Bill Dixon Orchestra - Intents and Purposes (1967)

Heerlijk zijn die platen, wie je na dat je ze voor een lange tijd niet hebt gehoort herinneren aan het feit waarom je ze toch zo verschrikkelijk mooi vond. Je eigen vergeten pareltjes. Dit is voor mij echt zo´n parel. De hele plaat is een genot om naar te luisteren. Prachtige solo´s, verschrikkelijk spannende orkestrale begeleiding. De blazers klinken harmonieus, melodieus, vrolijk maar ook als pure freejazz en avant-garde. Het grappige is: de plaat staat in de lijst The Wire:"100 Records That Set The World On Fire (while no one was listening)". Een plaat compleet genegeerd, maar dit hoort wat mij betreft thuis tussen jazz klassiekers als: Ascension, Freejazz, A shape to of Jazz to Come, Out of Lunch en Bitches and Brew. Dit is kunst in een van zijn of haar pure vormen.

Geweldige plaat inderdaad, en twee stemmen is véél te weinig natuurlijk!

Zal ik eerdaags wel eventjes verandering in brengen.

En gedaan.