My Baby - Prehistoric Rhythm (2017)

Mijn kennismaking met My Baby tot op heden verliep via de recensies van erwinz. De platen overtuigden mij niet helemaal, hoe enthousiast Erwin ook klonk. Mijn kennismaking live verliep al een stuk beter. Ondanks het redelijk vroege tijdstip speelde My Baby behoorlijk het zeildoek van het podium in Haarlem tijdens Bevrijdingsfestival vorig jaar. Die lijn wordt doorgetrokken op Prehistoric Rhythms. Dat laatste moeten we met een berg zout nemen, want er is niets primitiefs aan de beats die My Baby uit een drumstel, maar vooral uit kastjes trekt. Mijn reactie op die beats appelleren ongetwijfeld aan het oergevoel van vroege stammen die ritmes produceerden door op stukken hout, botten en stenen te slaan om elkaar zo al dansend rond een kampvuur in trance te brengen.

Als ik één woord moet gebruiken is het opwindend. Dat is wat er in een flink aantal nummers aan de hand is. Blues(rock) wordt vermengd met harde beats tot een explosieve mix. Tegelijkertijd is My Baby in staat om het tempo en het standje opgewonden er af te halen en dan komt er een ander beest tevoorschijn. Dan blijkt zangeres Cato van Dijck "echt" te kunnen zingen, met veel gevoel en delicatesse. Dit geeft Prehistoric Rhythm een meerwaarde, waardoor ik een halve * hoger uitkom.

Ik weet niet of ik dit album heel vaak zal spelen. Daar is het vaak, als in de omstandigheden, te druk voor. Feit is dat het album bijzonder goed geland is bij me. Een ding weet ik wel echt zeker. Live gaat My Baby het kunstje om haar publiek succesvol te bespelen nog beter voor elkaar krijgen met dit rock dance monster met veel dynamiek. Catch and release indeed.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: My Baby - Prehistoric Rhythm - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Eind 2013 verscheen My Baby Loves Voodoo! van de Nederlandse band My Baby. Ik was zo onder de indruk van deze plaat dat hij een week later opdook in mijn jaarlijstje over 2013.

Ik heb de plaat voor de gelegenheid maar weer eens opgezet en werd direct weer weggeblazen door de broeierige mix van funk, soul, gospel, rock en blues. Het is een mix die ik destijds vergeleek met de muziek uit de hoogtijdagen van Sly & The Family Stone, Funkadelic, Mother’s Finest en Prince en dat is nogal wat voor een debuut (van een Nederlandse band).

In het voorjaar van 2015 verscheen de tweede plaat van My Baby, Shamanaid. Weer was ik diep onder de indruk en wederom werd het jaarlijstje gehaald, maar de tweede van My Baby was zeker geen herhalingsoefening. My Baby koos dit keer voor wat minder feest en wat meer bezwering en stopte bovendien meer invloeden uit de swamp-blues, dub en wereldmuziek in haar muziek en dat klonk fantastisch.

Inmiddels zijn we weer twee jaar verder en is het tijd voor de derde van My Baby. Op Prehistoric Rhythm verlegt de band wederom haar grenzen. De derde van My Baby borduurt absoluut voort op zijn twee voorgangers, maar legt ook weer flink andere accenten. Zo is er op Prehistoric Rhythm meer ruimte voor elektronica en zijn de invloeden uit de funk en de soul verrijkt met invloeden uit de moderne dansmuziek. Vergeleken met Shamanaid hebben de invloeden uit de wereldmuziek flink aan terrein gewonnen en hiernaast heeft My Baby de trippy psychedelica omarmd.

Het levert een uniek geluid op. Het bijzondere aan het geluid op Prehistoric Rhythm is dat My Baby werkelijk van alles door elkaar gooit en van de hak op de tak springt, maar het uiteindelijk nergens een zooitje wordt. Het ene moment word je beneveld door psychedelische klanken vol Oosterse en Arabische mystiek, het volgende moment zijn er de harde en stuwende beats van de westerse dansvloer.

Ondertussen strooit de Nieuw Zeelandse gitarist Daniel 'Dafreez' Johnston nog altijd volop met heerlijke bluesy gitaarriffs, zijn de ritmes van Joost van Dijck inventief en doeltreffend en imponeert Cato van Dijck met soulvolle vocalen die als een orkaan op je af kunnen komen, maar ook lieflijk kunnen strelen.

Persoonlijk vind ik Prehistoric Rhythm het interessantst wanneer het tempo wat lager ligt, de muziek flink bezwerend is, heel af en toe wordt geput uit de archieven van de triphop en vooral stevig wordt geëxperimenteerd met exotische invloeden, waaronder hier en daar ook nog een flinke impuls uit de Afrikaanse woestijnrock. Maar ook als My Baby kiest voor stuwende beats of moderne elektronica, blijft de muziek van de Amsterdamse band interessant en anders.

My Baby wist op Shamanaid de sterke punten van het debuut te behouden, maar wist ook te groeien en te vernieuwen. Met Prehistoric Rhythm herhaalt de band dit kunstje. Alles dat My Baby Loves Voodoo! en Shamanaid zo mooi en bijzonder maakte is ook te horen op de derde plaat van de band, maar wederom is My Baby gegroeid en heeft het haar al zo bijzondere geluid nog wat unieker gemaakt. Het plekje in mijn jaarlijstje is gereserveerd, maar een plaat als deze moet wat mij betreft ook de rest van de wereld gaan veroveren.

Er is de laatste weken veel gezeurd over de Nederlandse identiteit. Daarbij denk ik vooral aan spruitjes en “doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg”. Geef mij de smeltkroes van My Baby maar. Wat een heerlijke plaat weer. Erwin Zijleman

Nee, vernieuwend is het zeker niet. Maar ach, wat mij betreft is My baby één van de betere dingen die de Nederlandse popmuziek de afgelopen jaren is overkomen en daar mag je best een tijdje op teren. Overigens kan ik me zo voorstellen dat het dansgehalte van deze plaat het live ontzettend goed gaat doen!