Suicide Silence - Suicide Silence (2017)

Heel veel gedoe over Doris (op YouTube zelfs meer downvotes dan upvotes !!!1!!), maar zie daar eens die sublieme reactie van producer Ross Robinson.

Weg met laffe behaagzieke muziek. Weg met fanboys die hun band in een verstikkend keurslijf willen houden. Leve de bands die durven te vernieuwen. Suicide Silence is er zoeentje en dat verdient een kusje.

Mijn interesse is in ieder geval gewekt.

Doris is gewoon een gruwelijk slechte track. Dan kan Ross Robinson (een producer die ik trouwens hoog aansla) wel stoer doen over niet willen behagen, de cleane vocalen zijn ontzettend vals. Mensen vergelijken dat dan weer met Deftones wat al helemaal ronduit onbegrijpelijk is, ik zou het eerder ToneDef noemen wat Suicide Silence op Doris neerzet. De productie van de track is slecht, het riffwerk is slappe Korn-worship en qua structuur werkt het compleet niet.

Vernieuwend zijn is fantastisch en vooral aan te raden, maar het is dan wel handig dat de gebrachte muziek best goed is. Doris is dat niet. Echt niet.

Amusant. Iedereen en zijn moeder maakt zich druk over die ene procent valse 'cleane vocals' van Doris terwijl de overige 99% van de vocals traditioneel gebrul en gekrijs zijn. Ook in dit genre moet je dus gewoon binnen de lijntjes kleuren, anders ben je af. Vals zingen: Neil Young komt ermee weg, maar de arme drommels van Suicide Silence duidelijk niet.

De ophef over Doris is volgens mij erg ongebruikelijk en dus interessant. Metallica+Lou Reed kregen meer vergiffenis van hun fanboys toen zij hun miskraam presenteerden. (Exhibit A: Op YouTube winnen de Lulu upvotes het van de downvotes.) Ik vermoed dat een deel van de kritiek op Doris domweg bandwagoning is. Trent Reznor schreef onlangs iets over de negatieve gevolgen van online kritieken door allerlei ondeskundigen die dat vervolgens 100.000 miljoen keer delen op social media, waardoor een verstikkend klimaat ontstaat. Het beïnvloedt artiesten en wurgt alle vernieuwing. Elk stapje buiten de paden wordt afgestraft. Het resultaat: veilige, meer-van-hetzelfde muziek. Reken maar dat de volgende plaat van Suicide Silence weer keurig de oude paden bewandelt.

Reken daar maar niet op. Doris is misschien niet het beste wat de band laat horen met hun nieuwe sound. Maar de rest van de plaat is van zeer hoog niveau. Effe slikken voor de diehard deathcore fans wellicht, maar wanneer je open staat voor iets nieuws staat er een pareltje voor je klaar.

Met het eerdere werk van de band kan ik niet zoveel, maar dit album is een aangename verrassing. De eentonige en schreeuwerige deathcore heeft hier plaats gemaakt voor een geluid dat het midden houdt tussen Slipnot, Deftones en Korn. Het songmateriaal is niet echt bijzonder, maar door de rauwe en ruige produktie van Ross Robinson klinkt alles lekker lomp en bot. Ik ben nog geen fan, daar is de plaat te weinig oorspronkelijk en anoniem voor, maar ik kan de koerswijziging in ieder geval wel waarderen.

Noem me gerust nauwkijkend, maar neen. Dit lijkt helemaal nergens naar. Opener Doris is duidelijk de beste track van de plaat. Al de rest klinkt als een halfbakken poging om een brug te slaan tussen deathcore en Deftones. Maar dat mislukt pijnlijk. De sfeervolle stukken (nu-?)metal weten niet te beklijven en het metalen koorgedeelte is al helemaal om te huilen. Hermida was ooit terecht één van de beste brulboeien in de deathcorescene, nu klinkt zijn geschreeuw echter bijzonder geforceerd. Jammer om te horen. Dat er nooit nog een The Cleansing zou aankomen weten we al sinds No Time to Bleed, maar dit had dan ook weer niet gehoeven. Leuk probeersel, bitter eindresultaat.

Heeft inderdaad wel wat raakvlakken met Slipknot,wat ik overigens ook niet al te veel vind maar dan nog een stuk harder.
Een behoorlijk vermoeiend album dat bij mij al snel in de categorie 'veel geschreeuw en weinig wol' valt.