David Bowie - Live Nassau Coliseum '76 (2017)

Gisteren al gekocht bij Sounds op 2 LP? Kende het concert natuurlijk al van de Station To Station Box. Is geweldig!

Dit is al de tweede keer dat ik een notificatie krijg van een nieuwe Bowie release.

0,0 interesse in deze plaat.

Als bootleg onder diverse namen al heel lang verkrijgbaar. Ik heb het dubbelalbum 'The Thin White Duke'. Voor het eerst officieel uitgekomen in de uitvoerige 2010 release van 'Station to Station', daarna in de box 'Who can I Be Now?' en nu dan vanaf 10 feb. voor het eerst als losse release verkrijgbaar. Of deze beter klinkt dan de bootleg weet ik niet, we gaan het zien. Hoe dan ook weer een leuke aanvulling van de Bowie-collectie.

Die heb ik ook. En deze klinkt stukken beter, namelijk erg goed. Maar dat is ook niet zo gek voor een officiële Bowie uitgave natuurlijk.

Tja, zet Bowie dan niet in je notificaties? Alsof er nog ander spul van hem uit gaat komen dan live-spul dat op de planken is blijven liggen, verzamelaars en obscure demo's.

Ben zelf benieuwd of de geluidskwaliteit een beetje goed is, want ik heb bar weinig live-materiaal van Bowie gehoord van degelijke kwaliteit. En van optredens later in zijn carrière was ik verre van onder de indruk.

Ik heb nog nooit welke artiest dan ook in notificaties gezet en weet niet eens hoe dat moet. Toch krijg ik ook bij een nieuwe Bowie-toevoeging een melding. Verder nergens van (tot nu toe). Ik heb geen idee hoe dat kan. Misschien omdat Bowie bij mij in de updates staat, het artiestenforum zeg maar, maar dan kreeg je nooit melding als er een nieuwe toevoeging van was.

reptile71 De Site >> Algemeen >> Het grote feedback / opmerkingen topic #2

Huh?

Hoe, wat, waar, waarom?

Duidelijk: als je een artiest in je updates hebt krijg je (sinds oktober vorig jaar ofzo) automatisch melding bij een nieuwe toevoeging van die artiest. Dit kun je uitzetten in je instellingen.

Nu terug naar dit album.

Zie het bericht direct boven dat van jou.

Gelezen, en het maakt met nieuwsgierig, maar ik oordeel toch liever met mijn eigen oren. Zo vinden velen de opname van zijn laatste concert als Ziggy Stardust geweldig, maar ik vond de kwaliteit om te huilen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: David Bowie - Live Nassau Coliseum ’76 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ruim een jaar na David Bowie’s zwanenzang Black Star is al een aardig stapeltje “nieuwe” Bowie releases voorbij gekomen.

Ik heb me niet laten verleiden door de Who Can I Be Now boxset met deels nieuw materiaal (het matige The Gouster) uit de Amerikaanse periode van David Bowie (1974-196), de Lazarus soundtrack, de EP No Plan met drie nieuwe restjes van de Black Star sessies of de zoveelste mooi uitgevoerde verzamelaar.

Het vorige week als losse release verschenen Live Nassau Coliseum ’76 vind ik echter wel interessant.

Of dat voor de fanatieke Bowie fan ook zo is durf ik te betwijfelen, want de plaat is al decennia als bootleg verkrijgbaar en is een paar jaar geleden al eens officieel uitgebracht als extraatje bij de zoveelste luxe editie van Station To Station.

Ik had de plaat echter nog niet en heb wat met het live-materiaal van Bowie uit deze periode. Stage uit 1978 is nog altijd een van mijn favoriete Bowie platen aller tijden (ik weet dat ik hier vrijwel alleen in sta) en ook Live Nassau Coliseum ’76 doet wat met me.

Waar Bowie op Stage midden in zijn Berlijnse en wat mij betreft ook beste periode zit, ontworstelt hij zich op Live Nassau Coliseum ’76 aan zijn flirts met Amerikaanse dansmuziek van een jaar eerder.

