Conor Oberst - Salutations (2017)

Ik kijk hier nu al heel hard naar uit! Alle nummers van het album 'Ruminations' worden hier in een andere versie gebracht, dit keer met band. En daar bovenop nog 7 nieuwe nummers. Er zijn nu al twee nummers te beluisteren: Napalm en A Little Uncanny (met leuke video)
Benieuwd of hij live alles akoestisch zal houden, of toch voor de nieuwe versie zal gaan.

De optredens in Europa wordt hij alleen gebacked door Miwi La Lupa op de bass denk ik.

Vanaf dat de Amerikaanse tour begint, zullen de Felice Brothers als band fungeren + nog 2 aanvullingen van Monsters of Folk.

In de AB volgende week was er ook een combo mogelijk. Dan ging Conor Oberst in de grote zaal optreden op dezelfde moment als de Felice Brothers in de kleine zaal zouden spelen. Maar de Felice Brothers hebben hun Europese tour afgezegd. (officieel wegens ziekte van Ian, maar ik vermoed dat de slechte ticketverkoop er ook voor iets tussen zit (Zaaltje in AB is amper 380 man en zelfs dat verkocht niet uit)).

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Dubbele gevoelens hier. Het eerste gedeelte is werkelijk waar adembenemend mooi. Daarna zakt het ietwat weg, lijkt het. Ik moet het album derhalve nog wat vaker horen en wellicht dat het dan helemaal raak is.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Conor Oberst - Salutations - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Conor Oberst is bekend van bands als Bright Eyes, Desaparecidos en Monsters Of Folk en is inmiddels al enkele decennia de spin in het web van de bijzondere muziekscene van Omaha, Nebraska.

Dat heeft hem een hoop goedwillende fans opgeleverd, maar er zit helaas ook altijd wel een kwaadwillende tussen.

Dat merkte Conor Oberst in de winter van 2013, toen een minderjarige fan hem beschuldigde van verkrachting. In de zomer van 2014 gaf deze ‘fan’ toe dat ze het verhaal uit haar duim had gezogen, maar de wereld van Conor Oberst stond inmiddels wel op zijn kop.

Met flink wat geestelijke en fysieke klachten dook Conor Oberst in februari 2016 de studio in en 48 uur later stonden de songs van wat later dat jaar Ruminations zou worden op de band. Toen de plaat in oktober verscheen, kon ik er niet goed mee uit de voeten. Het was me allemaal veel te donker of zelfs deprimerend, maar de songs bevielen me wel, zeker toen ik wat meer gewend was geraakt aan de aardedonkere plaat.

Conor Oberst had zelf misschien ook wel wat twijfels over het eindresultaat, want op het nog geen half jaar na Ruminations verschenen Salutations zijn de tien songs van Ruminations in een nieuw jasje gestoken.

Waar Conor Oberst de songs in eerste instantie in zijn uppie opnam, dook hij dit keer met een flinke band de studio in. Het is niet zomaar een band, want met namen als The Felice Brothers, Jim James, Gillian Welch, M. Ward, Blake Mills, Jonathan Wilson levende drum legende Jim Keltner mag best van een sterrenbezetting worden gesproken.

Door de aanwezigheid van een hele batterij geweldige muzikanten komen de voor een deel al bekende songs op Salutations stuk voor stuk tot leven. In muzikaal opzicht is Salutations stevig geïnspireerd door het jaren 70 werk van Bob Dylan en de platen van The Band, maar zeker wanneer het tempo wat wordt opgevoerd of de hoeveelheid melancholie toeneemt hoor ik ook vaak wat van The Pogues (en soms wat van The Clash).

Conor Oberst had voor Ruminations minder dan 40 minuten nodig. Voor de 10 songs van deze plaat en de zeven nieuwe songs wordt dit keer bijna 70 minuten uitgetrokken en dat is misschien wel wat veel van het goede. Het eerste half uur zit ik keer op keer op het puntje van mijn stoel en sleept Salutations zich van hoogtepunt naar hoogtepunt, maar op een gegeven moment verslapt de aandacht wat.

Het heeft niet zo veel te maken met de kwaliteit van de songs, want die blijft hoog, maar vooral met de intensiteit en de energie van de muziek op Salutations, want wat je er uit haalt moet je er ook instoppen.

In muzikaal opzicht is het vooral smullen van de gitaren en van het werkelijk fenomenale drumwerk van ouwe rot Jim Keltner, die misschien speelde met alle groten der aarde maar desondanks als een jonge hond tekeer gaat, maar ook de zang van Conor Oberst vind ik dit keer verassend sterk.

Ruminations is het voor mij nog steeds niet helemaal (al vind ik de plaat wel beter dan in oktober), maar Salutations is fantastisch. De productiviteit van Conor Oberst ligt al heel lang op een onwaarschijnlijk niveau, waardoor onmogelijk alles goed kan zijn, maar deze nieuwe plaat overtuigt in nagenoeg alle opzichten. Misschien is het iets te lang, maar bij beluistering in delen valt uiteindelijk alles op zijn plek. Indrukwekkend. Zeer indrukwekkend zelfs. Erwin Zijleman

Voor mij is een album van 17 nummers en bijna 70 minuten is voor mij echt te lang, voor welke artiest ook. Het begin is echt super, maar na de helft merk ik dat ik het niveau vind dalen en zoals hierboven ook gezegd verslapt mijn aandacht danig.

Dat vind ik wel een herkenbaar verwijt. Hoe goed de liedjes van 'Ruminations' plus de nieuwe songs in de bandsetting overeind blijven, het is (1) toch een gedeeltelijke herhalingsoefening en (2) een te lange zit. Een kleine 3,5*** omdat er wel heerlijk gemusiceerd wordt. Die accordeon blijft heerlijk.

Ik heb zijn vorige plaat gemist, dus voor mij is alles gloednieuw, ikzelf heb dan ook weinig last van de speelduur. De kwaliteit van de nummers is hoogstaand, hoewel de teksten af en toe wel erg donker zijn voor mijn doen. Het wordt nu wel interessant om zijn voorganger te beluisteren; als ik bovenstaande reacties mag geloven is die muziek meer afgestemd op de teksten en wat zwaarder op de hand.
Gaan we testen!

Bij het draaien van de plaat denk ik aan het begin steeds “heerlijk, die aardse stem, ontroerende liedjes, goed gespeeld” etc maar na een half uurtje gaat het eenvormige ritme me toch tegenstaan. Ik heb al eens in andere volgorde gedraaid om te kijken of de nummers later op de plaat gewoon minder zijn maar ook dan haak ik na ongeveer een half uur af. Volgens mijn onwetenschappelijke onderzoekje is het dan waarschijnlijk toch de stijl zelf die me verveelt.

Een klein half uurtje kan ik er wel heel aardig van genieten, vooruit, 3.5*.

Altijd het gevoel gehad dat deze plaat hoger zou scoren als de speelduur korter was geweest. Maar wellicht zit er toch een idee achter. 17 liedjes, releasedatum 17 maart 2017, speelduur 1 uur en 7 minuten...