Daniël Lohues - Moi (2017)

Wat mij betreft het minste album van Daniël Lohues. Weinig originele liedjes, slechts enkel begeleid met gitaar of piano. Deze eenvoud maken de al eenvoudige liedjes niet echt sterker. Jammer want de vorige albums waren steengoed.

Grappig hoe iedereen muziek anders ervaart, zelf vind ik het tot zijn sterkste albums behoren.

Lohues startte zijn solocarriere met 2 prachtige bluesalbums die hij samen met een paar Amerikaanse muzikanten vol speelde. Daarna begon hij pas echt solo te spelen met de nu al legendarische 4 delige Allennig serie. Een serie albums van een ongelofelijk hoog en vooral ook constant niveau. De ene keer geef je de voorkeur aan Allennig 1, dan weer 3, dan 4 en soms 2. Hangt helemaal van het moment en je stemming af welk album op dat moment de voorkeur heeft, maar het zijn slechts nuanceverschillen. Een zwak nummer staat er op die hele serie nauwelijks op. Het gevloek op Anja de vreemdgangster op Allennig 1 is jammer, Iederene moet het ooit leren van Allennig 3 is een van de weinige, maar ook direct overbodige covers. Maar zo kan je bij elke perfecte plaat wel een minpuntje ontdekken.

Na deze serie volgden een stel albums met iets meer begeleiding. Hout Moet klonk dan ook direct verfrissend en een volgende interessante stap was gemaakt. Het lag in de lijn der verwachting dat ook in deze setting weer een paar albums zouden volgen. Dat gebeurde ook. Gunder en Ericana waren, hoewel goed, wel een eerste teken dat dit niet eeuwig door moest gaan. Langzaam aan rees bij mij het verlangen naar een iets andere aanpak. Maar met D sloeg Lohues met zijn allerbeste album van allemaal keihard terug. Op dit album kwam alles bij elkaar wat mij betreft. Een compleet album, met daarop een all time classic Op' t platteland. Het album kende een perfecte opbouw en naar het einde toe naderde hij de perfectie. Dat terwijl ik aanvankelijk niet eens zo onder de indruk was. Kan er mee te maken hebben dat hij na D eindelijk eens een jaartje pauze nam. Hierdoor kreeg D alle kans om verder te rijpen en zich helemaal in mijn genen te nestelen. Onlangs voor mij reden de hoogste score toe te kennen. Na dat jaartje rust kwam hij met Aosem dat niet veel minder was. De wat matte theatertour die volgde, met meer conferences dan muziek speelde waarschijnlijk een negatieve rol in mijn beleving bij dat album dat ik na het concert van vorig jaar nauwelijks nog draaide. Aosem + tour deden me steeds meer verlangen naar echte verandering van stijl.

Moi: Kort en krachtig. Die titel met de vooraankondiging dat het liedjes geschreven aan de keukentafel waren, deden vermoeden dat het een luchtig album zou worden. Dat kon wel eens leuke meezingers betekenen met veel uptempo werk met band. Eindelijk dat andere geluid waar ik steeds meer op hoop. Is het dat geworden? Nee. Sterker het is weer helemaal terug naar de Allennig Serie en de teksten zijn serieuzer dan ooit. Loat mij mar lekker dit doen opent nog lekker luchtig en is zo'n zin die je na horen daarvan de hele dag in je hoofd blijft zitten. Over Maak joe woar hebben we het al eerder gehad. Of het nou grammaticaal klopt of niet, een ding is zeker: dat zeg je gewoon niet zo. Daardoor helpt deze titel het op zich mooi lopende nummer om zeep. Wat we vervolgens te horen krijgen zijn 6 nummers achtereen die we wat mij betreft zeker tot het beste dat Lohues ooit maakte mogen rekenen. Ik kan ze alle 6 wel opnoemen, maar alles klopt hier gewoon aan. Behalve a'k uut bere kom maakt aan de euforie een einde, is zo'n nummer dat je even nodig hebt om te beseffen hoe goed het voorgaande was. Met Soms stiet de tied eben stille pakt Lohues de draad weer probleemloos op. Maar: eigenlijk had hij hierna moeten stoppen. Het vervolg is aanmerkelijk minder en nummers als Schrei mar niet, met een wat gezochte tekst, Zodat ok bij mij de wind goed stiet, met een totaal niet lopende tekst en Waor wo'j dan nog hen, met een thema dat we nu wel kennen. Help het joe hopen en de afsluiter zijn wel OK.

Een plaat dus met 2 gezichten. Een uitmuntend gedeelte van nummer 3 tot en met 8 en een 2e gedeelte met nog slechts een enkel hoogtepuntje. Hij had met de 10 a 12 beste nummers een nagenoeg perfect album af kunnen leveren. Of dat hij de volgorde wat had omgedraaid waardoor de hoogtepunten aan het einde kwamen te liggen. Daarmee had hij zeker een hogere score gehaald.

Na al die jaren wordt het wel tijd voor verandering. Blues komt er dus niet voorlopig. Er zijn echter andere manieren om een album anders te laten klinken. Laat eens een viool meedoen, of een trompet, of een tuba wat mij betreft. Of een duet met vrouwlief. Dat je af en toe even opveert en denkt "He even iets anders". Hoeft het nog niet eens het perfecte liedje te zijn, maar gewoon even het accent verleggen. Die tijd is nu echt aangebroken.

Het album zou dus eigenlijk 'Mwah' moeten heten...

Deze maar even overslaan. Dankzij de belegen en inspiratieloze theatershow bij overigens prima album AOSEM, is bij mij ookde Lohues-moeheid ingetreden. Ga ajb weer iets doen met meer pit.

Van Waor Wo'j Dan Nog Hen heeft Lohues een speciale versie opgenomen met strijkers, erg mooi geworden wat mij betreft.

Had het album wel in de kast staan, maar nog niet beluisterd in de week voordat ik hem zou zien in de schouwburg. Ik besloot het ook niet last-minute alsnog te doen, en het beviel uitstekend om de nummers als eerste te horen. Bij het opzetten van de plaat, een dag later, bleek bij track 11 dat Lohues het mooiste nummer die avond niet gespeeld had.

Lohues heeft een buma award gewonnen met dit album, dat is mooi voor hem.

Hier trouwens nog een mooi interview over deze plaat in de Nieuwe Revu.

Longread | De nieuwste plaat van Daniël Lohues is vers van het land - NieuweRevu.nl

Als ik het goed heb is die prijs voor het genre "alternatief". Dat vind ik dan wel vrij geestig. Maar elke prijs voor Lohues is terecht.

Prachtig verhaal trouwens. Mooi dat mijn "fietsdealer" ook even genoemd wordt.

Na een goed half jaar geen enkele plaat van Lohues te hebben gehoord hoorde ik gisteren het eerste nummer van zijn nieuwe album dat Vlier moet gaan heten en het nummer heet Volle Maone. Een nummer dat daadwerkelijk een andere geluid laat horen. Gelijk besloten Moi nog eens weer te proberen. Dan kan ik alleen maar concluderen dat een time-out een wijs besluit is geweest. Ik geniet nu veel meer van het album dan ten tijde van de release. D is voor mij het beste solo album dat hij gemaakt heeft en in die sobere stijl verwacht ik ook geen beter album meer. Als je dan Aosem hebt en daarna een wederom gelijksoortig Moi dan hoop je telkens dat hij D toch weet te overtreffen. Nu ik Moi een half jaar heb laten liggen besef ik dat het geen wedstrijd is welk album de beste is, maar dat Moi los van D en Aosem gewoon wederom een hoogstaand album is. Halve ster erbij.