Ed Sheeran - ÷ (2017)

Wederom een CD waar weinig op aan te merken valt. Muzikaal en tekst liggen lekker in het gehoor. Zoals ook wel bij andere singer songwriters geen muzikaal werk waar je tot in lengte van jaren stijl van achterover valt. Gek genoeg wel leuk genoeg om bij gelegenheid te luisteren.

Door de “pure” muziekliefhebbers wordt altijd wat laatdunkend over de commerciële hitlijsten gepraat. Maar als er één artiest is waarvan ik vind dat hij zijn talenten goed gebruikt en ook in de hitlijsten komt, dan is het Ed Sheeran wel. Zijn andere twee rekensommetjes (+ en x) vond ik beide prima platen en daar staan nummers op waar ik nog steeds graag naar luister. Ben dan nog geen groot liefhebber te noemen als het op zijn eerste singles van deze plaat aan komt, maar daar kunnen de veertien andere songs nog verandering in brengen. Hij verrast mij in ieder geval wel meteen met opener Eraser. Dat Sheeran weleens een wijsje rapt wist ik al, maar hier klinkt hij een beetje als The Streets. Een nummer waar de energie ook goed in zit. Hierna volgt dus die matige single Castle on the Hill, gevolgd door het ontspannen Dive. Een nummer waarbij mij opvalt dat Ed dit heel goed zingt, zonder dat het nummer verder per sé opvallend te noemen is.
Shape of You is dan die andere single en echt de grote hit, maar ook al is het best aanstekelijk, bij mij blijft het allemaal niet echt hangen. Ik ben dan eerlijk gezegd wel nog eens minder te spreken over het zeikerige Perfect.
Nee, geef mij dan maar een nummer als Galway Girl. Waar Sheeran wederom een rapstukje doet en tevens een nummer die een 90’s vibe heeft, met aanwezig energie.
Hierna gaat Ed Sheeran met een bepaald probleem kampen waar meer artiesten last van hebben. Hij verzandt namelijk in ietwat te makkelijke keuzes. Wat gewerkt heeft op zijn vorige twee platen doet hij nu weer. Daar vallen nummers als Happier, New Man en Hearts Don’t Break Around Here allemaal onder. Herkenbaar aan de ene kant, maar ook wel wat jammer aan de andere kant.
Dan houden we natuurlijk nog genoeg over wat mij wel bevalt. Het ontspannen, maar tegelijk aanstekelijke What Do I Know bijvoorbeeld. Of het licht bluesy en persoonlijke favoriete What Would You Feel, het vrolijke Barcelona en het dromerige Supermarket Flowers.
Over de gehele linie kan dit nieuwe album van Ed Sheeran mij wat minder pakken dan de twee voorgangers. Desalniettemin heeft hij wederom een aantal zeer fijn en ook sterke nummers gemaakt die zeker het beluisteren nog eens waard gaan zijn.

(bron: Opus de Soul)

Om heel eerlijk te zijn heb ik het grootse deel van Ed Sheerans werk aan me laten voorbijgaan. Een singer-songwriter die makkelijk in het gehoor liggende songs schrijft, daar zat ik niet echt op te wachten. Toen de monsterhit ‘Shape Of You’ echter kwam opdagen wilde ik het oeuvre van de beste man toch eens onder de loep nemen. Dat nummer, hoewel extreem commercieel, is toch wel de perfecte oorwurm voor de lente van 2017. Voorgaande albums ‘+’ en ‘x’ bevatten eveneens sterke nummers, genoeg om me nieuwsgierig te maken naar deze laatste plaat. Nummers als ‘The A Team’ en ‘Photograph’ tonen aan dat Sheeran het vak aardig onder de knie heeft. Nog niet erg lang geleden ontdekte ik tevens dat het enige nummer van Justin Bieber dat ik leuk vind (I’m not ashamed) ook van de hand van Mr. Sheeran is, namelijk ‘Love Yourself’. Snel het nieuwe album eens opzoeken op Spotify dus, en gaan met die groene banaan.

