Grateful Dead - Wake of the Flood (1973)

Stom dat deze platen in eigen beheer zijn uit gebracht, daarom komen ze bijna niet meer voorbij in de CD winkels...

Ik heb hem besteld bij CD Wow, dus ik ben zeer benieuwd! Ik vind Mississippi Half-Step Uptown Toodleoo alvast een super nummer!

Beste van de Dead na de Warner tijd

Van Let Me Sing Your Blues Away ben ik nog niet helemaal overtuigd, maar de rest van het album staat als een huis. Opmerkelijk is het gebruik van strijkers op sommige nummers en de Jazzy stijl van Keith Godchaux, ten opzichte van de Bluesy stijl van Pigpen.

Eerlijk is eerlijk, live komen de nummers soms net wat beter uit de verf (maar dat moet dan wel een verdomd goed concert zijn), maar Mississippi Half-Step Uptown Toodleoo, Row Jimmy, Eyes of the World, Weather Report Suite zijn gewoon wonderschoon, zoals Donna Jean harmony doet op Row Jimmy pakt me elke keer weer bij mijn strot. En Weather Report Suite is een voorproefje op wat komen zou, qua opbouw, kijk maar naar de nummers Blues for Allah en Terrapin Station.

Deze zou na nog een paar keer luisteren best wel eens naar 5 sterren kunnen gaan. De dood van Pigpen is een groot verlies, maar Keith Godchaux is een meer dan waardige vervanger.

Iets meer jazzy qua stijl, en wat langgerektere nummers met meer nadruk op sfeer.

Ik vind veel nummers net wat te langdradig; een minuutje of twee eraf zou geen kwaad kunnen. Vaak heb ik ook het gevoel dat er, zeker voor Dead begrippen, nogal weinig gebeurd in een nummer (bijv. 'Stella Blue'). De instrumentatie is iets te sober.

Toch geen onaardige plaat, al komt 'ie bij vlagen ietwat saai over.

Half *etje erbij voor de remaster. Tjonge, wat is die plaat daarvan opgeknapt zeg en de bonustracks snijden ook eens hout voor de afwisseling.

Prachtige live uitvoering van Eyes Of The World en door de akoestiese solo-demo van Bob Weir's Weather Report Suite ga ik zowaar nieuw respekt voor de man krijgen. Ik vond het nummer al zijn meesterwerk, maar hij zit me daar toch een lekker potje akoetiese gitaar te spelen ......

Gelijk maar even door met verkennen dan. Moeilijk deze. Het is vooral een "gezellig" album die me meer doet denken aan CSNY en The Band (als dat logisch is?). Leuke mix van rock, opgewekte folk, jazz en psychedelica.

Probleem is een beetje dat het geheel soms wat doodslaat door de gortdroge productie. Dit stoort me met name in Row Jimmy dat echt niet vooruit te branden is (toch een erg leuk live nummer) en Stella Blue, elders heb ik daar veeeeel minder last van.

Fijne plaat, deze eerste op hun eigen label. "Let me sing your blues away" van Keith Godchaux had wel achterwege mogen blijven. Maar verder een hele mooie plaat die ik ooit voor 5 gulden en 90 cent bij mijn geliefde platenzaak De Waterput in Bergen op Zoom heb gekocht. Een koopje dus. Hoogtepunten zijn Eyes of the world, Missisippi Half Step Uptown Toodeloo en de Weather Report Suite van Bob Weir. En wat speelt Phil Lesh weer onnavolgbaar mooi bas.

Ik hoopte dat deze plaat met zijn langere songs mij beter zou bevallen, maar ik vind het eerlijk gezegd nogal slappe hap. Ik kan ook maar niet aan de lead- en harmoniezang wennen.

Het gitaarspel is hier en daar erg fraai, zoals op het best wel aardige Eyes of the World. Ik vind Weather Report Suite ook niet erg indrukwekkend, al zitten er wel lekkere gitaar- en sax-solo's in.

