Het heeft even geduurd voordat bij mij het kwartje viel bij Meandering. Een album dat ik wel opzette, maar nooit echt op doorpakte, net zo min als het mij beetpakte. De relatie ontstond meer sluipenderwijs. Zo traag als een meanderende rivier inderdaad.
Zij van Asteroid Galaxy Tour kwam nogal eens in gedachten en dat pakt gewoon niet altijd even goed uit. De muziek van The Mysterons is wel net wat leuker. Ook hier is weer een flinke greep gedaan uit het jaren 60 arsenaal van geestverruimende geluiden. Inmiddels kunnen we ook in Nederland bijna van een plaag spreken. The Mysterons doet dat overigens op een overtuigende en doeltreffende wijze. Goede vondsten, speelse wendingen en versnellingen maken de muziek leuk én spannend. Waarbij opvalt dat de band regelmatig oosterse melodieën op een manier weet in te weven, zonder het irritant te maken; ik ben geen fan van het gejengel. Een flink pluspunt. Daarmee valt de stem van Josephine van Schaik steeds beter op zijn plaats en maakt de band uiteindelijk uniek.
Luisteren naar Meandering maakt een dag een stukje mooier.
Het hele verhaal staat
hier op WoNo Magazine.