Paul Weller - Jawbone (2017)

Na de ruim 20 minuten lange sfeervol donkere Ambient openingsnummer Jimmy / Blackout ben je compleet vergeten dat dit van Paul Weller is want het klinkt nergens als z'n oude werk. Ook The Ballad of Jimmy McCabe klinkt eerder als Folk dan als het werk van een (ex)Mod-Rocker. Op Jawbone worden de Psychedelische Rock registers opgetrokken. Op Bottle komt de Folk / Singer-Songwriter / ballad aan bod. Jawbone Training klinkt als een jamsessie. Ambient / Neoklassiek in Man on Fire en End Fight Sequence een stukje stemmig Downtempo muziek om de boel te laten bezinken.

De film gaat, als ik het goed heb, over een man met een identiteitscrisis en zo klinkt het album ook, het gaat alle kanten op en in die zin levert het precies wat de film nodig heeft. Maar zonder de film is het album moeilijk als één geheel te ervaren. Vandaar dat die stukjes dialoog er waarschijnlijk ook tussen de nummers zitten, om de boel aaneen te rijgen. Vanuit het perspectief van de film zal dit allemaal waarschijnlijk wel geslaagd zijn (heb de film niet gezien). Als luisteraar van de soundtrack waarschijnlijk alleen boeiend als complementenring van de Weller verzameling in de wetenschap dat de beste man dit ook kan. Maar eigenlijk is alleen de 'single' The Ballad of Jimmy McCabe het enige volwaardige nummer dat je zou missen als je het niet kende, en misschien het iets te korte Bottle.