Blondie - Pollinator (2017)

De eerste single Fun is uit en ligt muzikaal in het verlengde van het vorige album. Het begin van het nummer vind ik iets tegenvallen, de rest is ook wat gewoontjes en zou ik als Indie Rock benoemen. "Too much Fun, isn't fun" weet niet of dat zo is, voorlopig nog te weinig plezier van dit nummer.

Als groot Blondie / Debbie Harry fan kijk ik uit naar elk nieuwe album van de band maar ik vermoed dat deze dezelfde pad gaat bewandelen. Eerst opgewonden dat het eraan komt, dan enige tijd teleurgesteld met het resultaat waarna stukje bij beetje de waardering groeit en ik het uiteindelijk toch wel mooi vind. Zo verging het de laatste keer, alleen daar waren de singles een stuk interessanter van dan deze.

Aan dit elfde album werkten divers act mee: Sia, Charli XCX, Blood Orange, Johnny Marr, Dave Sitek (TV On The Radio), Nick Valensi (The Strokes) maar vooralsnog staan die niet gecrediteerd bij de nummers op iTunes. Verder zijn Joan Jett en Laurie Anderson te gast op Doom Or Destiny en The Gregory Brothers op When I Gave Up On You.

Het album is het laatste die werd opgenomen in de beroemde studio The Magic Shop in New York voor deze moest sluiten. De laatste twee albums van Bowie zouden ook hier opgenomen zijn. En de producer is de John Congleton die al een hele lijst aan producties op zijn naam heeft staan, die ook met/voor FFS, Suuns, Explosions In The Sky, St. Vincent, David Byrne, War On Drugs en John Grant werkte.

De officiele video voor Fun is uit en die is mooi en Debbie ziet er spannend uit, ook als ze telkens maar een kwart second in beeld is, alles bij elkaar misschien wel 15 seconden in beeld, "15 seconds of fame". Je moet ook niet de video stil zetten als ze net in beeld is want soms lijkt ze dan sprekend Amanda Lear met over de top make-up op

Het maakt het nummer wel een stuk spannender en Debbie (in zwart/wit) heeft ook wat van Nina Hagen weg met deze make-up

"b-kantje" van Fun is ook uitgebracht: My Monster

Fun is echt een lekkere lentesingle wat mij betreft, hoor!

Zie net dat er vandaag een release uit is met 7 remixes van Fun

Fun (Eric Kupper Disco Edit)
Fun (Eric Kupper Disco Remix)
Fun (Greg Cohen Spirit Of 79 Short Edit)
Fun (Greg Cohen Spirit Of 70 Long Edit)
Fun (Kyodee Radio Edit)
Fun (Kyodee Remix)

Debbie Harry, ze was zo mooi en zo leuk om te zien... een voorbeeld voor duizenden meisjes en vrouwen. Ook voor mij! De muziek kon mij echter niet altijd bekoren. Tsja, make up en dergelijke doen best wel veel, maar Debbie blijft een leuk mens om te zien en te horen!

Fun!

(leuke single)

Debbie had het natuurlijk helemaal.
Ik maak er ook geen geheim van dat ik als jonge gezonde hollandse jongen aardig wat posters in mijn slaapkamertje had hangen.
De prille albums zijn aardig tot prima imo.
Vanaf de 80's wordt het flauw en is het uiteindelijk ook snel over met de groep Blondie.
Debbie solo maakt weinig indruk, maar vergeet niet dat ze heel wat tijd spendeerde aan de verzorging van een doodzieke Chris Stein toendertijd.

Mixed feelings bij deze nieuwe release.
Maar ga 'm wel beluisteren.

Debby Harry, bijna 72, en still hot. Dus granny's, zo kan het dus ook.
Weg met het grijze stijve permanentje, schop de rollator aan de kant en ga er voor, niets geen pensioen gerechtigde leeftijd van 65 of onzin als 50 plus, maar leef.
Debbie is daar een heel goed rolmodel van.
En de nieuwe single?, verassend fris en goed, zoals zovele Blondie platen die vanaf the Hunter worden genegeerd door het grote publiek maar die soms hun werk uit de toptijd overtreffen.

Dit is natuurlijk niet iedereen gegeven, alsof je niet leeft als je zeventig/tachtig bent en een rollator moet gebruiken omdat je anders tegen de vlakte gaat, al ben ik het met dat permanentje wel eens.

Maar goed, dat is een andere discussie!

Volgende single is uit Long Time

Long Time ...gemengde gevoelens, vind deze interessanter dan Fun maar hou niet van het effect op Debbie's stem, is net of auto-tune meeloopt (en compenseert)... om haar stem jonger te doen klinken.

