Mira - In de Daluren (2006)

Ik vind het nog wat te vroeg om nu al te zeggen dat Mira de eerste vlaamse chansonière is. Misschien in de toekomst. Vast staat dat ze een erg mooie cd bijeen heeft gezongen. Ze zingt in een soort tussentaalje (niet echt Antwerps maar ook geen standaardtaal). Sommige mensen zal dat misschien irriteren, ik vind het eerder charmeren. Ik heb ze overlaatst in Antwerpen gezien. Zij alleen aan de piano. Nog nooit zo'n warm concert gezien als toen.

Geweldige cd. Een eerste keer dat je het hoort, klinkt het nog allemaal wat braafjes en saai. Tot je de cd eens beter hoort, dan klikt zich meteen vast. Met beperkte instrumenten ( piano, drum, bas en soms ook stukje trombone) klinkt het allemaal vol en verslavend. Vanaf de eerste noot zuigt de muziek zich vast in je gehoor om je erna niet meer los te laten. Ondertussen besef je wel dat dit geen exinstentieel plaatje is in je collectie, wel eerder een klein pareltje, dat je van tijd tot tijd herondekt.

De liedjes blijven na afloop van de cd niet echt hangen maar op willekeurige en rare momenten springt er een flits van deze cd in geheugen waar het je niet meer loslaat voor een paar dagen.

Een welverdiende 4* voor dit charmante kleinkunstpopplaatje.

In 2005 heb ik Mira leren kennen als zangeres door mee te werken aan tapijtconcerten die enkele vrienden waren begonnen. Concerten op 3 plekken in het Antwerpse met letterlijk een tapijt waarop de artiest speelde en kussens en een paar stoeltjes voor het publiek. Jonge artiesten als Buurman, Mira en Hannelore Bedert voor ze echt bekend werden en gevestigde waarden als Jean Blaute of Guido Belcanto.

Mira had toen haar eerste ep bij met daarop 4 nummers: En uwe maat, Voal weecees, Engelke en Openbare Weg. Mira aan de piano met haar heerlijke teksten. Die nummers kwamen een jaar later ook op haar debuutalbum terecht, met een iets meer aangekleed arrangement. Het was net die eenvoud van de ep waar ik zo fan van was. Haar stem en teksten bij de piano waren sterk genoeg. Maar het is zeker niet slecht op het album, gewoon even wennen. En Mira heeft duidelijk alle teugels nog in handen. Met de juiste muzikanten en producers naast zicht, weet ze gelukkig Mira nog centraal te houden op het album. Niet de eerste keer dat bij het producen van beginnende artiesten, de originele sound wordt afgevlakt en de ziel er wat uit gaat.

Je hoort duidelijk dat ze deze nummers eerst een tijd live bracht voor ze op het album kwamen. Dit is Mira die liedjes vertelt aan de piano, af en toe wat versterkt met extra muzikanten. Heerlijk gewoon.