Paul Bley - Improvisie (1971)

Geweldige plaat van Bley, een stuk rauwer dan de meesten hier misschien van hem gewend zijn (Open, to love). Annette Peacock op zang en piano, Han Bennink op drums en Bley zelf op synthesizer maken er een wild jazzrock-feestje van. Fans van Supersilent moeten hier zeker eens naar luisteren, weet je meteen waar die Scandinaviërs de mosterd vandaan halen. Dikke 4/5, wie weet gaat-ie nog omhoog.

Niet mijn kopje thee....
De mix van electronische geluiden en akoestische klanken was al veel beter gedaan door meneer Davis (In A Silent Way, etc.) en voor echte alternatieve klanken luister ik liever naar Can....

Vreselijke plaat, die gedateerde synth sound , Dat mens dat niet kan zingen, zelfs Han Bennink kan hier niets interessants van maken.
Doe mij maar Paul Bley op piano, dit vind ik niets.
Zal maar geen sterren uitdelen, dat haalt het gemiddelde zo omlaag.

Gelijk weer van hard disc afgeknikkerd, dit ga ik geen tweede keer meer luisteren.

Ik kan er helaas niet veel positiefs aan toevoegen. De relatie met Supersilent snap ik wel, maar dan hoor ik hier alleen datgene wat ik daar niet leuk aan vind, en dan nog gecombineerd met die "zang"...

Ik vond het wel ok voor een keertje: in zijn geheel sfeervol, met enkele spannende passages en telkens weer die ijzingwekkende zang... Leuk om eens gehoord te hebben, korenbloem!

Ik Doe Moeilijk moet het weer contrarie doen. Een fascinerende plaat, mooier dan de pianoalbums die ik van Bley heb gehoord. De synths van Bley zijn wel ouderwets, maar ik hou juist van het geluid van de analoge filters uit die tijd. Vooral in Touching ontstaat er een intrigerend hoorspel. Ik ben wel benieuwd welke syntesizers er gebruikt worden. De zang van Peacock vind ik ook mooi. Het klinkt als een ziel waarvan het geluk door veel verdriet geërodeerd is, terwijl ze toch nog maar 30 jaar is bij de opname.
Soms ebt de spanning een beetje weg, gelukkig keert er dan ook weer een vloed terug.

Het eerste nummer vind ik echt goed. Ik had het tekstje van Paalhaas nog niet gelezen voor ik aan 'Improvisie' begon en vroeg me dus ook even af of ik wel naar Paul Bley aan het luisteren was. Ik krijg ook veel associaties met de synthesizer van Supersilent. Die klinkt naar mijn gevoel helemaal niet gedateerd. Supersilent vind ik wel nog iets fijnzinniger als je dat hiermee vergelijkt. Met de stem van Anette Peacock klikt het ook niet zo bij mij. Maar dat eerste nummer is wel degelijk de moeite waard vanwege die ruwe energie.

Ik heb het vinyl exemplaar uit 1971. Gelijk ook een correctie ingediend wat betreft de hoes. Deze gevonden in een rommelzaak in Frankrijk waar hij tussen Vicky Leandros en Mireille Matthieu stond.
Vinyl was er niet best aan toe, maar na een paar schoonmaakbeurten is het te beluisteren. Met hier en daar nog wel wat gekraak.

Dit is wel muziek, die maar een beperkt publiek zal aanspreken. Het is bijzonder experimenteel en daar moet je wel van houden.
Begin jaren 70, de tijd dat er flink werd geëxperimenteerd met de synthesizer, toen nog analoog. Rockgroepen waren daar mee bezig, maar ook in de moderne klassieke muziek en dus ook met de jazz. Paul Bley is jazzmuzikant, maar daar blijkt hier niet zo veel van. Dit is echt meer experimenteel avant garde.
Het eerste nummer is geschreven door Paul Bley, Annette Peacock en Han Bennink. Het tweede nummer (veel langer dan het eerste) is geheel door Annette Peacock geschreven. Ze bespeelt trouwens piano, en ook elektrische piano en bas en gebruikt haar stem zo nu en dan. Han Bennink is de percussionist, daar hoor je nog wel wat jazz vanaf.

Dit album is live opgenomen in Club B 14 in Rotterdam, je hoort het publiek verder niet.

All Music is lyrisch over deze plaat en geeft het 4,5 ster. De recensent vindt het razend knap hoe de drie muzikanten op elkaar inspelen en compromisloos deze 2 muziekstukken spelen. 'Touching' vindt hij wel spannender dan 'improvisie' er gebeurt meer. Het is op zich wel grappig en soms ook leerzaam hoe zo'n geoefende recensent de muziek beschrijft en uitlegt. Niet dat ik hem daarin altijd volg, je kunt het natuurlijk ook als een heleboel klereherrie beschouwen, maar daar doen we deze drie ras muzikanten toch geen recht mee . De recensent geeft ook aan dat bij 'touching' vooral Annette Peacock de leidende rol heeft. HIj beschrijft het als volgt : "Peacock is duidelijk de drijvende kracht achter "Touching"; Het zijn haar tempo, haar pianopartijen en haar gevoel voor tijd die het werk ontdoen van zijn elementaire aspecten. Wanneer ze na ongeveer zes minuten begint te zingen, wordt het werk iets totaal anders: een nieuwe liedvorm, of een nieuw kader ervoor. Haar poëtische lyriek illustreert de muziek in plaats van andersom; of ze nu zingt, neuriënd of krachtig emoties uitstraalt aan de rand van haar stem, de pure muzikaliteit en spookachtige rijkdom in haar aanpak zijn boeiend en betoverend."
Ik moet nog een plaat van Annette Peacock hebben Annette Peacock - X-Dreams (1978) - MusicMeter.nl, toch ook maar weer eens op de platenspeler leggen. Geen idee meer hoe deze plaat klinkt.

Het is moeilijk om 'improvisie' te beoordelen. Soms moet je bepaalde experimentele muziek veel keer horen om het op waarde te kunnen schatten.
Wel vind ik zelfs na bijna 55 jaar deze plaat nog steeds een gedurfd en compromisloos werk, een werk dat niet makkelijk te doorgronden is , maar ook een werk dat bij elke luisterbeurt weer wat 'frisser' klinkt.