Eric Dolphy Quintet featuring Freddie Hubbard - Outward Bound (1960)

Aan dit album van vroeg uit zijn carrière, merk je dat hij zijn kenmerkende stijl nog aan het ontwikkelen is. Hier neemt hij trompettist Freddie Hubbard (die zich hoe langer hoe minder zou laten inzetten als sideman - hij staat hier overigens als op de cover!) onder de arm en wat opvalt is dat de sound daardoor redelijk gelijk loopt met het Miles Davis Quintet. Vergeleken met het slotnummer van album 'Iron Man' is de fluitsolo in "Glad To Be Unhappy" dan weer wél genietbaar. Misschien komt het dankzij het romantische en lyrische stijltje waar het zo goed bij aansluit.

Hier is dus vooral een traditionele Dolphy te horen. Daar is niets mis mee, maar het is nu ook niet om te zeggen hoogst origineel of boeiend. 'Outward Bound' klinkt als een goede huiswijn op een doordeweeks avondje. Wellicht vooral te appreciëren door mensen die van een traditionele Dolphy houden.

Een zeer aardig debuut. De composities zijn niet de spannendste, zijn karakteristieke solo's zijn nog ietwat terughoudender, maar eigenlijk zorgt dit er juist voor dat Outward Bound een perfecte inleiding is voor wie zijn eerste stap wil zetten in Dolphy's oeuvre. Met Freddie Hubbard en Jaki Byard als zijmannen is dit trouwens een fenomenale line-up

Glad to Be Unhappy is even mooi gebracht als de titel doet hopen. Bij het samenspel aan het eind van Les hoor je al een kleine voorbode van de richting die Dolphy later zou inslaan.

Zoals hierboven reeds terecht opgemerkt werd door Supernormal: een leuk "doordeweeks-album", alleen dat die standaard wel erg hoog ligt bij Dolphy

Ik heb deze als Nederlandse uitgave uit 1966 met een andere hoes: Eric Dolphy - Outward Bound (1966, Vinyl) | Discogs

Soepel en lekker ritmisch drumspel van Roy Haynes en Freddie Hubbard die er ook direct uitspringt.
Dan draait het hier natuurlijk om Eric Dolphy (als bandleider), maar ik hoor hier nog niet zoveel vuurwerk.

Ik vind wel de basklarinet een geweldig instrument, en de standard Green Dolphin Street klinkt erg smakelijk.

Glad to be Unhappy is ook echt erg mooi, Maar ik houd ook wel erg veel van de fluit in jazz.

Deze op één of andere manier nogmaals in huis gehaald. Deze versie is van het Jazz Images-label (uit Spanje).

Behalve dat het (wederom) een andere cover betreft, heeft deze ook twee bonustracks: Left Alone en It's Magic. Beiden zonder Hubbard en met Ron Carter op bas. De bonustracks zijn van 21 december terwijl de andere nummers van 1 april 1960 zijn.

Ik vind het een bijzondere keuze voor bonustracks. De plaat klinkt wel als een klok, superstil en kristalhelder, dus geen miskoop.

De foto op de hoes is trouwens van 1964 en op de binnenhoes en de achterkant nog één uit 1964 en een foto van Hubbard uit 1965. De foto's zijn erg mooi (Francis Wolff), dus ik vergeef de anachronismen.

Vraag me wel af of muziek en artwork netjes gelicensed is. Het copyright ligt volgens de hoes bij Jazz Images.

Dat is het niet. Jazz Images is een zogeheten public domain label. Zij betalen geen auteursrechten en gebruiken een cd rip als persing. Ik heb daar wat morele bezwaren tegen maar ik weet dat niet iedereen die deelt. Met het geluid moet je geluk hebben. Ik meen dat die van Jazz Images meestal heel aardig klinken. Uit ervaring weet ik dat die van DOL overwegend ruk zijn.

Afijn het zal met z’n goedkope (en realistischere) prijzen zeker kopers aanspreken. Doe mij echter maar een ‘echte’ persing

Mijn 'andere' versie is uit 1974.

Overigens vraag ik de verkopers ernaar: is dit een bootleg? Hoe komt dit label aan de masters? Zijn het niet gewoon cd-rips? Vaak kijken ze me glazig aan en zeggen dat het mag van discogs. Ja, dan ben je snel uitgepraat.

Ik heb liever een iets duurdere, goed klinkende plaat, dan een goedkope nepperd. Dus ik blijf gewoon zoeken, en zal echt proberen die pseudo-boots te vermijden.

Ik heb ook een voorkeur voor het echte werk. Ik heb nog 1 PD reissue in m’n bezit. 2 anderen van de hand gedaan want heel slecht geluid. Wat betreft Jazz Images: prachtige foto’s natuurlijk maar ik wil sowieso altijd de originele hoes. Zeker als deze iconisch is (en jazz albums hebben vaak iconische hoezen)

Ja, nu heb ik dus twee keer Outward Bound, en twee keer niet met de iconische hoes, zoals het hier op Musicmeter staat. Zal ik dan toch echt eens de goede versie op de kop tikken?

Overigens vond ik de sound erg goed. Niet blikkerig of schel. Maar ik ben geen audiofiel en heb geen super-apparatuur. Een goede platenspeler, een producers-mengtafel en producers-speakers (omdat ik zo gek was ooit om te denken dat ik electronische muziek zou kunnen maken). Ik heb hierdoor (denk ik) wel een goed geluid.

Lang verhaal kort: die van Jazz Images klinkt nog wonderwel goed, maar dat zegt natuurlijk niets over andere re-issues.

Deze plaat krijgt nu van mij een 5* en gaat in mijn top 10-lijst, en dat zegt wat, want de meeste platen in mijn top10 ken ik nu al 25+ jaar, maar deze plaat is echt fantastisch, met die gouden combinatie Hubbard/Dolphy, die net zo goud blijkt als Morgan/Dolphy.

Omdat bijna al die andere saxofonisten van naam met name op de tenor bezig waren, kan ik best stellen dat Dolphy mijn favoriete altsaxofonist is (naast de fluit en basklarinet), maar wat fluitspelers betreft is er wel wat stevige competitie.