Thomas Dybdahl - The Great Plains (2017)

Het is wat met die artiesten die al een tijdje in het akoestische folky vijvertje vissen. Er zijn er zoveel en het wordt steeds moeilijker om je te onderscheiden.
Wat doe je dan? dan ga je proberen nieuwe wegen in te slaan en als je het slim doet dan probeer je je oude sound nog enigszins te handhaven. Live kan je dan altijd nog je eigen ding doen.

Thomas Dybdahl valt wel in die categorie. Recentelijk nog een prachtig solo-optreden in Rotterdam, geheel in oude stijl, en nu zijn nieuwe album, waar er meerdere zijwegen worden bewandeld.

Niet erg, maar waarom krijg ik dan zo'n 'Bon Iver scoort er leuk mee, laat ik ook zoiets doen' gevoel bij beluistering van The Great Plains?! Met name in de eerste helft.

Schrik niet. Dit is geen 22, A Million. Dybdahl pakt het wat rustiger aan. Hij blijft zijn oude akoestische sound regelmatig benaderen, maar voegt er wel een elektronisch sausje aan toe. Dan kom je al snel uit bij de oude Bon Iver maar ook bij bijvoorbeeld een Ásgeir. Zelfde manier van zingen, zelfde manier van de mix opzoeken tussen twee aanvankelijk wat ver lijkende uitersten.

En daar zit het probleem. Het is niet verrassend meer. Het is al vaker gedaan. Dan moet je dus toch anders gaan luisteren (en een beetje door de stemvervormers heen luisteren). En eigenlijk is dat helemaal niet zo vervelend.

Dybdahl slaagt er in een mooie balans te vinden tussen melancholie, romantiek en meer opgewekte uptempo. De elektronische toevoegingen geven meerwaarde en zijn niet geforceerd 'kijk mij eens hip doen'. De stemvervormers vind ik daarentegen niet nodig, dat begint me onderhand de keel uit te hangen.
Met poppy, uptempo nummers heb ik niet echt een probleem, alhoewel ik Like Bonnie & Clyde dan goed vind klinken en ik met 3 Mile Harbor weer een stuk minder heb. Just a Little Bit vind ik ook niet geweldig, dan luister ik liever naar Jens Lekman of zo.

Zoals gezegd vist Thomas Dybdahl in een grote vijver met veel sterke soortgenoten. Hoe goed ik hem ook vind, is hij nooit helemaal doorgedrongen tot mijn grote favorieten getuige ook mijn stemgedrag.
Dit album brengt daar vooralsnog niet veel verandering in. Een prima pop-folk plaat met wat leuke randjes. Verder kom ik (nog) niet. Maar wat niet is, kan nog komen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Thomas Dybdahl - The Great Plains - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb tot dusver een moeizame relatie met de platen van de Noorse singer-songwriter Thomas Dybdahl.

One Day You'll Dance For Me, New York City uit 2004 en Science uit 2006 vond ik echt prachtig; zijn andere platen ken ik niet of vond ik een stuk minder goed.

Omdat de nieuwe plaat van de Noorse muzikant vooralsnog niet heel positief wordt ontvangen, wilde ik The Great Plains eigenlijk laten liggen, maar op de valreep heb ik toch maar even naar de plaat geluisterd.

In de openingstrack verrijkt Thomas Dybdahl zijn lome en ingetogen folky songs met subtiele elektronische accenten en met veel minder subtiele elektronisch vervormde vocalen. Het laatste is voor veel liefhebbers van zijn oudere werk reden om direct af te haken, maar ik kan het als experiment wel waarderen en vond het gebruik van vervormde stemmen vorig jaar bij Lambchop zelfs zeer geslaagd.

Bij Thomas Dybdahl bevalt het me net wat minder, maar de elektronische impulsen die hij heeft toegevoegd aan zijn akoestische folk maakten me daarentegen wel nieuwsgierig naar de rest van de plaat. Op de rest van de plaat horen we de vervormde stem van Thomas Dybdahl gelukkig niet al te vaak meer terug, maar de elektronische impulsen houden de hele plaat aan. Ik vind het persoonlijk een aanwinst voor de muziek van de Noor.

De vaak subtiel maar zo nu en dan ook breed uitwaaiende elektronica brengt de lome en ingetogen songs van Thomas Dybdahl tot leven en geeft de songs iets zwoels of juist iets ongrijpbaars.

Natuurlijk sluit Thomas Dybdahl met de toegevoegde elektronica aan bij een heel legioen folkzangers op zoek naar een breder publiek, maar waar ik de mix van warme akoestische folk en kille elektronica over het algemeen kunstmatig en minder geslaagd vind, pakt het op The Great Plains wat mij betreft goed uit, mede omdat Thomas Dybdahl er in slaagt om de elektronica af en toe warm of zelfs broeierig te laten klinken, zeker wanneer hij ook nog eens vrouwenstemmen toevoegt.

De songs van de Noorse muzikant zijn op The Great Plains iets toegankelijker en lichtvoetiger dan we van hem gewend zijn en sluiten hier en daar aan bij de elektronische pop uit de jaren 80, maar ook hier blijft Thomas Dybdahl wat mij betreft aan de goede kant van de streep. De songs op de zevende plaat van de Noor vermaken en sprankelen, maar doen ook altijd dingen die je net niet verwacht.

Ik lees tot dusver nog niet heel veel positiefs over The Great Plains van Thomas Dybdahl, maar ik vind het echt een hele goede plaat en het is ook nog eens een plaat die nog een flinke tijd beter wordt. Het is bovendien een heerlijke soundtrack voor de ontluikende lente. Erwin Zijleman