Ian Anderson - Jethro Tull - The String Quartets (2017)
mijn stem
13 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Neoklassiek
Label: BMG
-
In the Past (Living in the Past) (4:07)
-
Sossity Waiting (Sossity: You're a Woman / Reasons for Waiting) (4:44)
-
Bungle (Bungle in the Jungle) (3:48)
-
We Used to Bach (We Used to Know / Bach Prelude C Major) (4:54)
-
Farm, the Fourway (Farm on the Freeway) (3:44)
-
Songs and Horses (Songs from the Wood / Heavy Horses) (3:53)
-
Only the Giving (Wond'ring Aloud) (1:58)
-
Loco (Locomotive Breath) (4:33)
-
Pass the Bottle (A Christmas Song) (3:01)
-
Velvet Gold (Velvet Green) (4:06)
-
Ring Out These Bells (Ring Out, Solstice Bells) (3:57)
-
Aquafugue (Aqualung) (5:10)
0
geplaatst: 10 april, 19:33 uur
Alle berichten hierboven, behalve het eerste, gaan erover of dit een album is van Jethro Tull of van Ian Anderson.
Van die groep doen "slechts" twee leden mee, zij het belangrijke. Logisch toch dat dit als een soloalbum wordt aangemerkt? Tegelijkertijd dank ik Kronos en Mssr Renard voor de inzichten die zij delen, een discussie die vroeger ook in fonotheekwereld woedde: wat houden we als hoofdbron van de titelbeschrijving aan: de hoes of de geluidsdrager?
Genoeg over die discussie, laat ik het vooral hebben over de muziek van The String Quartets!
The Carducci String Quartet speelt muziek van Jethro Tull, door John O'Hara van geschikte arrangementen voorzien. Dit nadat Ian Anderson (hier verantwoordelijk voor zang, dwarsfluit, akoestische gitaar en mandoline) en O'Hara (piano en celesta) het voortouw namen. Vaak instrumentaal, maar soms zet Anderson naast de dwarsfluit ook zijn stem in. Wat volgt is zondagochtend- of laatavondmuziek. Wie de originelen kent zal regelmatig worden verrast en voor wie de muziek nieuw is, klinkt licht-klassiek en neigt Pass the Bottle (A Christmas Song) naar folk.
De muziek is warm. Waar op de oorspronkelijke versies al strijkers klonken, blijft men dichter bij het origineel, getuige Songs and Horses (Songs from the Wood / Heavy Horses) en Velvet Gold (Velvet Green), al zijn de resultatend steeds weer verrassend en fris.
Soms is er drastischer verbouwd, eveneens in de richting van kamermuziek. In die categorie passen onder meer In the Past, Loco (Locomotive Breath) en We Used to Bach (We Used to Know / Bach Prelude C Major).
Ja, dit bevalt zéér goed. Eigenlijk had ik het nog fijner gevonden als het helemaal instrumentaal was geweest, zoals ik eveneens het liefst het instrumentale werk van neoklassiekman Yann Tiersen hoor. John O'Hara heeft als arrangeur meer dan uitstekend werk verricht en zijn toetsenbijdragen verhogen de sfeer, waar Andersons zang mij als bijna overbodig voorkomt.
Laat ik voorzichtig beginnen met een score van vier sterren én The String Quartets op mijn wenslijstje zitten. En dan later, als me de tijd wordt gegund, terugkeren voor een herwaardering.
Van die groep doen "slechts" twee leden mee, zij het belangrijke. Logisch toch dat dit als een soloalbum wordt aangemerkt? Tegelijkertijd dank ik Kronos en Mssr Renard voor de inzichten die zij delen, een discussie die vroeger ook in fonotheekwereld woedde: wat houden we als hoofdbron van de titelbeschrijving aan: de hoes of de geluidsdrager?
Genoeg over die discussie, laat ik het vooral hebben over de muziek van The String Quartets!
The Carducci String Quartet speelt muziek van Jethro Tull, door John O'Hara van geschikte arrangementen voorzien. Dit nadat Ian Anderson (hier verantwoordelijk voor zang, dwarsfluit, akoestische gitaar en mandoline) en O'Hara (piano en celesta) het voortouw namen. Vaak instrumentaal, maar soms zet Anderson naast de dwarsfluit ook zijn stem in. Wat volgt is zondagochtend- of laatavondmuziek. Wie de originelen kent zal regelmatig worden verrast en voor wie de muziek nieuw is, klinkt licht-klassiek en neigt Pass the Bottle (A Christmas Song) naar folk.
De muziek is warm. Waar op de oorspronkelijke versies al strijkers klonken, blijft men dichter bij het origineel, getuige Songs and Horses (Songs from the Wood / Heavy Horses) en Velvet Gold (Velvet Green), al zijn de resultatend steeds weer verrassend en fris.
Soms is er drastischer verbouwd, eveneens in de richting van kamermuziek. In die categorie passen onder meer In the Past, Loco (Locomotive Breath) en We Used to Bach (We Used to Know / Bach Prelude C Major).
Ja, dit bevalt zéér goed. Eigenlijk had ik het nog fijner gevonden als het helemaal instrumentaal was geweest, zoals ik eveneens het liefst het instrumentale werk van neoklassiekman Yann Tiersen hoor. John O'Hara heeft als arrangeur meer dan uitstekend werk verricht en zijn toetsenbijdragen verhogen de sfeer, waar Andersons zang mij als bijna overbodig voorkomt.
Laat ik voorzichtig beginnen met een score van vier sterren én The String Quartets op mijn wenslijstje zitten. En dan later, als me de tijd wordt gegund, terugkeren voor een herwaardering.
* denotes required fields.
* denotes required fields.