David Bowie - No Plan (2017)

Op wat zijn 70e verjaardag zou zijn geweest, worden de 3 extra songs uit de Blackstar sessies officieel als EP uitgebracht. En dat is meer dan terecht, want ze hadden zo op het album gekund. Alsof dat bewezen moet worden, wordt eerst geopend met Blackstar zelf. Daarna volgt het prachtige ingetogen No Plan, wat iets heeft van This Is Not America. De saxofoon van Donny McCaslin is wonderful.

Ook op de EP een nummer met een steviger insteek: het heel fraai in elkaar gestoken Killing A Little Time. Geweldige zang van David Bowie, een jagende saxofoon, rammende drums en een mooie piano. When I Met You heeft een prettige beat en gitaar. Een hele fijne popsong tot slot. Pure klasse weer van David Bowie en zijn Jazz musici. Fantastisch!

Het toetje van 'Black Star'. Op zijn verjaardag natuurlijk. De enorme impact die het album van vorig jaar op mij had, direct bij de eerste beluistering, wordt hier nergens gehaald. Niet alleen de verrassing is er af, maar deze songs zijn ook alle drie, ik reken 'Lazarus' niet mee, leftovers. Ja, ze hadden er tussen gepast, maar tegelijkertijd de kwaliteit van het album omlaag hebben gebracht. 'No Plan' had wel een heel aangenaam rustpunt kunnen zijn. Dat dan weer wel.

Dat gezegd hebbende, is No Plan een uitstekende uitsmijter. Er vanuit gaande dat dit het is wat we van Bowie krijgen, dan is het een prachtige, laatste release.

'No Plan' is een aangename Bowie ballad. Een zwakke broeder van 'Word On A Wing' en gewaagd aan de ballads op zijn '....Hours' album., 'Thursday's Child' bijvoorbeeld. Goed maar niet bijzonder.

'Killing A Little Time' is complexer. Ook hier die drums die op hun eigen planeet zitten en maar door jakkeren. De gitaar die hoekige riffs speelt en een piano uit de 'Aladdin Sane' dagen. Orenschijnlijke chaos, waarbinnen alles klopt. Een nummer ook waar Bowie in de tekst opnieuw zijn aanstaande dood in de ogen lijkt te kijken. Hij croont qua tempo, de intensiteit is daarentegen enorm. Dat maakt het nummer enorm interessant. De innerlijke spanning maakt dat het bijna explodeert.

'When I Met You' vind ik eigenlijk het beste, nieuwe nummer op de EP. Als dat "When I Met You" niet zo eindeloos was doorgegaan. Het heeft een 'Boys Keep Swinging' vrolijkheid, zonder de kwaliteit van die song te benaderen. De dadendrang van het nummer spreekt aan. Bowie lijkt hier ook over de "vermoeidheid" in zijn stem heen te stappen. Iets wat in de andere nummers duidelijk doorkomt: zijn stem is behoorlijk verzwakt, zonder veel aan kwaliteit in te leveren overigens.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.