Top 40 70's Hits (2016)

Vandaag gekocht bij een plaatselijke winkel met actie-artikelen voor het luttele bedrag van €3,50. En heel veel meer had ik er ook niet voor over, eerlijk gezegd. Maar toch, Sony heeft het eigenlijk best goed gedaan met deze verzamelaar. Het geluid is uitstekend.

Voor wie de 50 gepasseerd is, behoeven deze nummers geen verdere introductie. Je kent ze, er viel niet aan te ontkomen. Persoonlijke appreciatie was niet nodig. Het hoorde bij de gemeenschappelijke popcultuur. Dus je deed het er maar mee. Hilversum 3 was hoofdschuldige. Voor wie langs de westkust woonde kwamen daar Veronica, Noordzee en Mi-Amigo bij, maar die zaten in hetzelfde complot.

De Top 40 was ook na 1974 een instituut waar je niet omheen kon. Het gedrukte exemplaar, een bijna heilig relikwie waar je wekelijks aan rook. Nieuw met stip. Er staat wel wat aardigs op. Albert Hammond, Chi Coltrane, Pacific Gas & Electric en The Sweet. Verder is het veel bekend maar onbemind. Het gaat er niet meer uit. Maar ik hoor nu wel veel nummers in een kwaliteit die de K-Tel en Arcade verzamelaars bij lange na niet benaderden. Aardig toch wel.

Meat Loaf staat erop met een edit zie ik... Heiligschennis! Baccara (heerlijk accent) ken ik ook nog. Maar dan van die andere hit: Yes Sir, I can Boogie. Voor de rest is dit een redelijk allegaartje waarbij zeker niet de grootste hits bij elkaar zijn gebracht (wat je op basis van de ondertitel wel zou verwachten). Maar soit, echt veel is er ook niet op aan te merken.

Ik heb zelf een mega-collectie bij elkaar gebracht van de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig. Keurig gerangschikt in volgorde van binnenkomst in de Top 40. Ik kan dus een eigen, betere compilatie samenstellen. Daar ontbreken Queen, Eagles, ABBA en Kiss in elk geval niet

Zoals je zegt, DargorDT, een redelijk allegaartje. Lijkt erop dat at random een greep is gedaan. En dan ook vaak second best, zoals bij Ellen Foley. Dit zijn niet de allergrootste bijeen gebracht. Maar ja, die hadden we immers al. Restverwerking, maar dan toch best aardig. Albums van Christie, Billy Swan of Tina Charles zou ik laten liggen, maar deze nummers wil ik best blijvend met me meedragen. Ooit jong geweest.

Is er iemand die me kan vertellen of de versie van Barry Manilow's Copacabana op dit album daadwerkelijk de originele single-versie betreft? Qua aangegeven speelduur zou het namelijk heel goed kunnen...

En dat zou dan zo'n beetje de eerste keer zijn, want op elke CD die ik tot dusver heb beluisterd, zelfs op de CD-versie van het oorspronkelijke album Even now (1978), staat de 12 inch-uitvoering van bijna zes minuten. Die heeft een vrij nadrukkelijke discobeat, terwijl de originele uitvoering van vier minuten die niet heeft.

Ik hoor het graag van een bezitter van deze compilatie. In dat geval ga ik 'm aanschaffen, zeker nu die voor 3,99 bij de Action in de schappen ligt...

Originele uitvoering, gaucho. De singleversie dus. Geen discobeat, wel sambaballen natuurlijk.

Kijk, dat wilde ik weten. Dank, Wandelaar. Ik ga er dit weekend ff achteraan. Copacabana is echt een guilty pleasure van me, misschien wel de 'guiltiest of all my pleasures' Maar de originele single-versie kom je vrijwel nooit tegen op CD, zelfs niet op verzamelaars van de heer Manilow zelf.