Afsluiter Fragments is met stille trom uitgebracht, een ander soort nummer dan ik gewend ben van hun...

Deborah's stem klinkt ook ouder en anders op deze dan op de eerste twee single's. "do you love me now?"

Van Blondie ken ik alleen de vier eerste albums uit de jaren '70. Uiteraard ook nog de singles van de latere albums, maar daarna hield het toch echt op.

Geen idee waarom ik nu ineens de draad weer oppak. Misschien omdat er toch wel goede geluiden rondgingen over dit album van een Debbie op leeftijd die het gewoon nog kan?! Omdat de singles eigenlijk best leuk zijn?!

Wat maakt het uit. Blondie is al lang niet meer de Blondie van de begintijd waar de mannen het 'zo'n lieve meid' vonden (recentelijk mogen horen uit de mond van een heer op leeftijd die een praatje kwam maken bij de lokale platenboer).
Ja, ze klinkt wat ouder, maar ik hoor geen oude vrouw. Er zit wat slijtage op haar stem, maar dat is niet zo verwonderlijk.

Op Pollinator staan gewoon 11 lekkere poppy rocknummers die nog steeds de vibe van toen hebben. Ander tijdsgewricht, oudere fans, oudere band. Who cares? Zolang het maar lekker klinkt en dat doet dit best wel. Misschien toch maar eens de latere albums gaan beluisteren om het gat te dichten.

Het is jammer dat het optreden bij Jools juist wel bevestigd dat ze nu toch echt een 'dame' op leeftijd is.

Dat klonk live echt niet meer zo fijn die afsluiter Call Me, dat T-shirt was dan fijne reclame voor het album maar deed haar figuur geen goed. En de stem... ai... en delen van het nummer kan ze gewoon niet meer bij komen... begrijpelijk dat ze delen oversloeg.

Altijd wel een leuk bandje gevonden, maar niet bijzonder genoeg om een album te kopen. En in deze tijd is het lang leve Spotify. Ik denk dat ik dit album af en toe eens voorbij laat komen "uit nostalgische overwegingen". Klinkt wel fijn vertrouwd. ....
En.....klinkt "best Day ever" nou gewoon vals? Of ligt het aan de eigenaardige song structuur?

Een nieuw album van een CBGB legende en nog weinig reacties!?

Weinig Stein / Harry composities: alleen Doom or Destiny (feat. Joan Jett) en Love Level, verder schreef Debbie mee aan Long Time. En is My Monster van de hand van Johnny Marr en Sia schreef mee aan Best Day Ever samen met Nick Valensi van The Strokes.

Het is grappig dat juist de nummers die Chris en Debbie wel geschreven hebben het meest experimenteel en afwijkend zijn van het 'oude' Pop Rock / Punk Rock geluid van Blondie.

Tonight is een hidden track mede-geschreven door Charlie XCX en is een duet met Laurie Anderson en vooralsnog alleen op CD beschikbaar, niet op de versie die streaming sites aanbieden.

lekkere cd het echte blondie geluid

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Blondie - Pollinator - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Natuurlijk gaat Blondie geen plaat meer maken van het niveau van platen als Blondie (1976), Plastic Letters (1978), Parallel Lines (1978) of Eat To The Beat (1979).

De band uit New York presteerde destijds op de toppen van haar kunnen en maakte muziek die een brug sloeg tussen de perfecte pop uit het verleden en de punk uit de tweede helft van de jaren 70.

Inmiddels zijn we veertig jaar verder, is boegbeeld en sekssymbool Deborah Harry inmiddels de 70 (!) gepasseerd en behoort Blondie al lang niet meer tot de grote bands.

Sinds de comeback plaat No Exit uit 1999 brengt Blondie om de zoveel jaar een plaat uit en het zijn platen die altijd beter zijn dan het dramatisch slechte The Hunter uit 1982 (maar dat is ook niet zo moeilijk), maar die geen potten breken. Ook Pollinator is weer zo’n plaat.

Bij beluistering van de nieuwe Blondie plaat ervaar je geen moment de sensatie die je ervoer bij beluistering van de bovengenoemde albums, maar op een of andere manier vermaakt Blondie nog altijd bijzonder makkelijk en is ook het nieuwe album weer goed voor een brede glimlach.

Blondie heeft kennelijk niet de behoefte om haar muziek te vernieuwen, waardoor bij beluistering van Pollinator aan de lopende band flarden uit het verleden van de band opduiken. Ook op Pollinator grossiert Blondie in energieke popsongs met refreinen die je na één keer horen mee kunt zingen en melodieën die je direct niet meer wilt vergeten.

