Stef Kamil Carlens - Stuck in the Status Quo (2017)

Het zal voor niemand een groot geheim zijn dat ik een enorm liefhebber ben van Stef Kamil Carlens. Al vanaf het eerste moment dat ik hem in dEUS zag (Rotterdam 1994) was het raak. Hij viel op door zijn tomeloze energie, zijn gekte. Die invloed ben ik later absoluut gaan missen bij dEUS.

Stef was al verder met zijn eigen muzikale avonturen in Moondog Jr., een band die z'n naam moest veranderen en dat werd Zita Swoon. Het eerste Zita Swoon album was de soundtrack bij een oude film, Music Inspired by Sunrise, a Film by F.W. Murnau. Toen al bleek dat de ambities van Stef verder reikten dan slechts albums met goede nummers.

Toen Zita Swoon de naamswijziging Zita Swoon Group kreeg werd duidelijk dat Stef na het afscheidsfeest in Paradiso wel eens definitief afscheid genomen zou kunnen hebben van zijn band in de vorm zoals hij er was. Hij wilde af van een vast band-stramien. Hij wilde verschillende kunstzinnige aspecten met elkaar verbinden, met als gevolg vele theaterprojecten waar vooral ook Aarich Jespers een belangrijke rol in speelde.
Veel liefhebbers om mij heen begonnen af te haken. Ze misten de liedjes, de fijne nummers waar Stef zo sterk in was. Gekte prima, maar dan graag ander soort gekte. Zelf kon ik altijd goed genieten van de voorstellingen (zeer recentelijk nog Nothing That Is Everything in de Rotterdamse Schouwburg).

Maar blijkbaar begon het bij Stef te kriebelen en werd het tijd voor een 'gewoon' album. Stuck in the Status Quo is zijn eerste album onder eigen naam. Hiermee kunnen we misschien voorzichtig concluderen dat Zita Swoon Group nu echt definitief een verzamelnaam is geworden voor allerlei creatieve uitspattingen in diverse gedaanten met afwisselende muzikanten.

Hij schijnt ook al een tijd mee bezig geweest te zijn met dit solo-album, waar hij bijna alles voor eigen rekening heeft genomen. Opvallend dus dat het een relatief kort album is geworden. Maar liever een korte, krachtige plaat dan een langdradige waar net even te veel nummers op staan.

Toch horen we hier een 'oude bekende' op terug in de vorm van After I'm Gone, een nummer dat hij al speelde tijdens zijn solo-optredens en ook tijdens de Dancing with the Sound Hobbyist theater-optredens. Een prachtig moment was dat tijdens die optredens. Ontroerend, en dan vooral vanwege de tekst: Stef zingt hier op vrij luchtige wijze over onze sterfelijkheid. Wat gebeurt er wanneer je er niet meer bent? Op dit album lijkt het nummer zelfs nog wat luchtiger gebracht te worden, waardoor er net iets te veel van de toenmalige ontroering verloren gaat. Dat het nog steeds een fijn liedje is staat voor mij verder niet ter discussie.

The Longing Stays Inside is ook al een ouder nummer, het krijgt op dit album een prachtige muzikale bewerking en klinkt heel erg als Zita Swoon in de hoogtij dagen. Het zou zo op A Song about a Girls kunnen staan. De lap slide gitaar is hier mede verantwoordelijk voor, een instrument dat sowieso goed aanwezig is op dit album.

De titeltrack Stuck in the Status Quo verwijst naar de Afrikaanse periode waar Stef vrij succesvol mee is geweest (Wait for Me).
Verder is Stef's eerste solo-album vooral een album geworden dat ontspannen klinkt. Het is de kant die hij al liet horen op A Song about a Girls, Big City en Big Blueville. Het klinkt allemaal wat vriendelijker, zachter en kent weinig echte gekte.

Misschien wordt Stef wat bedaarder nu ook hij wat ouder aan het worden is (overigens zie je dat live totaal niet terug: wat een energie heeft die man toch, zelfs nu hij ook de jongste niet meer is). Als het prachtige, vertrouwde liedjes oplevert als bijvoorbeeld de single The Journey Will Be Long ben ik een tevreden mens. Dat nummer is de perfecte aftrap van een kort, maar krachtig album. Ja, ik kan opgelucht adem halen, want krachtig is het zeker geworden en dan doet de lengte er niet zoveel meer toe.

Stuck in the Status Quo is een makkelijk toegankelijk album met genoeg kleine scherpe randjes om het boeiend te houden. Het is voer voor de fans van de laatste albums onder de naam Zita Swoon (Big City en A Song about a Girls) en zeker ook voor liefhebbers van prettig in het gehoor liggende alternatieve pop liedjes. Het wat hese stemgeluid van Carlens blijft herkenbaar, evenals zijn manier van liedjes-schrijven.
Hierdoor is het misschien allemaal niet heel erg verrassend, en kun je je misschien zelfs afvragen of we daar nu zo lang op moesten wachten. Ik ben er als fan blij mee. We krijgen weer eens muziek van Stef waar je de hele dag door blij van kunt worden. Niks soundtrack van wat dan ook. Nee, een soundtrack van waar Stef nu staat in het leven zonder dat dat een zware bedoening moet worden.
Hoera voor herkenbaarheid, hoera voor Stef!