The Bullfight - Shame, Guilt, Deception (2017)

Bij dit album zal ook het debuut als bonus worden toegevoegd. Gelukkig heb ik die al maar het is natuurlijk wel erg leuk.

Eerste video:

The Bullfight - The Weeping Willow (official video) - YouTube

Donkere theatrale muziek in combinatie met een lekkere dosis zwierigheid: de ingrediënten zijn weer volop aanwezig bij één van mijn favoriete bands uit Nederland, Rotterdam om precies te zijn.

Shame, Guilt, Deception – individuals chapter I verschijnt via het label Brandy Alexander Recordings, een label dat een neusje heeft voor geweldige muziek. Het zou best meer aandacht mogen krijgen eerlijk gezegd.

Het album bestaat uit nieuwe nummers en bewerkingen van al bestaande. Ze zien het zelf als een soort verzamelaar: een bundeling nummers die los van elkaar staan. Vandaar de ondertitel Individuals Chapter I.

Is dat te horen? Nee. The Bullfight weet zo'n kenmerkende sfeer neer te zetten dat je die informatie echt moet hebben om dat te beseffen. Gewoon een prachtig volwaardig album wat mij betreft.

Gek genoeg vind ik de sfeer soms zelfs redelijk licht van toon in vergelijk met ouder werk en dat bevalt me goed. En over dat oude werk: heb je de debuut cd niet in huis, dan niet getreurd: het is als extra tweede cd toegevoegd (en het is en blijft een geweldig debuut vind ik; lees mijn review bij dat album maar).

Jammer genoeg niet op vinyl, want dat zou dit schitterende artwork (Jaco Putker) echt wel verdienen!
Daar heeft dit album dan ook z'n enige minpuntje mee te pakken: kom maar op met die lp versie!
Verder? Prachtplaat. Deze band verdient een groter publiek.

Op 6 mei is de cd release in theater Walhalla, een zeer leuke zaal in Rotterdam. Gaat dat meemaken!

Tweede video van het album: The Bullfight - That Man (official video) - YouTube

the weeping willow klinkt geweldig! Zag dat mark ritsema(Spasmodique) ook van de partij is op gitaar. Een band om in de gaten te houden.

Ik zie je gewoon in Rotterdam op 6 mei muziekobsessie

Afgelopen zaterdag was de cd-release van Shame, Guilt, Deception in het warme en uitverkochte Walhallatheater in Katendrecht. Het nieuwe album verschijnt vandaag op Brandy Alexander Recordings, het label van de toetsenist van The Bullfight, Thomas van der Vliet.

Thomas kende ik in eerste instantie alleen van zijn platenlabel, waarop hij vorig jaar het schitterende album inclusief bonustracks No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments uitbracht. Zoals voor zoveel anderen bleek The Bullfight voor mij een goed bewaard geheim te zijn. En dat ondanks de vele, uiterst lovende recensies in bladen als Oor en Music Maker ten spijt.

Als je de democd Lips & Ashes uit 2004 meerekent, is dit inmiddels hun vijfde cd. Op het promosheet wordt hun muziek omschreven als: “De muzikale evenknie van een David Lynch-film. Vervreemdend doch lonkend. Donkerromantische teksten met her en der een druppel bloedrood, gedrapeerd over rammelende orgels, ronkende ritmes en stemmige strijkers”.

Zelf moest ik direct aan de muziek van Nick Cave en Tindersticks denken, vooral door de zang. Het was voor mij behoorlijk wennen aan de stem van Nick Verhoeven, die voor mij af en toe wat gekunsteld overkomt. Muzikaal gezien had ik wel direct een klik met de liedjes. Vooral met een goed in het gehoor liggende song als That Man, dat direct blijven hangen, voorzien van een heerlijk orgeltje.

Regelmatig maakt Thomas gebruik van een zeldzaam orgeltje, de Optigan, gemaakt door Mattel in de jaren zeventig. De Optigan wordt ook omschreven als de “poor man’s mellotron”. Andere songs, zoals No Thorns, No Roses hadden wat meer tijd nodig, maar zijn mij intussen net zo dierbaar geworden. Sommige songs dateren van rond 2010, maar I Guess You Know By Now is slechts enkele maanden oud.

Als bonus werd het uitverkochte album uit 2006 One Was a Snake toegevoegd. Het fraaie artwork is van Jaco Putker. Overigens schiet het volgende album al op. Het zal eveneens gaan verschijnen op Brandy Alexander Recordings, net als later dit jaar de nieuwe EP van St. Polaroid.

Het wordt hoog tijd dat The Bullfight met Shame, Guilt, Deception bekendheid gaat krijgen bij het grote publiek. Zeker de liefhebbers van Tindersticks en Nick Cave zullen The Bullfight kunnen appreciëren.

The Bullfight live:
2 juni : AMSTERDAM, De Nieuwe Anita
3 juni: VLAARDINGEN, De Kroepoekfabriek
24 juni: ROTTERDAM, Kopisoesoe

En dat beaam ik als volger vanaf de eerste cd (en roep dat al sinds die tijd)

Jammer dat we elkaar daar blijkbaar gemist hebben (en dat in zo'n klein zaaltje).

Dan zal ik maar eens afreizen naar Anita op 2 juni

Idem, leuke plaat. Blij dat musicmeter deze heeft gehighlight.

Ik zou zeker 'de reguliere albums' checken (hun debuut zit ook bij dit album als extra).

