Bread - Lost Without Your Love (1977)

Met uitzondering van 'She's the only one', 'Change of heart' en het titelstuk is hier op het come-back album van Bread weinig moois meer te beleven.
'Hooked on you' klinkt als een minder nummer van David Gates zijn solo-album.

Mijn Bread-albums Top 6

1. Manna (1971)
2. Baby I'm-a want you (1972)
3. Bread (1969)
4. On the waters (1970)
5. Guitar man (1972)
6. Lost without your love (1977)

Erg matig en slappe cd van groep die slechts een paar jaar eerder in betere doen was.

En ik geloof, dat Bread na 1977 ook helemaal is opgedoekt, zonder ooit nog samen te komen.
Dat is misschien ook maar de beste conclusie, na Lost without your love

De mierzoete pop van Bread, ballads, leunt op het "romantische" stemgeluid van zanger David Gates. Variatie daarin is ver te zoeken.

Wel zijn er sinds de split nog vele compilaties verschenen (ondanks het niet al te grote oeuvre). Naast het dus overbodige Lost without your love heb ik één van die verzamelaars van Bread: méér dan voldoende.

Bread kende ik alleen van If en Guitar Man...nog steeds mooi om te horen. Maar Clouds en dan vooral de suite, die vind ik echt geweldig...wel is deze van het solo album van David Gates maar toch..het zette mij ook weer op het spoor van Bread. Het zijn dan wel hier zoete broodjes die gebakken worden tegen gebakken lucht aan. Maar Gates heeft er wel een goede stem voor, ik vind het op zich wel leuk om een keer te luisteren, maar kan ook makkelijk andere dingen doen terwijl de lp opstaat...het trekt mijn aandacht niet vanzelfsprekend. Lost without your love is zoet maar prima te hebben. Verder komt er zo geen andere in mijn gedachten naar voren.
Composities in de stijl van Our Lady of Sorrow had ik graag wat meer van gehad.

De reünie-LP van de band uit 1977. De vlag dekt de lading niet helemaal, want mede-oprichter Robb Royer is er niet bij.
Ik vind het album niet erg in balans. Sterke nummers als "Lost Without Your Love" en "Hold Tight" worden afgewisseld met niemendalletjes zoals "Fly Away". Dat waren we toch beter gewend van deze groep.
In mijn top-5 van Bread-LP's komt deze niet hoger dan nummer-4. In pop-historisch opzicht is dit album zeker van belang, maar artistiek gezien is het allemaal wat minder. Muzikaal beschouwd komt deze LP een jaar of vier te laat.
Beste nummers heb ik al genoemd. Misschien hoort het breekbare "The Chosen One" daar ook nog bij.
Hierna zouden er geen nieuwe albums meer uitkomen. Wel verschenen er in de jaren daarna nog een aantal "The Best of" verzamelaars.

Heel matige plaat. Vandaag nog eens opgezet, en ik had er echt "last van". Gaat er dan ook uit, absoluut geen aanrader!

Valt inderdaad nogal tegen. Was fan van hun vanaf de eerste hit, maar deze LP kan niet in de schaduw staan van albums als Manna en The Guitar Man. Het vreemde is dat de eerste twee solo-albums van David Gates uit 1973 en 1975 weldegelijk het hoge niveau van Bread hadden. Vandaar dat de verwachtingen toentertijd hoog gespannen waren.

Verder dan een magere '3' kom ik niet.

Mijn vinyl-versie ook op CD krijgen ging wat moeilijker. Ik heb dit album later dus als 2 albums op 1 CD gekocht. Met Manna erbij, dat ik al had. Met shuffle play afspelen is het dan niet zo erg.
Er is in 1990 nog wel een Bread reünie geweest, en daarna verschenen er nog CD's met re-recordings. Ik weet dat Griffin daarop de nummers van Gates zingt, dus vooral de hits. Er is ook een CD waarop David Gates zijn eigen Bread-nummers akoestisch doet. Die CD's van Woodford Music/Disky en Diamond Collection/Arcade lijken me toch wel leuk om erbij te hebben, want ik luister nog heel graag naar de stemmen van Griffin en Gates. Ook solo en Griffin met Terry Sylvester van The Hollies.

Just a moment... - discogs.com
Just a moment... - discogs.com