Cecil Taylor - Conquistador! (1968)

Geen meesterwerk zoals Unit Structures dat is (voor mij althans), maar beide suites kennen een erg sterke opbouw, met uiteraard een glansrol voor het frivole, herkenbare pianospel van Taylor himself. Het zoemende geluid dat Lyons uit z'n sax weet te persen, is ook intrigerend, en geeft de plaat een eigenaardig sfeertje mee; alsof er een vlieg of wesp ergens door het zwerk zweeft, en je 'm niet te pakken krijgt. Werkt op de heupen, jazeker, maar het kat-en-muisspel is bovenal erg spannend!

Bill Dixon lijkt wat lijziger te spelen, maar freakt er ook geregeld ongeregeld op los, vooral in het tweede stuk. Cyrille is bij momenten onnavolgbaar achter de drumkit, en het basspel valt dan nog het minst op, maar wanneer dit naar de voorgrond treedt, zakt het tempo wat, wordt de sfeer nog wat donkerder (alsof er onheil in de lucht hangt) en doet de eerstvolgende neerslag (lees: invallen sax, trompet, piano of al het voorgaande) extra deugd. Een versterker, dus!

Een warrige uitleg, je le sais. Maar dat past er ook wel bij, vind ik. Want probeer je gedachten bij dit soort misschien maar eens te ontwarren, terwijl Taylor en co ze vakkundig in de knoop blijven leggen.

4 sterren