Marc Almond - Tenement Symphony (1991)

Dat moet zo zijn, anders kan ik niet verklaren waarom hij zo weinig stemmen heeft. Terwijl ik hem toch beschouw als een icoon van de jaren 80. Na eerst met Soft Cell al verantwoordelijk te zijn geweest voor een aantal onsterfelijk mooie nummers (Tainted Love, Say Hello Wave Goodbye, Torch) vervolgde hij zijn carrière eind jaren 80 met een ijzersterke trits soloalbums. Op The Stars We Are mogen dan misschien zijn bekendste hits staan, voor mij is het door Trevor Horn strak geproduceerde Tenement Symphony zijn definitieve meesterwerk. Vanaf het subtiele pianomotiefje in het openingsnummer Meet Me In My Dream ben ik al verkocht om vervolgens helemaal op te gaan in de meeslepende symfonisch getinte arrangementen van de nummers die volgen. Tracks 6 t/m 11 vormen tesamen de bloedstollend mooie Tenement Symphony, doordrenkt van passie en romantiek. Het slotnummer My Hand Over My Heart heeft een van de mooiste outro's ooit gemaakt en zorgt ervoor dat je na afloop nog even stilletjes 5 minuten voor je uit blijft staren........

De originele cd kocht ik pas rond de eeuwwisseling en in die periode heb ik hem grijsgedraaid. Tenement Symphony is volgens mij, na The Stars We Are, Almonds meest toegankelijke soloalbum. Dit keer waren het niet één maar twee covers die voor het commerciële succes zorgden: “Jacky” en “Pearly”. Het zouden zijn laatste grote hits worden. Terugkijkend naar de monsterhit die tien jaar vóór dit album zijn carrière lanceerde, voelt het alsof een cirkel veel te vroeg werd rondgemaakt.

Fans en kenners – in Almondland is dat eigenlijk één en dezelfde groep – betreuren evenzeer dat zo weinig van zijn eigen, vaak briljante nummers ooit een groot publiek hebben bereikt. Ik kan bijna een honderdtal voorbeelden noemen, maar dit album grossiert daar helaas niet in. De meeste eigen composities op Tenement missen voor mij de betovering, de vileine twist en het poëtisch raffinement dat ik van Almond gewend ben. Hij is gelukkig wél uitstekend bij stem en ook muzikaal zit het meestal snor. Wijlen Dave Ball levert hier en daar een bijdrage, waardoor dit Almonds meest Soft-Cell-achtige soloplaat is.

De meest dominante stempel is echter die van succes-producer Trevor Horn. Het knettert hier helaas minder dan bij de muzikale mijlpalen "Relax" of "Slave to the Rhythm". Horn levert met “What Is Love” zelfs één eigen compositie. In mijn oren klinkt het als een tijdgebonden en Almond-onwaardig niemendalletje. In zijn autobiografie blikt de zanger er in andere bewoordingen net zo kritisch op terug. Maar het nummer hoorde nu eenmaal bij de “package deal” die hem aan Horn koppelde.

Ook over de belachelijke albumcover die hautain knipoogt naar Herbert von Karajan en co was Almond ontevreden. Over symfonieën gesproken: het nut van de korte instrumentale intro’s bij de twee coverhits ontgaat me volledig. Maar zodra die singles inzetten, is het er boenk op. Verder spreken “Vaudeville” en “Champagne” me het meest aan. Getuigenissen hierboven vermelden enkele zelfgepende pareltjes die het album niet haalden. Dat maakt van Tenement Symphony bovenal een onevenwichtige plaat, zeker in vergelijking met enkele voorgaande solo-albums van Almond.

Dat onevenwicht heeft waarschijnlijk te maken met de overstap die Almond destijds maakte naar een zoveelste nieuwe platenmaatschappij. Als kersverse aanwinst moest hij zich daar tegen zijn natuur erg inschikkelijk opstellen. En als Amerikaans label had Warner misschien te weinig feeling met Britse excentriekelingen. Ironisch genoeg zou datzelfde Warner eenendertig jaar later voor een kwart miljard dollar de rechten verwerven op het volledige oeuvre van een andere Engelse muzikale alien. Inderdaad, die met de bliksemschicht op zijn gezicht.

Kenners en fans moeten ook kritisch kunnen zijn. Daarom 3,5 sterren voor dit album waarop sommige onderdelen mooier klinken dan het totaalplaatje.