In muzikaal opzicht ligt Pollinator in het verlengde van een album als Eat To The Beat, waarop de synths het definitief hadden gewonnen van de gitaren en Blondie niet vies was van flirts met disco. De flirts met dansmuziek leveren op Pollinator zeker niet de beste songs op, maar lekker klinkt het wel.

Voor de songs vertrouwde de band overigens deels op de skills van onder andere Sia, Johnny Marr en Charli XCX, maar Deborah Harry en Chris Stein zijn het schrijven van aanstekelijke popliedjes zelf ook nog niet verleerd.

Naast het koningskoppel Harry/Stein schuift op Pollinator verder alleen power drummer Clem Burke aan, maar voor het geluid van Blondie heeft het nauwelijks gevolgen. Pollinator klinkt als 100% Blondie of zelfs als 100% Vintage Blondie. Dat is best knap, zeker als je je bedenkt dat de stembanden van Deborah Harry inmiddels aardig op leeftijd zijn. Het wordt deels gemaskeerd door een zwaar aangezet tapijt van synths (en vast flink wat snufjes in de studio), maar het eindresultaat klinkt absoluut acceptabel en bij vlagen zelfs heerlijk gedreven.

Ook bij Pollinator heb ik na een paar tracks de behoefte om een van de echt goede platen van de van de band op te zetten, maar ook als ik Pollinator gewoon tot het einde op laat staan, verveelt de plaat niet en wordt de glimlach met grote regelmaat wat breder. Voor de echt goede platen van Blondie moeten we een paar decennia terug in de tijd, maar Pollinator is uiteindelijk goed voor een dikke voldoende en dat is gewoon een knappe prestatie. Erwin Zijleman

Klinkt lang niet slecht. Eerste twee nummers zijn wel de twee beste.

Geweldige stem heeft Deborah Harry en de muziek van Blondie is ook altijd weer fantastisch! Nergens saai of eentonig. Erg goed nieuw album van de legendarische zangeres en band.

En toch.. als je deze clip ziet (en hoort) heb ik wel een bepaald jaren 70 revival gevoel met een soort protest setting in 2017. Top

Blondie - Doom or Destiny (Official Video) - YouTube

Zoals ik denk over Chrissie Hynde, zo denk ik eigenlijk precies hetzelfde over Debbie Harry,..vrouwen die in de muziekwereld niet kapot te krijgen zijn. En ondanks dit toch totaal verschillende persoonlijkheden zijn, aan de andere kant lijken ze zoveel op elkaar. Ontsproten uit de New Wave-periode, later georieenteerd meer op pop/rock,.. beiden grootheden als frontvrouw van die New Wave periode.
Om wat te doen te hebben vanuit een verre vliegreis, heb ik zowel meerdere keren het nieuwe album van zowel The Pretenders, als de nieuwe van Blondie beluisterd. Wat mij opviel datzowel Chrissie maar ook zeker Debbie ( al 70) nog zo goed bij stem zijn..Dit noem ik nog eens girlpower,..respect naar beide dames met hun band.

weer eens wat clips van haar bekeken...Toch cool,.zo'n ouwe punk-oma.

Dit laatste Blondie-album heeft zijn verdiensten, zoals het prima gitaarwerk van Chris Stein, maar naarmate het album vordert neemt de kwaliteit wel een beetje boel af. Het opent met het verrassend sterke Doom or Destiny, maar dat niveau wordt verder nauwelijks meer gehaald en vooral de tweede helft van het album is voor mij niet prettig om te beluisteren; de songs zijn eenvoudigweg niet goed genoeg.

Vanmiddag bereikte mij het plotselinge schokkende bericht van het overlijden van Blondie drummer Clem Burke. "he has lost his personal private battle against cancer"

Van het begin af aan -bijna 50 jaar geleden- heeft hij mijn leven muzikaal gekleurd. Het was niet enkel een van de beste drummers op deze planeet maar bovenal een heel sympathieke man.

Een mooi I.M. van Chris Stein en Deborah Harry op hun social media waarin zij aangaven... dat hij niet enkel de drummer maar vooral de hartslag was van de band. Zijn talent, energie en passie voor muziek onvergelijkbaar waren en zijn bijdrage aan het geluid en succes van de band onmeetbaar!
Hij was een bron van inspiratie, aanstekelijk enthousiast en zijn solide werk raakte een ieder die het voorrecht hebben gehad hem te ontmoeten.

Ik kan mij daar alleen maar verdrietig bij aansluiten.