The Shins - Heartworms (2017)

Wel een van de beste albums die tot op heden in 2017 is uitgebracht. Alles klopt aan Heartworms, zonder doodgeproduceerd te zijn, zoals bijvoorbeeld Bryan Ferry's albums nadat de studio te veel mogelijk maakte in de jaren 80.

Heartworms is geen eenvoudig album. Tegelijkertijd heeft het iets enorm speels en frivools. Er zit zo veel in, er is zo veel weggelaten wat er ooit wel was. Laagje voor laagje zijn de nummers opgebouwd, gestript en weer terug gebracht tot wat we nu horen. Door niemand gehinderd knutselde James Mercer net zo lang tot de nummers tot zijn zin waren.

Gelukkig komt die zin geheel overeen met mijn smaak. In ieder nummer valt zoveel te ontdekken. Allerlei interessante zijpaden die verkent kunnen worden, voordat de snelweg de aandacht weer opeist. Stop daarbij de Caraïbische sfeer die zich regelmatig ontvouwt onder de pop van The Shins en Heartworms beschikt nog over een exotisch tintje ook.

Inmiddels schalt de plaat van het vinyl regelmatig door de huiskamer en valt het rijke geluid nog meer op. Heartworms is het soort plaat die de volledige aandacht volledig verdient en krijgt. Een meer dan grootste revanche voor het toch iets mindere album 'Port Of Morrow'.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

In het eerste decennium van de nieuwe eeuw hebben The Shins, een Amerikaanse band onder de hoede van James Mercer, drie puike albums op de wereld losgelaten, waarvan het debuut mijn favoriet is. Hun vierde album kwam er in 2012, en was een aantal stappen terug. De spirit van de drie eerste albums leek te ontbreken op Port of Morrow, en hoewel het allemaal best aanstekelijk klonk, wist het me niet bij de kladden te grijpen.

Anno 2017 hebben The Shins hun vijfde plaat uitgebracht, en daarop is wat meer ruimte voor een nieuw geluid, vooral op de eerste drie songs. Dat ze dit zo'n beetje van Animal Collective hebben afgekeken, wil ik hen vergeven; het probleem is eerder dat maar 1 van die songs raak is, en dat is de opener. Dat nummer springt meteen in het oog (of oor, zo je wil), terwijl het tweede zichzelf verliest in het experiment, en het derde simpelweg niet blijft plakken. Een eerder matig begin van het album.

Wat daar meteen op volgt, is misschien wel het zwakste nummer van de plaat. Wanneer Fantasy Island begint, heb ik steeds de vrees dat er een schlager wordt ingezet. Gelukkig blijkt dat niet het geval, maar een gevoel van saaie meligheid blijft de song domineren. Vreemd genoeg krijgen we daarna één van de hoogtepunten van de plaat in de vorm van Mildenhall. Die song bewijst dat soberheid evenzeer schoonheid kan bevatten, en zo veel meer effect heeft dan het experiment uit de tweede song.

Rubber Ballz begint erg catchy en wat schreeuwerig, en het is misschien een potsierlijk nummer, maar ik hou er stiekem wel van. Mijn hoofd deint goedkeurend mee op het herkenbare refrein, ik blijf achter met een blij gemoed. En kijk... alle daaropvolgende nummers zijn op z'n minst degelijk (al is So Now What op het randje), met een tweetal uitschieters! Half a Million klinkt wat venijniger, met een geslaagd, meezingbaar refrein. Dead Alive is een popsong à la Mercer pur sang in een 2017-jasje. De titelsong is de kortste, maar zeker niet de minste, met een wat aarzelende aanvang, wat echter leidt tot een mooi bloesemende bloei.

De afsluiter vormt een mooie epiloog. The Fear is wellicht het beste nummer van de plaat. De song begint met percussie die meteen de aandacht trekt, en wordt dan stilaan op gang getrokken. James Mercer bespeelt een hele waaier aan instrumenten (o.a. ukulele en harmonica) tijdens deze vijf en halve minuut zaligheid. Het nummer heeft wat weg van een metronoom; het lijkt, volledig op zichzelf staand, een soort kinetische energie producerend, het bestaansrecht op te eisen. The Fear is het soort song dat niet vraagt of hij zich onder je hersenpan mag nestelen, maar het gewoon resoluut doet. Daar hou ik wel van.

Heartworms is, een paar misstapjes daargelaten, een fijne plaat geworden. Zowel de lengte als het overheersend gemoedelijke karakter van de songs maken het een ideaal album om deze zomer nog een aantal keren de revue te laten passeren.

3,5 sterren