‘Eraser’ knalt erin met een zuiders gitaartje en een haast rappende Sheeran. Niet mis om mee te starten. Het leuke ritme zuigt de luisteraar meteen mee, waarna stilaan meer en meer leukigheidjes toegevoegd worden aan de instrumentatie. Productiegewijs zijn er wel enkele zaken die ik jammer vind. Een iets soberdere aanpak zou het nummer meer recht aangedaan hebben, want met teveel ‘versieringen’ kan je de kracht van een nummer net inperken.

‘Castle On The Hill’ is vervolgens aan de beurt: een nummer dat op de commerciële radio enorm veel airplay krijgt, en terecht. Sheerans stem klinkt hier weer vertrouwd net als op zijn eerdere hitsingles. De lyrics vertellen een verhaal vol jeugdige nostalgie dat goed past bij de vrolijke instrumentatie. Noem het een guilty pleasure, maar als ik een deuntje als dit te horen krijg, waarvan je gewoon weet dat het massaal gaat scoren, dan word ik daar vrolijk van. Commercieel en hitgevoelig hoeven niet altijd vuile woorden te zijn in het leven van een recensent. Trouwens: erg fijn baslijntje!

Op ‘Dive’ wordt er een beetje gas teruggenomen. De openingszinnen verraden dat het lied gaat over een verliefdheid die de nodige zorgen met zich meebrengt. Sheeran brengt hier zijn meest emotionele vocalen van het album. Goed!

“So don't call me baby
Unless you mean it
Don't tell me you need me
If you don't believe it
So let me know the truth
Before I dive right into you”

‘Shape Of You’, wat een aanstekelijk nummer! Sterk beïnvloed door het dancehall-genre en iets dat de naam ‘tropical house’ draagt. De percussie met marimba (zeer tropical inderdaad) zorgt voor een extreem herkenbare intro en zal zelfs de meest hardnekkige muurbloempjes toch even laten meetikken met de beat. Met de lyrics zal Sheeran wellicht geen nobelprijs winnen, maar who cares? Dit geeft me gewoon een lekker, zomers gevoel.

Ook op ‘Perfect’ is de liefde het thema, en wederom is de melodie erg mooi. Toch mis ik iets. Een beetje rauwheid, een hoekig kantje hier en daar. Het dreigt iets te zeemzoet te worden, en ook de goedkope strijkers helpen niet echt. De tekst doet me soms denken aan ‘Wonderful Tonight’ van de heer Clapton, en dat is niet in het voordeel van het nummer. Jammer!

Gelukkig is er met ‘Galway Girl’ weer goed nieuws te melden: dit is weer zo’n feelgood liedje waar Sheeran erg goed in is. De rappende vocals maken een glorieuze terugkeer en de samenwerking met de Ierse band Beoga zorgt voor een leuke, folky toets met Keltische elementen. Als het weer wat aangenamer zou zijn, had ik me reeds lang buiten gezet met een frisse pint bij de hand.

“I walked her home then she took me inside
Finish some Doritos and another bottle of wine
I swear I'm going to put you in a song that I write
About a Galway girl and a perfect night”

‘Happier’ begint met een droef akoestisch gitaartje, en erg happy word ik er niet van. Ik merk dat Sheeran me steeds een beetje verliest als hij de melancholische toer wil opgaan, en volgens mij komt dat omdat deze jongeman gewoon veel te gelukkig is om overtuigende, emotionele ballads te schrijven, toch op dit punt in zijn carrière. Als je je op het einde van een concert een weg moet banen doorheen een berg van damesondergoed, probeer dan maar eens de trieste knul uit te hangen.

‘New Man’ kabbelt aardig voorbij, zonder echt de aandacht te trekken. Het klinkt allemaal goed, maar een massieve hook ontbreekt hier. Als er op het einde nog wat gescratched wordt, krijg ik het helemaal benauwd. Het betekent echter ook het einde van het nummer. We gaan rustig verder.

‘Hearts Don’t Break Around Here’ is wederom niet slecht, maar kan me niet overtuigen. Te slap, deze hap. Jammer, Ed!

‘What Do I Know?’ is een fijn deuntje, met een leuk refreintje en geinige tekst.

“I'll paint the picture let me set the scene
I know, I'm all for people following their dreams
Just re-remember life is more than fitting in your jeans
It's love and understanding positivity”

True that.

