Eric Dolphy Quintet featuring Freddie Hubbard - Outward Bound (1960)

Aan dit album van vroeg uit zijn carrière, merk je dat hij zijn kenmerkende stijl nog aan het ontwikkelen is. Hier neemt hij trompettist Freddie Hubbard (die zich hoe langer hoe minder zou laten inzetten als sideman - hij staat hier overigens als op de cover!) onder de arm en wat opvalt is dat de sound daardoor redelijk gelijk loopt met het Miles Davis Quintet. Vergeleken met het slotnummer van album 'Iron Man' is de fluitsolo in "Glad To Be Unhappy" dan weer wél genietbaar. Misschien komt het dankzij het romantische en lyrische stijltje waar het zo goed bij aansluit.

Hier is dus vooral een traditionele Dolphy te horen. Daar is niets mis mee, maar het is nu ook niet om te zeggen hoogst origineel of boeiend. 'Outward Bound' klinkt als een goede huiswijn op een doordeweeks avondje. Wellicht vooral te appreciëren door mensen die van een traditionele Dolphy houden.