Rich Hopkins and Luminarios - My Way or the Highway (2017)

Ik denk wel te kunnen stellen dat dit album niet onderdoet voor zijn ook al zo prachtige voorganger. Prachtige woestijnrockers afgewisseld met andere facetten, zoals de "parlando" opener en de fantastische hip-hop op Meant for Mo. Eerste echte hoogtepunt van 2017. Voor wat ik zelf gehoord heb dan hé.

Zegt me niks, Henk, ga luisteren!

tegengeluid dan:

Alles begint wel goed, niets te klagen. Erg poppy wel, dat heeft Rich eens eerder gedaan, ik geloof op The Horse I Rode On, kan me vergissen. Meer vocale betrokkenheid van zijn vrouw vind ik altijd leuk, met als hoogtepunt het aanstekelijke Want You Around en de garageblues van I Don't Want to Love You Any.. . Mijn favoriet is If You Want To dat begint als catchy rocker, maar over gaat in Neil Young verering, wel hele goeie.

Maar Meant for Mo is een gedrocht, voornamelijk omdat die rapper niet kan rappen; het klinkt echt nergens naar. Chan Kah en Gnashing of Teeth klinken beiden te gezellig, ik krijg er The Kelly Family flashbacks van. Overdreven, maar als je de nummers hoort snap je wat ik bedoel. Walkaway Again is aandoenlijk, maar gewoon niet zo goed gezongen en gespeeld.

Zo had ik meer gehoopt en verwacht. Zeker na de heerlijke zandstorm die Tombstone was. Misschien experimenteert hij hier wel teveel. De flirts met aanstekelijkheid vind ik niet erg, maar het moet niet gezapig worden en dat doet het wel soms, helaas.

Tegengeluid is altijd goed. Ik ben het uiteraard niet met je eens. Alleen in het geval Chan Kah kan ik je volgen, in zoverre dat dat iets te gezapig is, maar een Kelly Family gevoel gaat wel heel ver. Wel moet ik op mijn eerdere opmerking dat dit het eerste hoogtepunt van 2017 is terugkomen. Hij is inmiddels iets in waardering gedaald. Maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik momenteel bijna alleen de nieuwste Ralph de Jongh aan het beluisteren ben. Aan zoveel bevlogenheid kunnen weinigen tippen.