Nahemah - The Second Philosophy (2007)

Wat een topplaat! Aanvankelijk leek het erg op Opeth en het kan haast niet anders dat enkele bandleden wel eens vaker dan één keer naar die band hebben geluisterd, maar na een aantal draaibeurten openbaart zich wel degelijk een eigen geluid.
De afwisseling tussen grunt en gewone (warme) zang heeft nog wel wat weg van Opeth, het drumwerk is eveneens sterk, maar met name de toegevoegde 'poppy' electronica is wat mij betreft behoorlijk origineel, zeker voor het genre, en geeft Nahemah beslist een eigen geluid.
Moet gezegd; ik ben geen 'ware' metalliefhebber. Zo kan ik het gevoel voor melodie erg waarderen en samen met de bliepjes zorgt dit ervoor dat de plaat erg toegankelijk is zonder dat het tot een schaamteloze commerciële exercitie verwordt. En anders zorgt die grunt daar wel voor.
Er is ook ruimte voor bot gehak, maar nooit een heel nummer lang hetgeen de nummers afzonderlijk erg afwisselend maakt net zoals bij eh......
Ik zet hoog in: 4,5*

Niks aan toe te voegen anathema. Tot nu toe een van de beste metal-albums van 2007. Ik ga hem nog wat vaker luisteren voordat ik stem, maar lager dan 4* zal het niet worden.

Ah, gelukkig nog iemand! Zou erg zonde zijn als deze plaat anoniem de uitverkoopbak in gaat.

Precies Heb trouwens 4 sterren gegeven. Zat nog te denken aan 4,5 maar daar klinkt het wat mij betreft net niet volgroeid genoeg voor. Ik heb de indruk dat ze nog een beetje op zoek zijn naar hun eigen sound, wat ook logisch is voor een jonge band.

Maar toch, prima score voor een prima album, en ik hoop in de toekomst nog meer te horen van deze veelbelovende band.

Daar valt wat voor te zeggen, ik was misschien iets te enthousiast , maar een goede plaat blijft het.

Wat zijn de eerste twee nummers van de cd goed

Saaie progressieve metal uit Spanje, eentonig en eenvormig. De muziek steekt niet slecht in elkaar en af en toe laat de band wat potentie horen, maar de lange tracks kennen veel te weinig afwisseling en missen een interessante opbouw. Het zeurt allemaal maar een beetje door. Het dronkemansgelal van de zanger zit er in de geschreeuwde passages ook veelal naast. Uiteindelijk hoort dit meer in de alternatieve- dan in de metalhoek thuis, met een nijpend gebrek aan lekker zwaar gitaarwerk. Ik kan er in ieder geval weinig mee.