John Mayall & The Bluesbreakers - Chicago Line (1988)

De eerste grote stap in de verfrissende terugkeer van John Mayall, nadat hij eind jaren zeventig en begin jaren tachtig een aantal (zeer) zwakke studioalbums had uitgebracht. De rockblues proberen terug op de kaart te zetten. In die zin ook een bijzonder album, omdat Mayall in die periode enkele jaren met twee gitaristen in de band werkt: Coco Montoya en Walter Trout. Dit album is het enige studioalbum waarop beide gitaristen te horen zijn. Daarnaast is er nog een fijne live opname uit de jaren tachtig, opgenomen in (Ik dacht) Hongarije. Het album is later onder ander titels met andere albumhoezen uitgebracht.

De muziek zelf: prettige tot goed bluesrock, met meer de nadruk op de rock, zonder dat het te veel rock wordt. Opener Chicago Line is vrolijk, met prominente rol voor John zijn harmonicaspel tegenover het leuke, kleurrijke gitaarspel. Give me one more day lijkt dan een heel klein beetje donker, mysterieus gevoel te geven, beetje slepend gitaarwerk. In One Life to Live lijken we de 'geboorte' van de solo carrière van Trout te horen: de fanatieke stevige bluesrockstijl die hem zo kenmerkend is, is hier al goed te horen.

Het tweede deel van het album is minder sterk dan de eerste helft. Deels komt dit door de manier van zingen van Mayall, hij heeft nu eenmaal niet de beste stem. Het album sluit wel sterk af met het zeer sterke, meer ingehouden gespeelde Life in The Jungle.