Hit Singles 10 (1982)

Goede aflevering uit de Ariola Hitsingles reeks.

Dit speelt allemaal in 1982.
Alleen Stand Out van de Belgische rockgroep Scooter (dus niet de gelijknamige housebrasgroep) en gek genoeg Wasted Love van George Baker waren geen hits in Nederland.
Verder goede nummers van OMD (nummer 1), XTC, The Human League (blijft leuk) en de geweldige Nederlandse kruising van Kim Wilde en ELO met See You Tonight (beste nummer van de plaat samen met OMD).
Ook goed is het huppelende High Time He Went van het echtpaar Nodelijk.
En ook nog goed zijn de softrock van Sneaker (als je daarvan houdt), Fun boy Three & Bananarama en Robert Palmer.
Dan nog blije disco van Weeks & Co. een rustige van Leo Sayer en softsoul van Angela Bofill.
Upside Down van Vanessa doen wij gerust bij de guilty pleasures en Brooklyn Express heeft een cover van Jimmy Bo Horne (KC & The Sunshine Band) van een paar jaar eerder.
Nikka Costa was een aankomend kindsterretje dat echter nooit doorgebroken is en het liedje klinkt ook wat kinderlijk.

Dus zowat driekwart goede nummers hier en dan kom ik wel aan 3,5*.
Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing.

Het leuke van zo'n verzamelalbum van vroeger is dat het een snapshot is van wat er destijds in de Nederlandse hitparade stond. En dus krijg je naast de geheide klassiekers (OMD, Human League, FB3, XTC en ja, ook Tower wat mij betreft) ook een handvol nummers die ik al een eeuwigheid niet meer gehoord heb, maar die ik me nog prima voor de geest kan halen.

Op deze plaat betreft het dan met name Renée (leuk liedje met zo'n huppelende piano en een prima gitaarsolo), Sneaker (ietwat sentimentele softrock, maar toch van het betere soort) en het koppel van Weeks & Co. en Brooklyn Express. De laatste twee waren grote hits in de discotheken destijds. De eerste had zo'n joho-joho meezingrefrein en de tweede is een instrumentale variant op het thema van Spank van Jimmy 'Bo ' Horne van twee jaar eerder. Wat beiden gemeen hebben is het diepe, funky basspel, destijds heel gewoon voor discothekenhits.

Dat liedje van die Nikka Costa herinner ik me ook nog vaag. Was dat geen liedje uit de soundtrack van Fame?

Jazeker, maar daar werd het gezongen door Irene Cara zelf die ook het titelnummer van die film naar een nummer-1 hit zong.

En ja, dat diepe funky basspel van vroeger. Heerlijke speakertesters. Ik begin die ouwe disco met terugwerkende kracht hoe langer hoe leuker te vinden

O ja, dat was het origineel. Ik herinner het me omdat mijn zus die Fame-LP had. Ik vond dat eigenlijk wel een mooi klein liedje (en een van de weinige aardige nummers van die soundtrack, als ik me goed herinner).

Die cover van dat kindsterretje kan ik me dan weer niet herinneren, hoewel de naam Nikka Costa me vaag bekend in de oren klinkt. Enig internetonderzoek leert me dat ze dat plaatje maakte toen ze negen (!) jaar was. Ze is trouwens niet gespeend van zangkwaliteiten, want ze heeft (veel) later nog een paar soul-albums gemaakt die op het eerste gehoor heel behoorlijk klinken. Volgens mij heeft ze inmiddels een prima soulstem.

Zie ik nu ook ja. Ze heeft zelfs later nog albums gemaakt waar berichten bij staan.