Nicole Willis & The Soul Investigators - Keep Reachin' Up (2006)

Een album als deze doet zeker klinken als soul met een fleugje funk van weleer. Een authentieke sound met fijne nummers. Het eerste liedje, ‘Feeling free’, is al een heerlijke funky opener met een fijn ritme. En dat ritme wordt nog fijner bij het tweede nummer ‘If this ain’t love’, die baslijn en intro zijn echt off the hook. De titeltrack ‘Keep reachin’ up’ beduurt daar nog even lekker op voort en is een van de hoogtepunten van het album, wat een heerlijk nummer is dat zeg, alleen het einde vind ik iets te rommelig waardoor haar stem wat schreeuwerig overkomt!

‘Blues downtown’ is ook weer zo’n knaller en is nog weer zo’n hoogtepunt op een toch al behoorlijk goed album, die vibe die in dat nummer zit is echt gaaf. ‘My four leaf clover’ wekt echt een zomergevoel op, lekker uptempo en lekker luchtig. ‘A perfect kind of love’ weergeeft de jaren ’70 Motown sound, ook een prima nummer. ‘Invisible man’ lijkt met een beetje fantasie op een moderne versie van een Phil Spector nummer dus het moge duidelijk zijn dat ook dit nummer weer erg fijn is.

‘Holdin’ on’ is meer funk maar wel een beetje een niemanddalletje op het album voor mij; vrijwel alle andere nummers zijn sowieso meer memorabel. ‘No ones gonna love you’ is voor mij denk ik het hoogtepunt, dat intro en die gehele beat door dat nummer zijn echt zo vet. ‘Soul investigators team’ heeft ook een high danceable gehalte en swingt echt de pan uit, het is weliswaar een instrumentaal nummer, Nicole zingt dus niet, maar dat maakt mij totaal niks uit, een mooie afsluiter. Alhoewel, er staat nog een hidden track op, een nummer van anderhalve minuut waarvan de laatste twintig seconden wordt gezongen. Het eindigt een abrupt, maar goed, dat neem ik maar voor lief.

De sfeer die op dit gehele album heerst is zwaar in orde. Erg ritmisch en opzwepend met, zoals ik al aangaf, een authentieke 70s soul/funk sound. De stem van Nicole is oké en de instrumentale gedeeltes op de nummers zijn ook erg fijn. Een echte potentiële hit(single) is nergens te bekennen maar dat hoeft voor mij ook niet. Nergens overgeproduceerd en nergens te gladjes, gewoon een aangenaam album al is dit niet een album die ik dagelijks opnieuw kan luisteren, dan wordt ‘ie te eentonig.