Leuk dat Vassar Clements (een bluegrass fiddle-legende) meedoet op de plaat. Hij speelt ook op Highway Call van Richard (Dickey) Betts.

Hij speelde met Garcia, Peter Rowan en David Grissman ( allebei ex-Earth Opera ) in Old And In The Way, Garcia's bluegrass hobby bandje

50 jaar oud alweer. Tijd voor een anniversary edition! Je zou denken dat het vat redelijk leeg is qua live bonus materiaal, maar veel fans hopen op de Watkins Glen soundcheck.

Nou, het worden twee demo's op het eind van het studio album (waar ik een hekel aan heb, want ik wil het album in isolatie kunnen luisteren) en één CD met wat nummers van het concert van 1/11/73. Toch wat mager vergeleken met AB en WD, die beiden twee bonus CD's hadden...

~Bonus Tracks~
Eyes Of The World (Demo)
Here Comes Sunshine (Demo)

DISC TWO
MCGAW MEMORIAL HALL, NORTHWESTERN UNIVERSITY EVANSTON, IL (11/1/73)
Weather Report Suite
Morning Dew
Playing In The Band
Uncle John’s Band
Playing In The Band
Mississippi Half-Step Uptown Toodeloo

De live CD is zeer de moeite waard, en de remaster klinkt als een klok, maar GVD wat haat ik het dat ze die twee demos op CD1 erbij hebben gezet. Die heb je na een keer of twee wel gehoord. Had ze dan met de rest van de demo's op een aparte CD gezet.

Hopelijk flikken ze dit niet nog een keer met From the Mars Hotel en Blues for Allah.

Wake of the Flood was een album dat al geruime tijd in mijn collectie ontbrak, maar dat was een beetje bewust aangezien ik aan het wachten was op die 50th Anniversary Edition. Iets wat ik ook ben aan het doen met From the Mars Hotel trouwens, maar dan hoop ik wel op een iets leukere release. Twee demo's en een handvol livenummers... Geef mij dan maar zo'n Aoxomoxoa, Anthem of the Sun of Workingman's Dead release qua extra's. Dat terzijde, het is natuurlijk het originele studioalbum waar het vooral om gaat. Een album waarin een andere richting wordt uitgegaan dan met Workingman's Dead en American Beauty en dat is natuurlijk vooral te wijten aan de switch in keyboardspeler. Exit Pigpen, enter Keith Godchaux en die wisseling wordt voornamelijk duidelijk in Let Me Sing Your Blues Away. Het enige nummer ooit op een Grateful Dead studioalbum dat door Keith wordt ingezongen en jammer genoeg is het ook niet echt aan mij besteed. Een gevoel dat ik trouwens wel een aantal keren heb met Wake of the Flood. Zo'n Here Comes Sunshine vind ik live vaak ook redelijk tenenkrommend en de studioversie moet daar niet veel voor onder doen. Wat schiet er dan nog wel over? Gelukkig nog wel veel! Mississippi Half-Step Uptown Toodleoo is geweldige opener en ik heb altijd een ontiegelijk zwak gehad voor Row Jimmy met die tempowisseling op het einde, hoewel er talloze liveversies zijn die deze studioversie doen verbleken. Fijn ook om eens de volledige Weather Report Suite te horen en met Eyes of the World en Stella Blue heb je ook twee fenomenale nummers die het altijd wel goed doen bij mij. Gevoelsmatig is Wake of the Flood een beetje een tegenvaller, maar dat is misschien ook wel omdat het gepropt zit tussen Workingman's Dead en Blues for Allah. De volgende studioplaat zou namelijk mijn favoriete studioalbum van de heren (en dame) worden. Benieuwd wat voor 50th Anniversary dat gaat worden, ik heb de reguliere versie al lang in huis maar ik zie me (net zoals met Workingman's Dead) wel overstag gaan als het een goede bonus betreft.