Peru - Constellations (1989)

Door het ontdekken van deze site ga je onbewust anders na je muziekcollectie luisteren. Of dit komt door de kritische gebruikers, dan wel dat jezelf eens van mening bent je muziek te beöordelen? is een lastige vraag. Hoe dan ook, opnieuw een cd van Peru de speler in.

De eerst track begint wat kinderlijk, maar naar enige tijd komt daar een volwassen ritme bij waardoor, Out Of Time uitgroeit tot een track die lekker in het gehoor ligt. Dit gegeven wordt op de volgende track prima doorgezet. Een heerlijk ritme met daar over heen wijdse klanken die inderdaad wat weg hebben van het oude Tangerine Dream. Hetgeen wat er op ontbreekt is de gitaar van Edgar Froese. Midden in de track vindt er een behoorlijke verandering plaats. Ruimtelijke klinkende beats vullen de woonkamer met wederom wijds klinkende electronica. Het is een utopie om te denken dat dit eeuwig aan houd. De volgende track begint behoorlijk up-tempo. Heerlijke metaalachtige klanken gaan langzaam over in zeer fraaie lage tonen, waarop ik bijna begin te zweven. Op de track Constellations gaan we letterlijk de ruimte in. Aan het ritme hoor ik dat het vuur onder het ruimtevaartuig behoorlijk heet moet zijn, ik zie als het ware de vlamen dansen. Hierna had nog wat mogen volgen, maar dit is denk ik vergeten.

Na al die spannende muziek is het even bijkomen op de track Spring. In mijn gedachte zie ik de jonge dieren hun leefomgeving verkennen. Het weer werkt aan alle kanten mee en ineens zit ik op een zomerse dag op het strand. Spelende kinderen om me heen en de ijscoboer doet prima zaken. Na in de ruimte en op het strand te zijn geweest is het tijd voor rust. Tommy is een track die me doet denken van in bed liggen en na de lucht kijken. Lekker langzaam in slaapvallen op rustgevende klanken.

Al bij al een prima album van deze Nederlandse band.