Tom Hickox - Monsters in the Deep (2017)

Zijn debuut was mij geheel ontgaan. Gelukkig viel onlangs ongevraagd Monsters in the Deep op de deurmat. Met een indringende blik kijkt singer-songwriter Tom Hickox in de camera, vergelijkbaar met Vincent van Gogh op zijn zelfportretten.

Door de opvallend gekleurde hoes vreesde ik een retro, zeventiger jaren, psychedelische plaat. Gelukkig niets van dat alles, Tom Hickox staat met beide benen volledig in het heden. Al direct door de opbouw van opener Man of Anatomy werd ik volledig gefocust.

Hickox stopt erg veel ideeën in zijn songs, een soort hedendaagse Johann Sebastian Bach. De opbouw van Man of Anatomy is zeer inventief, vooral het gebruik van het vervormde gitaarspel is geweldig, die overigens associaties geven met Portishead. Daarnaast beschikt hij over een imposante bariton.

Om alvast een voorspelling te doen, als Istanbul op single zou uitkomen, dan wordt het ongetwijfeld een dikke hit. Het refrein eenmaal gehoord, vergeet je nooit meer. Bovendien zit deze song ook weer intelligent in elkaar.

Uiterst sober is The Plough, alleen zang en akoestische gitaar. Het is voor mij een van de allermooiste songs van dit jaar tot nu toe. Vol ingenieuze ritmewisselingen zit The Dubbing Artist. Hickox probeert ook veel te variëren in zijn zang, zo zingt hij in The Fanfare bepaalde gedeeltes met een lagere stem. Zijn stem klinkt dan als een kruising tussen Scott Walker en Johnny Cash.

Ook zijn teksten zijn interessant, Korean Girl in a Waiting Room is vanuit een opvallende invalshoek geschreven. En wordt er gerefereerd aan de Griekse mythologie in Perseus and Lampedusa, een prachtig liedje dat net als veel andere nummers gedomineerd wordt door de piano. Het titelnummer is bijna net zo catchy als Istanbul.

Tot de mooiste songs behoort afsluiter Mannequin Heart, waarin de hoofdrol dit keer voor de gitaar is. Leonard Cohen en David Bowie worden in de credits genoemd als inspiratiebron. Een belangrijke rol speelde zijn levenslange vriend en co-producer Chris Hill. De Engelse pers is alvast unaniem lovend.

Volgens mij gaat Monsters in the Deep aan het eind van het jaar opduiken in heel veel lijstjes, zowel van muziekliefhebbers als van critici.

Met een stem die gevoelsmatig raakvlakken vertoont met Scott Walker, Antony, Benjamin Clementine, John Grant of zelfs Morrissey heb je gelijk mijn aandacht.

Nu nog onderscheidende nummers die me in vervoering brengen. Daar heb ik gelijk het 'probleem'. Het zijn echt geweldige nummers, maar de magic touch die zorgt voor een torenhoge waardering ontbreekt net (of moet later misschien nog komen) en hoo rik niet op alle nummers. Denk dat het de uptempo nummers zijn die hier verantwoordelijk voor zijn (hoe leuk ook).

Maar het neemt niet weg dat dit een ijzersterke release is. Heel af en toe krijg ik een Jens Lekman glimlach momentje (The Dubbing Artist).
Z'n stijl is er eentje die in mijn straatje past: rijk, beetje vaudeville af en toe, en vooral boeiend. Daarom hoop ik dat die magic touch nog komt. Zo niet dan past dit heel mooi in het rijtje Ed Harcourt, Christian Kjellvander, Daniël Knox enzovoort.

Gewoon heel fijn dus! Met als hoogtepunt Perseus and Lampedusa, dat is dus wel de magie die gelijk toeslaat. En natuurlijk zijn stem....

De echte pracht en praal vinden we in elk geval in de tweede helft (naast het al genoemde Perseus and Lampedusa, Collect All the Empties en Mannequin Heart), dus ik zou dit zeker helemaal beluisteren.