Kenny Wheeler - Gnu High (1975)

Begin jaren vijftig is Wheeler verkast van Canada naar de U.K. en heeft sindsdien zijn stempel gedrukt op de Britse jazzscene. Zijn spel op trompet en flugelhorn is warm en doorspekt van brasseffecten. Hij heeft in het begin van de jaren zeventig met Anthony Braxton gespeeld. Sindsdien wordt Wheeler ook wel geassocieerd met de avant-garde jazz. Naast de samenwerking met Braxton, is hij ook bekend van zijn werk met John Taylor (piano) bij Azymuth. Wheeler en Taylor zijn onder andere ook betrokken geweest bij diverse solo werken van David Sylvian (Brilliant Trees, Gone to Earth en Dead Bee’s on a Cake).
Gnu High zijn eerste album voor het ECM label is een prachtig album. Het typische geluid van Wheeler en zijn composities wordt vooral gekenmerkt door rust en een warme sound zonder dat mij dit snel gaat vervelen. Echter de albums Dear Wan en Widow in the Window liggen mij net iets beter en zijn beslist de moeite waard om eens te beluisteren.

Bugel in het Nederlands.

Korrekt!

Muziek als een aangeschoten majoor. Enerzijds rustig en statig anderzijds soms net iets uit de pas lopend. De pianotonen lijken soms zelfs een heuse schuinsmarcheerder te onthullen. Angstvallig wordt nog een schot geanticipeerd- er is altijd een impressie van instrumentaal geweld- maar dit staatsgezicht heeft slechts een heftige blik nodig om te intimideren. Goede muziek als deze heeft dan ook geen instrumentale oorlog nodig. In vrede is het al indrukwekkend genoeg.

Een krachtige, avontuurlijke, hier en daar sierlijk mooie, dan weer verontrustende olaat, die je doet wegdromen maar ook bij de les houdt.

Knappe continue improvisaties van vier solisten en toch is het een eenheid. Vrijheid in gebondenheid; gestrucuteerde freejazz.

Alle vier de bandleden spelen hier subliem. Na deze plaat moet ik denk ik toch maar eens wat meer Keith Jarrett gaan luisteren.