The Outsiders - Calling on Youth (1977)

The Outsiders is het eerste project van Adrian Borland, later voorman van The Sound. Meer info alhier.

Ik dacht bij een album van Wally Tax en consorten uit te komen... niet dus??!

Neen dit is de Britse naamgenoot.

Noem je band The Outsiders en er rolt overtuigende rock 'n roll uit lijkt wel. Wally Tax cs lukte het in NL, Adrian Borland klinkt met zijn punkkornuiten erg sterk op deze plaat. Pittige riffs, rauw gitaargeluid, betrokken teksten en een lekker stuwende bas. Wat waren dit toch mooie jaren!

4*

Grappig wat er gebeurt bij het draaien van deze "Calling on Youth": de 1e paar draaibeurten had ik iets van : ach gut wat een beginnend amateurbandje, de punk "sfeer " overheerste.
Nu een tiental keren later valt steeds meer op dat het hier allemaal wel wat ruw en ongepolijst is, nog niet "doorwrocht", maar dat vele songs toch echt muzikale pareltjes zijn. "Break Free"en "Weird" zijn gewoon mooie songs die zo in het repertoire van de Sound hadden kunnen worden opgenomen.

Een 3,5 to begin with.

Het was voor Borland in die jaren toch wel handig dat zijn ouders een platenmaatschappij hadden.

[quote]Mojo Pin schreef:
Ik dacht bij een album van Wally Tax en consorten uit te komen... niet dus?


dat dacht ik ook

Hij wordt steeds mooier, hoe meer ik hem draai....

Ik zou willen dat dit album wat meer luisteraars zou krijgen, dit zijn negen punkrockparels, rammelend en rauw, vol overtuiging, goede teksten en natuurlijk überheld Borland.

Wees gerust, er is een luisteraar bijgekomen.

Ik kon hem werkelijk nergers in fysieke vorm vinden, dus ik heb het maar gedownload.

Nadere beoordeling volgt!

Zoek me ook helemaal het apelazarus, maar deze is echt nergens te vinden, net als Close Up trouwens. Morgen een grote platenbeurs hier in Berlijn, wie weet.

Deze en de ep One To Infinity zijn onlangs uitgebracht op 1 cd.

Die toegevoegde EP maakt dit album helemaal compleet.

The Outsiders, in dit geval níet de Nederlandse beatgroep, was de eerste band van Adrian Borland uit het Londense Wimbledon. Dezelfde die later bekend werd met The Sound. De groep is een trio met naast op zang en gitaar Borland, bassist Bob Lawrence en drummer Adrian Janes. Calling on Youth staat te boek als de eerste punk-LP met een 'Do it yourself'-release, oftewel in eigen beheer uitgegeven.

Zo punk is het echter niet. Zeker, stevige gitaren klinken, maar na de inderdaad punkachtige opener Calling on Youth volgt het breekbare Break Free. On the Edge heeft een riff en basgeluid die, als er meer distortion was gebruikt, zó van het vroege Motörhead had kunnen zijn, dat in diezelfde dagen met gelijksoortige muziek aan de weg timmerde. En hoor eens de gitaarsolo; net als die in Hit and Run kan menig hardrocker ervan uit z'n dak gaan. Kant 1 sluit af met het akoestische en gevoelige Start Over, een akoestisch pareltje, gevoelig gezongen en gespeeld.

Weird is kalm met stevige tussendelen en alweer een pakkende gitaarsolo; eigenlijk als classic rock! Klinkt hier inspiratie van Rory Gallagher? Ruw rockend met jankend gitaarwerk is I'm Screwed Up, met het ingetogen en gevoelige Walking Through a Storm als een volgend rocknummer. Mooi subtiel gitaarspel van Borland bovendien. Terminal Case scheurt venijnig, waarbij ik alweer niet de associatie met punk krijg.
In de teksten beklaagt Borland zich soms over een meisje, dat hem in de steek liet. Ook dat is niet zo punk wellicht, al hoeft dat subgenre niet per se maatschappijkritisch te zijn; The Stranglers hadden ook één en ander te mopperen over vrouwvolk.
Op mijn streamingplatform is het album te vinden samen met EP One to Infinity uit hetzelfde jaar. Daarvan is New Uniform mijn favoriet.

Mijn reis door new wave en aanverwanten kwam vanaf Trans Europa Express van Kraftwerk en vervolgt in juni 1978 als van The Reaction een single verschijnt. Zanger daar is dezelfde Mark Hollis die later naam maakte bij Talk Talk. Omwille van praktische redenen bij hun debuut een korte vermelding van The Reaction.