Tom Hickox - Monsters in the Deep (2017)

Bij zijn vorige album Tom Hickox - War, Peace and Diplomacy (2014) schreef ik: als adept van mooie mannenstemmen zoals David Sylvian, Scott Walker, Thomas Feiner en Nick Cave komt Tom Hickox bij mij binnen zoals Oren Lavie. Nu zou ik schrijven dat hij binnenkomt als John Grant, meerdere oorzaken zijn daarvoor de rede. Gelijk als bij laatste John Grant als ook bij de laatste Richard Hawley is er een minder melancholische inslag in de muziek te bespeuren. Wat blijft is een weer-ga-loos mooie mannenstem - zonder meer een kanshebber voor een plekje in mijn top 10 2017.

Reserveer je plaatsje in je top van 2017 alvast maar voor dit geweldige album, Proggy2, wordt in Engeland overspoelt met positieve recensies en dat is volgens mij terecht. Binnenkort een recensie.

Ik ga het zeker een kans geven, z'n vorige was ook mooi he.

Zijn debuut was mij geheel ontgaan. Gelukkig viel onlangs ongevraagd Monsters in the Deep op de deurmat. Met een indringende blik kijkt singer-songwriter Tom Hickox in de camera, vergelijkbaar met Vincent van Gogh op zijn zelfportretten.

Door de opvallend gekleurde hoes vreesde ik een retro, zeventiger jaren, psychedelische plaat. Gelukkig niets van dat alles, Tom Hickox staat met beide benen volledig in het heden. Al direct door de opbouw van opener Man of Anatomy werd ik volledig gefocust.

Hickox stopt erg veel ideeën in zijn songs, een soort hedendaagse Johann Sebastian Bach. De opbouw van Man of Anatomy is zeer inventief, vooral het gebruik van het vervormde gitaarspel is geweldig, die overigens associaties geven met Portishead. Daarnaast beschikt hij over een imposante bariton.

Om alvast een voorspelling te doen, als Istanbul op single zou uitkomen, dan wordt het ongetwijfeld een dikke hit. Het refrein eenmaal gehoord, vergeet je nooit meer. Bovendien zit deze song ook weer intelligent in elkaar.

Uiterst sober is The Plough, alleen zang en akoestische gitaar. Het is voor mij een van de allermooiste songs van dit jaar tot nu toe. Vol ingenieuze ritmewisselingen zit The Dubbing Artist. Hickox probeert ook veel te variëren in zijn zang, zo zingt hij in The Fanfare bepaalde gedeeltes met een lagere stem. Zijn stem klinkt dan als een kruising tussen Scott Walker en Johnny Cash.

Ook zijn teksten zijn interessant, Korean Girl in a Waiting Room is vanuit een opvallende invalshoek geschreven. En wordt er gerefereerd aan de Griekse mythologie in Perseus and Lampedusa, een prachtig liedje dat net als veel andere nummers gedomineerd wordt door de piano. Het titelnummer is bijna net zo catchy als Istanbul.

Tot de mooiste songs behoort afsluiter Mannequin Heart, waarin de hoofdrol dit keer voor de gitaar is. Leonard Cohen en David Bowie worden in de credits genoemd als inspiratiebron. Een belangrijke rol speelde zijn levenslange vriend en co-producer Chris Hill. De Engelse pers is alvast unaniem lovend.

Volgens mij gaat Monsters in the Deep aan het eind van het jaar opduiken in heel veel lijstjes, zowel van muziekliefhebbers als van critici.

Nog een enthousiaste recensie : Tom Hickox – Monsters In The Deep | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Opnieuw een prachtige plaat van Tom Hickox. Gevarieerder dan de vorige, maar opnieuw met prachtige arrangementen die ieder liedje geven wat het nodig heeft. Kunst die hij toch deels van zijn vader afgekeken moet hebben (zijn vader was een bekende koor-, orkest- en operadirigent). Voor mij nu al top 10 materiaal. Ben toch verbaasd over het geringe aantal stemmen hier. Er moeten toch best veel liefhebbers voor zijn?

Ik ben hier sinds kort ook naar gaan luisteren, nadat Richard Hawley de tip gaf, een artiest die ik zelf hoog heb zitten. In tegenstelling tot de muziek van Hawley, vind ik Monsters in the Deep niet de diepgang hebben van de gemiddelde plaat van het voormalige Pulp-lid. Al begrijp ik de link tussen Hickox en Hawley: beiden hebben een karakteristieke stem en hebben een zelfde gevoel voor liedjes schrijven, terwijl de muziek van beide artiesten toch wel anders is. Hickox gaat meer de popkant op. Neemt niet weg dat Monsters in the Deep enkele pareltjes bevat, zoals The Dubbing Artist, Perseus and Lampedusa en Collect All the Empties. Voor nu een 3,5, maar gaat richting 4*.

Liefhebbers van The National kunnen dit ook wel waarderen denk ik.

Met een stem die gevoelsmatig raakvlakken vertoont met Scott Walker, Antony, Benjamin Clementine, John Grant of zelfs Morrissey heb je gelijk mijn aandacht.

Nu nog onderscheidende nummers die me in vervoering brengen. Daar heb ik gelijk het 'probleem'. Het zijn echt geweldige nummers, maar de magic touch die zorgt voor een torenhoge waardering ontbreekt net (of moet later misschien nog komen) en hoo rik niet op alle nummers. Denk dat het de uptempo nummers zijn die hier verantwoordelijk voor zijn (hoe leuk ook).

Maar het neemt niet weg dat dit een ijzersterke release is. Heel af en toe krijg ik een Jens Lekman glimlach momentje (The Dubbing Artist).
Z'n stijl is er eentje die in mijn straatje past: rijk, beetje vaudeville af en toe, en vooral boeiend. Daarom hoop ik dat die magic touch nog komt. Zo niet dan past dit heel mooi in het rijtje Ed Harcourt, Christian Kjellvander, Daniël Knox enzovoort.

Gewoon heel fijn dus! Met als hoogtepunt Perseus and Lampedusa, dat is dus wel de magie die gelijk toeslaat. En natuurlijk zijn stem....

De echte pracht en praal vinden we in elk geval in de tweede helft (naast het al genoemde Perseus and Lampedusa, Collect All the Empties en Mannequin Heart), dus ik zou dit zeker helemaal beluisteren.

Tom komt naar Nederland, één concertje in Tivoli Utrecht op 15 oktober. Ik heb in ieder geval kaartjes ?? ?. Doe uw voordeel met deze informatie!

Slechts 13 stemmen voor dit prachtalbum, volgens mij zijn er maar weinig Hickox fans op dit forum.

Nou ik wel. Koop gelijk kaartjes! Al vind ik nog steeds zijn vorige album 1000x beter dan deze. Verkeerde producer kan natuurlijk

Maar toch nog vier sterren.