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Bullfight - Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter 1 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Rotterdam afkomstige band The Bullfight moet inmiddels al elf jaar worden geschaard onder de best bewaarde geheimen van de Nederlandse popmuziek.

Met One Was A Snake uit 2006, Stranger Than The Night uit 2010 en La Chasse uit 2015 heeft de band al drie prachtplaten op haar naam staan en deze platen krijgen nu gezelschap van het eveneens uitstekende en bijzonder fascinerende Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter 1.

De vorige platen van The Bullfight riepen bij mij associaties op met de muziek van met name Nick Cave en Tindersticks en dat zijn namen die ook bij beluistering van de nieuwe plaat van de Rotterdamse band veelvuldig op zullen duiken.

Net als op haar vorige platen verwerkt The Bullfight op Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter 1 echter ook talloze andere invloeden. De band uit Rotterdam heeft een voorliefde voor oude folk (met een vleugje Pogues en 16 Horsepower), is niet vies van wat theatrale en cabareteske muziek, maakt muziek die het uitstekend zal doen bij de films van David Lynch, laat zich beïnvloeden door de muziek die de afgelopen decennia in de woestijn bij Tucson, Arizona, is gemaakt, laat flarden van de muziek van Japan horen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Belangrijker is dat The Bullfight al deze invloeden en nog veel meer verwerkt tot een uniek eigen geluid. Dat is voor een belangrijk deel de verdienste van de mooie en stemmige instrumentatie. Het is een instrumentatie waarin sfeervolle pianoklanken vaak een belangrijke rol spelen, maar ook de donkere accenten die worden toegevoegd door drums en bas, de bijzonder fraaie gitaaraccenten, de fraai aanzwellende strijkers en de overige toetsenpartijen, met een fraaie rol voor een bijzonder klinkend orgel, dragen nadrukkelijk bij aan het bijzondere geluid van The Bullfight op Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter 1.

Datzelfde doet de zang van Nick Verhoeven. Het is zang waar ik op het debuut nog flink aan moest wennen, maar inmiddels vind ik de combinatie van Nick Cave, Stuart Staples (Tindersticks), David Sylvian en een eigen en opvallend expressieve en wat theatrale stijl een hele geslaagde. Ook de vrouwenstemmen op de plaat zijn overigens van grote waarde.

Als er al iets te klagen valt is het dat de nieuwe plaat van The Bullfight er na een half uur van intense schoonheid al weer op zit. De toevoeging van het niet heel breed opgepikte debuut van de band uit 2006 maakt gelukkig veel goed (en laat ook horen hoe The Bullfight zich de afgelopen elf jaar heeft ontwikkeld).

Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter 1 verschijnt op Brandy Alexander Recordings, het label van de toetsenist van de band, Thomas van der Vliet, die de plaat ook produceerde. Op dit label verscheen vorig jaar een mooi uitgevoerde versie van het meesterwerk No Song, No Spell, No Madrigal van The Apartments en ook voor de nieuwe en eveneens zeer fraai verpakte plaat van The Bullfight hoeft het jonge label zich niet te schamen. Integendeel.

Met Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter 1 levert The Bullfight al weer haar vierde prachtplaat af. Hoogste tijd dus dat een van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse popmuziek nu eens voluit in de spotlights komt te staan. Prachtplaat! Erwin Zijleman

Kijk, daarom kom ik zo graag op MuMe. Zo kom je nog eens op bands en platen die mij op een of andere manier niet hebben bereikt. Zo ook The Bullfight. Ik vind dit één van de meest interessante en spannende albums van 2017. Grote kanshebber voor de eindejaarslijst. De invloeden van 16 Horsepower, Nick Cave en Tindersticks zijn al genoemd. The Veils zou ik daar nog aan willen toevoegen. Maar dan af en toe grappig: My Life is Better than Yours. Schitterend.

Ik gooi hem in de herhaling (als liefhebber sinds hun debuut): ga zeker hun vorige albums beluisteren! En ze hebben een minitour op stapel staan dus sla je slag.

De eerste twee concerten zijn al geweest en de komende drie:

2 juni De Nieuwe Anita in Amsterdam
3 juni De Kroepoekfabriek in Vlaardingen (treft u mij aan, want deze zaal is letterlijk aan het einde van mijn straat)
24 juni Kopisoesoe in Rotterdam

Prachtplaat / goede tip erwinz
Nog nooit van gehoord, maar dat ga ik inhalen !
Heb ze geschreven dat ze een keer naar het zuiden (bv eindhoven) moeten komen.
Dat wil ik graag live zien

Absoluut doen!

Ik heb ze afgelopen zaterdag weer aan het werk gezien en het was wederom schitterend. Alleen verdienen ze wel meer publiek!

Enkele weken geleden deze band onvoorbereid gaan zien in een knus klein zaaltje/studio van een musikantenpaar.... WoW weggeblazen ! Goede band; Heerlijk melancholisch en ik was vooral onder de indruk van de mooie zang van Daisy Cools. Zanger Nick Verhoeven was er niet bij en thuisgekomen meteen MM geraadpleegd. Ondertussen dit aldaar gekochte album (met debuut Incluis☺️) aan het draaien en nog enthousiaster.... want Nick heeft ook een fantastische stem! Idd af en toe Cave-erig.
Ga ze binnenkort in de Roode Bioscoop met 2 enthousiast gemaakte vrienden bewonderen. Hopelijk Nick én Daisy aanwezig.