Kennelijk heeft de samensteller goed opgelet en niet voor de weg van de minste weerstand gekozen. Wat best bijzonder is voor dit soort compilaties, die meestal op een achternamiddag in elkaar worden gedraaid.
Verder best een behoorlijke verzamelaar uit de Sony/BMG-archieven, met nummers die daadwerkelijk allemaal hits geweest zijn in Nederland. Een flink aantal heb ik al op andere CD's, maar er zitten toch nog wel wat leuke pareltjes tussen die nieuw voor me zijn. Zoals de nummers 10, 14, 38 en 42. De laatste is een vrij krakkemikkig instrumentaaltje, maar was wel Dylans grootste hit in Nederland - top 3 notering in 1970. Kennelijk hoorde het single-kopend publiek in Nederland Bob Dylan liever niet zingen...

Dat laatste lijkt me een voorbarige conclusie. Maar toegegeven, de jaren zeventig waren ook voor Bob Dylan begonnen en erg druk maakte hij zich hier niet. Je hebt gelijk dat veel CD’s, en niet alleen verzamelaars, remakes brengen met nieuwe mix of zelfs geheel nieuw opgenomen versies. Klachten daarover vinden we ook bij The Three Degrees bijvoorbeeld. Hier dan ook een originele singleversie van When Will I See You Again. Hun beste, als je het mij vraagt.

Deze verzamelaar bevat toch genoeg kwaliteitsclassics voor toch minimaal een 3.5*
Vanwaar door alle 3 voorgaande users een sombere 2.5 ? Dat mag natuurlijk ....maar vraag me wel af ...waar is dit lage cijfer op gebaseerd ?

Goede vraag. Antwoord: als ik zelf had mogen samenstellen zou driekwart er niet op gekomen zijn. Baccara, Julio Iglesias, Charlie Rich of Wild Cherry zijn niet de artiesten die ik het meest hartstochtelijk gevolgd heb in die jaren. Neemt niet weg dat er veel aardigs op staat: Sailor, Ellen Foley, Santana en Bob. Aardig, dus niet steengoed. Gemiddeld komt mijn stem dan ergens in het grijze midden uit van het vijfsterrenbalkje. Een non-stem dus eigenlijk.

Het merendeel op deze verzamelaar vind ik uitstekend (tracks 1, 6, 11, 13, 16, 18, 25, 26, 28, 34, 40) en er zitten enkele guilty pleasures bij (2, 4, 8 bv.) en een paar mindere songs (10, 39) maar dit soort verzamelaars met allemaal overbekende songs koop ik allang niet meer. Liever een (compilatie)album van de artiesten zelf al zijn er enkele ééndagsvliegen tussen waarvan ik niet zo snel een album zou kopen (Christie, Ram Jam ...). Dat de grootste namen van de jaren '70 (Abba, Queen, David Bowie ...) er niet op staan zal met auteursrechten te maken hebben.

Oké duidelijk
Ik beoordeel meestal voor mijzelf voornamelijk wat het totaalplaatje van zo'n collectie waard is
Verder let ik op geluidskwaliteit en edits
Hier dus een 7 oftewel 3.5*

42 liedjes uit de 70's en niet specifiek genre gericht plus dat het grotendeels allemaal hits zijn geweest.
Dan kun je niet verwachten dat alles raak is. Ook toen werd er een hoop rotzooi uitgebracht en dat is gewoon van alle tijden. Maar soms zijn foute liedjes/acts ook vermakelijk. Ik kan bijvoorbeeld onmogelijk een hekel hebben aan Boney M.
Terwijl het valse gekraai en dat teenkrommende Engels van de dames Baccara mij wel ergert.
Deze compilatie valt mij reuze mee. Staan best goede dingen op.

Baccara is nog fouter dan Boney M maar Sorry, I'm a Lady is hun enige nummer dat ik nog leuk vind. Even erg is de schaamteloze Abba-kopie van Champagne.
In de jaren '70 kwam er ook bagger voor met name in de vorm van (carnaval)schlagers. Maar daar is wijselijk niets van opgenomen.

Champagne vind ik dan wel weer leuk. Fout en toch knap gedaan.

Dat doet mij terugdenken aan het nummer van Dennie Christian en de Marsupilami. 'Wij zijn Twee Vrienden'. Fout jeugdsentiment. Als klein kind vond ik dat toen erg leuk.

Ach, iedereen heeft zijn fout jeugdsentiment. In mijn kindertijd vond ik Heintje ook leuk maar ben er vrij snel van teruggekomen.