Circle of Dust - Machines of Our Disgrace (2016)

Celldweller's Klayton heeft dit project na bijna twintig jaar weer nieuw leven ingeblazen, alsof hij nog niet genoeg te doen had. Het resultaat is een soort metal-versie van Celldweller, met veel snerpend gitaarwerk en industriëel geweld. Het songmateriaal beklijft niet overal even goed en nergens wordt het zo memorabel als Celldweller, maar dit vijfde album van Circle Of Dust is sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Eigenlijk is alles dat Klayton doet wel de moeite waard, wat mij betreft.

Ik vond dit destijds wel vet, maar ik begin wel langzaam aan in te zien dat Celldweller en zijn fanschare een niché betreden waar niet veel mensen in blijven hangen. Na zijn overweldigende plaat in 2012 heb ik sporadisch nog iets interessants gehoord. Al die demo's, compilaties, scores en remixen die hij vervolgens ook weer volramt met 80 remixen van remixen. Hij begon ermee toen niemand dat nog deed, maar nu is het gewoonweg niet interessant genoeg meer. Dingen als Circle of Dust zijn wel leuk, maar ook op bijvoorbeeld een Scandroid is het altijd hetzelfde riedeltje.

De vraag is waarom Klayton niet gewoon onder Celldweller om de twee jaar een goed regulier album kan uitbrengen, en ook daadwerkelijk laat zien dat hij zich ontwikkelt als muzikant. De stuwende gitaarpartijen, de synthesiser en de autotune kennen we nu wel. De oeverloze ambient stukken kan ik dromen. Zelfs op zijn FiXT staan artiesten waarbij ik het niet gek zou vinden als blijkt dat hij die óók nog is in zijn vrije tijd. De astronaut moet eens gaan landen, als Klayton tenminste ergens nog die drive heeft. Voor eeuwig de Need For Speed Soundtracks maken lijkt me op een gegeven moment ook niet meer genoeg.