Hum - Downward Is Heavenward (1997)

Een onbekend pareltje.

Prachtig

Wat weinig reacties bij deze plaat. In 1997 kreeg Downward volgens mij al de nodige credits van zowel pers als publiek. De laatste plaat van de heren; Inlet uit 2020 is een intrigerend plaatje. De nuchtere en wat kleurloze zang van Talbott contrasteert op de een of andere manier vrij aardig met de zware gitaarmuren.
Downward Is Heavenward vormt in alles een product van zijn tijd maar zou ook anno 2024 uitgebracht kunnen worden.
Het is lastig om de band ergens op vast te pinnen en iets dergelijks maakt het voor mij alleen maar interessanter.
De heren weten zware riffs af te wisselen met fraaie details, tempowisselingen worden niet geschuwd en toegankelijke stukken worden opgevolgd door flinke geluidserupties.
Helaas is niet alles even sterk, Talbott is geen wereldzanger die je bij de les houdt, en een aantal songs wordt te lang uitgerekt en dat is jammer.
De sterkste nummers zijn voor mij de songs waar men enig houvast biedt, de heren een structuur bieden van enige herkenbaarheid.
Isle of the Cheetah Green to Me, Dreamboat vormen uitstekende tracks, waarbij je als het ware de nummers ingezogen wordt. Zeker die laatste kent een onweerstaanbare groove.
Helaas wordt die laatste weer opgevolgd door The Inuit Promise, een richtingloos nummers, met dodelijk saaie zang en waar geen lijn in te ontdekken valt.
Conclusie; Downward is een vat vol tegenstrijdigheden, is moeilijk te doorgronden maar kent ook een aantal zeer fraaie momenten waar de schoonheid zich aan je openbaart.