‘How Would You Feel (Paaen)’ is toch weer oerdegelijk, en een leuk liefdesliedje. Ik vergeef Sheeran zijn meligheid. Dit is tof. Toch vind ik het jammer dat de spanningsboog van het album hier wat de mist ingaat. Erg mooie gitaarlijntjes wel naar het einde toe.

De gewone versie van het album eindigt met ‘Supermarket Flowers’. Hier trekt de tekst mijn aandacht, en het nummer is mooi, maar geen waardige afsluiter. Toch krijgt deze een voldoende.

Nu volgen er op de Deluxe uitgave enkele bonustracks, waarvan ‘Barcelona’ de eerste is. Lekker feestelijk, zo is Sheeran toch op z’n best.

‘Bibia Be Ye Ye’ heeft een erg cool gitaartje dat me doet denken aan een nummer uit ‘Graceland’ van Paul Simon, en ook de koortjes dragen hiertoe bij. Best leuk allemaal, maar nu mag het stilaan gaan ophouden. Dit nummer had beter de plaats ingenomen van één van de meer downtempo nummers op het reguliere album.
Nog een laatste speekselmedaille voor ‘Nancy Mulligan’, na ‘Galway Girl’ het nummer met de grootste folk-invloed. Dit is gewoon een sterke song die ik graag vaker op mijn radio zou horen.

‘Save Myself’ had Sheeran ironisch genoeg beter achterwege gelaten, want na de euforie die ik even ervaarde bij ‘Nancy Mulligan’ helpt hij zich hier net de verdoemenis in. Het pakt me in de verste verte niet en voelt erg faux aan. Very spijtig.

Conclusie: binnen het genre is deze laatste van Ed Sheeran een erg degelijke LP geworden met enkele superhits maar ook een paar serieuze missers. Deze halen de vaart uit het album en zorgen ervoor dat het geheel niet blijft boeien. Sterke albumtracks zorgen voor de fundering die aan album met de jaren recht houdt, en daar mankeert het hier aan. Niet getreurd: met de singles van Divide valt er meer dan genoeg plezier te beleven!

Eindscore: 5.5/10

Deze recensie is vanaf morgenochtend ook terug te vinden op mijn blog Pop-Pourri !

Ach het is gewoon lekker plaatje, ligt prima in het gehoor, hier en daar een klein draakje of een hele grote (Shape of you). Er staan een paar sympathieke popliedjes op die ik graag hoor zoals Castle on the Hill en Gallway Girl. Mijn generatie heeft Ed heel hoog zitten. Het is leuk wat die jongen doet, maar baanbrekend is het absoluut niet. Toch is het erg verfrissend, helemaal als je kijkt na al die andere bagger in de Top 40.

Best een goed album van deze singer/songerwriter.

Eraser is een goede opener, en Castle on the Hill is voor mij toch wel de beste hit op dit album (klinkt zelfs als een rockplaat). Ook Shape of You (zijn grootste hit op dit album) mag er zeker zijn. En wat is Perfect toch een heerlijke zoetsappigheid. Galway Girl is een leuk nummer, waarin de Ierse instrumenten de mooiste elementen zijn en Hearts Don't Break Around Here is ook een van de betere nummers.
De ballad How Would You Feel (Paean) is toch wel een van de mooiste nummer, countryachtig, doet mij een beetje aan de Dire straits en '70's songwriters denken.

Ook heeft dit album toch wel wat mindere nummers; Dive, nogal slow maar daarin tegen ook wel romantisch. En ja, Happier, ik hoor daar Stay with Me van Sam Smith in. Niet echt origineel (wel mooi gezongen, maar deze sample kan dit album de 4,0* hebben gekost).

Ik geef voorlopig 3,5*. Het zou later nog hoger uit kunnen vallen, omdat een goede vriendin van mij me geïnspireerd heeft, om dit album te luisteren. Zij kocht dit album twee weken geleden.

Gewoon erg knap hoe hij telkens weer weet te scoren.
In dit vluchtige Spotify tijdperk houdt hij zich prima staande.
Geliefd bij mijn kinderen, en vader betrapt zichzelf er op hoe gemakkelijk hij de singles mee zingt.
The Boy Next Door, maar dan wel eentje die verrekt goed weet hoe hij hits moet maken.
R.I.P Muziekindustrie?
Ed Sheeran bewijst hiermee voor de derde keer het tegendeel.