De plaat werd op 23 maart 1976 opgenomen in The Nassau Coliseum in New York, een van de vele tussenstops van Bowie’s Isolar/Station To Station tour. In de live-set is Bowie Young Americans al weer vergeten (alleen Fame komt voorbij) en concentreert hij zich op songs van Ziggy Stardust, Hunky Dory, Diamond Dogs, Alladin Sane en uiteraard het destijds net verschenen Station To Station.

Het levert een setlist op die flink afwijkt van de Stage setlist van twee jaar later en ook de band die Bowie bijstaat is op bassist George Murray, drummer Dennis Davis en slaggitarist Carlos Alomar na anders dan de band die Bowie bijstond tijdens de Isolar II – 1978 World Tour.

Toch hoor ik flink wat overeenkomsten tussen de twee platen. Zo zingt Bowie geweldig en met enorm veel passie en speelt zijn band al even gedreven en bij vlagen heerlijk avontuurlijk of meedogenloos swingend.

Net als Stage rammelt ook Live Nassau Coliseum ’76 af en toe behoorlijk en is het geluid niet echt geweldig, maar wat mij betreft geeft dit de plaat het bijzondere en dynamische van een live-plaat en zeker een live-plaat uit de jaren 70. Een drumsolo hoort hier natuurlijk bij.

Live Nassau Coliseum ’76 is hierdoor veel interessanter dan de live-platen die David Bowie de afgelopen twee decennia heeft uitgebracht. De ware magie van Stage ontbreekt misschien, maar in flink wat songs zijn David Bowie en zijn band uitstekend op dreef.

Iedereen die Stage, net als ik, koestert en de luxe editie van Station To Station een paar jaar geleden heeft laten staan, moet op zijn minst eens luisteren naar dit bijzondere live album uit 1976. Ik vind Live Nassau Coliseum '76 in ieder geval vele malen interessanter dan al die andere restjes die sinds het prachtige Blackstar zijn verschenen. Erwin Zijleman

Deze plaat zat ook al in de Who can I be now box.. Toch staat de release datum op 2017?

Fijne live plaat hoor. Absoluut een waardevolle toevoeging voor een Bowie collectie.

Hij is erg goed bij stem. Enkele klassiekers worden ontzettend sterk gebracht. Station to Station & Five Years

Wat mij betreft de beste live-plaat van David Bowie. Hij is beduidend energieker dan op David Bowie Live wat twee jaar daarvoor werd uitgebracht en hij is rauwer dan op het twee jaar latere Stage. Niets ten nadele van die twee live-albums; Bowie's constante veranderingen zijn niet alleen op de albums te horen, ook live bleef hij met nieuwe arrangementen en interessante setlists komen. Alleen daarom al is het de moeite waard om in ieder geval van iedere tour een goede live-release te hebben. Live at the Nassau Coliseum is in ieder geval een prachtige show. Met Station to Station wordt stevig uitgepakt als opener en de setlist vormt een zalig geheel en weet deze interessante fase uit Bowie's carriere goed samen te vatten. Los daarvan is het ook nog eens een hele vette mix.

Prima verrijking van Bowies oeuvre, al vind ik net als bij Stage het oudere rockmateriaal minder geslaagd uit de verf komen met deze band, die veelzijdiger en meer artrock zijn maar niet de juiste attitude hebben voor het echte stampwerk. Geluidskwaliteit had iets beter gekund, maar echt hinderlijk is het niet. Toch zou ik nog steeds eerder voor Musikladen 1978 gaan. Weliswaar een andere tour, maar ook weer niet mijlenver uit elkaar.

Mooi concert. Heb even opgezocht wie de tweede gitarist was. Heydon moest maar even naar Jamaica komen vliegen voor een auditie. Grappig verhaal. Afijn, veel lekker gitaarwerk, mooie setlist van de Station to Station tour en een prima productie maken van dit 76 concert wel een hele mooie aanvulling op het seventies oeuvre.

Man man wat waren Bowie en zijn band in vorm hier. En waar haalde hij achter elkaar zulke fantastische gitaristen vandaan? Stacy Heydon is voor mij één van zijn onbekendste gitaristen, maar dat is niet vanwege inferieur gitaarspel. Van alle live opnamen die ik van Bowie ken is dit wel het meest soulful. Om die reden vind ik dit album (nog) beter dan Stage.