Goldfrapp - Silver Eye (2017)

Na het sobere en ingetogen geluid van de prachtige voorganger Tales of Us, schijnt Goldfrapp met hun nieuwe album weer terug te keren naar synth- en electropop. Ik ben zelf juist meer een liefhebber van de rustigere nummers van Goldfrapp, maar ik ben toch wel weer benieuwd wat ze ervan gemaakt hebben. Het eerste vrijgegeven nummer valt me vooralsnog een beetje tegen: Anymore

Fijne 2de single!

Ocean

Mijn voorkeur gaat altijd wat meer naar de rustige kant uit. Zodra de electropop naar voren komt waardeer ik het meestal ietsje minder. Ik vind sowieso niet alles van Goldfrapp altijd even goed.
Op zich wel opvallend, want juist die uptempo kant zou me moeten aanspreken.

Met Silver Eye kan ik weer een poging wagen: toch de voorkeur voor de rustige kant of kan ik dit ook waarderen. Het is soms ook maar net waar mijn voorkeur op dat moment naar uitgaat (of beter: de bui).

Ik hoor niet heel veel verrassend nieuwe dingen op Silver Eye. Wel hoor ik een goed in elkaar zittend album dat erg prettig klinkt. Het is opzwepend en sexy. Minder donker dan wat Depeche Mode de laatste jaren aflevert en toch hoor ik wel kleine raakvlakken hier en daar.
Sfeer vinden we terug in een nummer als Faux Suede Drifter, alleen mis ik daar toch wat warmte. En ook op Beast That Never Was wordt het gaspedaal minder hard ingetrapt.

Niet alle nummers slaan even goed aan bij mij, waardoor het wederom niet lukt om de hogere scores van de rustige albums te evenaren, maar verder is het een prima album geworden.

een genot voor het oor Electronic niks meer of minder vind het een zeer goede cd
misschien dat andere daar niet van genieten of last hebben van lege batterijen
das de vraag

Anymore viel me een beetje tegen. Wel een fijn hitje maar niet bijzonder.
Toen Moon in Your Mouth uitkwam, werd ik al wat nieuwsgieriger naar het album. Er zijn veel invloeden van de vorige albums maar het klinkt toch wel erg lekker. Al blijft Felt Mountain absolute favoriet.
Voor mij zijn Zodiac Black , Beast That Never Was en Moon in Your Mouth voorlopige hoogtepunten. Everything is Never Enough klinkt weer als een track van Supernature.

Silver Eye is een beetje een mix van alle voorgaande albums; alles wat hierop te horen is, heeft Goldfrapp al eerder en beter gedaan. Individueel klinken de nummers prima, maar ik mis een beetje de samenhang op dit album (qua sfeer passen nummers als Anymore, Faux Suede Drifter en Ocean niet echt goed bij elkaar). Op zich een aardig album, maar het had van mij wat meer karakter en eigenheid mogen hebben.

Beetje teleurstellend, op dag 1 direct aangeschaft, ik moet dat niet meer doen (note to self). Pas bij Become the one wordt het een beetje leuk en vervolgens gaat het wat op en neer. Het concert bij het vorige album in Paradiso was geweldig, hier koop ik geen kaartje voor.

Ik heb deze gekocht op lp enkel en alleen omdat ik alle andere al had, dit is een ok plaat en van iedereen anders was t goed geweest maar als je weet wat ze kunnen, is dit wat "minnekes". 3.5* is dan ook het maximum hier te krijgen

Edit : hij komt toch binnen , vooral het 2de deel is echt goed. Nu eens kijken wat ze vandaag gaat doen in de Roma.....

Ik had hier verleden jaar niet zoveel aandacht aan gegeven... Maar deze is toch best wel goed. De versie van Ocean met Dave Gahan is een parel.

Prachtig sfeervol album met diepe lagen