Jake Xerxes Fussell - What in the Natural World (2017)

Dit album heeft een mooie muzikale omlijsting vol Americana en Folk invloeden. Het is een donkere plaat vol met absurdistische humor. Over het verlichten van onze nationale en psychische problemen. Ook het bespelen van de gitaar op een finger-picking manier bevalt me wel. Daarentegen kan ik vooralsnog maar moeilijk wennen aan de stem van Fussell. Wellicht valt dat kwartje binnenkort ook dan wordt het zeker een 4* album. Het Artwork is overigens van Roger Brown en bijzonder smaakvol.

Zijn gelijknamige debuutalbum, geproduceerd door de experimentele gitarist William Tyler, wist mij al danig te bekoren. Een album gevuld met zeer persoonlijke interpretaties van voornamelijk oudere traditionals. Songs die hij leerde, doordat hij als een hedendaagse Alan Lomax regelmatig met zijn vader erop uittrok door het zuiden van de Verenigde Staten, om daar oude blues- en folkartiesten op band vast te leggen.

Net als op zijn debuut blijkt op What in the Natural World, dat Fussell een uitermate goede neus heeft voor het selecteren van zijn repertoire. Vaak betreft het niet erg bekende, maar uitstekende traditionals.

Opener Jump for Joy werd gebruikt voor de gelijknamige Duke Ellingtonrevue. Naast een begenadigd gitarist is Fussell een uitstekend zanger, die optimaal gebruik maakt van de mogelijkheden van stem. Zo gebruikt hij af en toe de kopstem, zoals in traditional Have You Ever Seen Peaches Growing on a Sweet Potato Vine?.

Hij wordt bijgestaan door maar liefst drie bekwame Nathans, Nathan Bowles, Nathan Golub en Nathan Salsburg. Tweemaal treedt de steel gitaar van Golub op de voorgrond, zowel in Furniture Man als in Canyoneers.

De inmiddels dankzij Popmagazine Heaven in Nederland bekende Joan Shelley verzorgd de achtergrondvocalen in afsluiter Lowe Bonnie,een stokoude, door Francis James Child in de negentiende eeuw verzamelde ballad. Toch klinkt het nergens gedateerd, daar zorgt de authentieke, eigentijdse voordracht van Fussell wel voor.

Hij beperkt zich niet uitsluitend tot het Amerikaanse erfgoed. Voor Bells of Rhymney maakte hij gebruik van Gwalia Deserta (Wasteland of Wales), een gedicht uit 1938 van Idris Davies, een dichter uit Wales. Dit gedicht vormde trouwens ook de inspiratiebron voor de Byrdssong The Bells of Rhymney.

Heugelijk feit is trouwens, dat Fussell zelf de muziek schreef voor laatstgenoemde song. Het behoort overigens tot de meest fraaie op zijn nieuwe schijf. What in the Natural World bevat wederom voornamelijk stokoude blues en folk, gebracht met respect voor het origineel, maar toch met een geheel eigen signatuur.