John Mayall & The Bluesbreakers - Chicago Line (1988)

Wat zit er een groot tijdsverschil tussen deze en de vorige plaat?? Of komt dit doordat de lijst op MuMe niet compleet is?

Hij heeft inderdaad niet veel gedaan (of minder dan we van 'm gewend zijn) in deze periode, maar er zitten toch nog enkele albums tussen (studio, maar vooral live) waar ik toen ik Mayalls collectie compleet wou maken geen geschikte afbeelding van kon vinden. In deze tijd speelde Mayall, hoewel met backing band, niet onder de naam '& The Bluesbreakers', net zoals hij tegenwoordig doet.

Volgens de officiële site is dit nog uitgegeven tussen '77 en '87:

# 1977 A Hard Core Package (ABC - One Way*)
# 1978 Last of the British Blues (ABC - One Way*)
# 1979 The Bottom Line (DJM)
# 1980 No More Interviews (DJM)
# 1982 Road Show Blues (DJM*) ---- staat op de site onder John Mayall
# 1982 Return of the Bluesbreakers (Aim Australia)
# 1985 Behind the Iron Curtain (GNP Crescendo*)

Albums zonder asterisk zijn OOP.

Ik zal nog eens proberen ze toe te voegen.

Ok super! Ik zal ook eens kijken of ik een geschikt plaatje kan vinden.

Smakelijk nakomertje van Mayall met Walter Trout als lead-gitarist als ik mij goed herinner. De cassette met dit album zat destijds regelmatig in de spelert van de bandbus onderweg naar optredens ...... Het titelnummer is een nieuwe versie van het nummer wat hij al voor zijn eersteling Mayall Plays Mayall opnam ......

Inderdaad een album met Water Trout.
Dit was voor mij de eerste Mayall die ik kocht. Een prima plaat en een een deuropener om meer muziek van Mayall te ontdekken. Toch ga ik me weer wat meer in zijn muziek verdiepen, want met enkel deze en Laurel Canyon als disc is denk ik wat weinig gezien de discografie van deze man. Gelukkig hem ik wel (bijna alles) op compu staan en kan ik het wel beluisteren. Toch gaat niks boven het origineel!

Inderdaad wel een aardig album. Allang niet origineel meer (het is soms zelfs wel érg clichématig) maar het sterke gitaarspel maakt veel goed.

Niet echt essentieel verder. Voor de verzamelaar, of leuk om uit de afprijsbakken te vissen.

Verwarrend, ik heb deze als Blues Power, met als tweede CD het live album Life In The Jungle. Inderdaad, niet echt indrukwekkend. Maar zeker niet slecht: Life in the Jungle & Dream about the blues behoren tot de betere songs van Mayall. De Walter Trout uitvoeringen van Life in the Jungle vind ik nergens zo goed als deze. "Dream about the blues" is ook echt een killer blues....mooie text.....

De eerste grote stap in de verfrissende terugkeer van John Mayall, nadat hij eind jaren zeventig en begin jaren tachtig een aantal (zeer) zwakke studioalbums had uitgebracht. De rockblues proberen terug op de kaart te zetten. In die zin ook een bijzonder album, omdat Mayall in die periode enkele jaren met twee gitaristen in de band werkt: Coco Montoya en Walter Trout. Dit album is het enige studioalbum waarop beide gitaristen te horen zijn. Daarnaast is er nog een fijne live opname uit de jaren tachtig, opgenomen in (Ik dacht) Hongarije. Het album is later onder ander titels met andere albumhoezen uitgebracht.

De muziek zelf: prettige tot goed bluesrock, met meer de nadruk op de rock, zonder dat het te veel rock wordt. Opener Chicago Line is vrolijk, met prominente rol voor John zijn harmonicaspel tegenover het leuke, kleurrijke gitaarspel. Give me one more day lijkt dan een heel klein beetje donker, mysterieus gevoel te geven, beetje slepend gitaarwerk. In One Life to Live lijken we de 'geboorte' van de solo carrière van Trout te horen: de fanatieke stevige bluesrockstijl die hem zo kenmerkend is, is hier al goed te horen.

Het tweede deel van het album is minder sterk dan de eerste helft. Deels komt dit door de manier van zingen van Mayall, hij heeft nu eenmaal niet de beste stem. Het album sluit wel sterk af met het zeer sterke, meer ingehouden gespeelde Life in The Jungle.