John Cougar - American Fool (1982)

John Cougar heeft duidelijk naar Bruce Springsteen geluisterd.
Tekstueel is Jack and Diane een slappe rip off van The River.
Muzikaal gezien een stuk sterker.
Vooral het intro.
Vervolgens een groot The J. Geils Band gehalte (Centerfold).
Duidelijk gericht op het grote publiek.
Terecht dat dit dan ook een aardige hit geworden is.
Maar hij zou zich qua naam nooit tussen Bruce Springsteen en Tom Petty kunnen nestelen.

Hurts So Good was ook een prima single.
Maar het blijft een beetje op klompen door de modder baggeren.
Een grote stal gevuld met melkkoeien.
Klaar voor de massaproductie.
Terwijl andere cowboys te paard hun vee bijeen drijven.
Gekozen voor een veiliger bestaan.
Maar wel mee willen praten met de grote jongens.

Vervolgens kakt de boel erg in.
Hand To Hold On To zou mee geknikt worden in een bejaardenhuis.
Lekker de handjes op elkaar.
Kopje thee erbij.
Gezellig een avondje bijeen.
Denk aan de clip van Fire Water Burn van Bloodhound Gang.

Gevaar van Danger List is maar loos alarm.
De eerste maandag van de maand.
Om twaalf uur klinkt de sirene.
Geen gehoor aan gegeven.
Vijf minuten later alweer vergeten.

Can You Take It opent hoopvol.
Die mondharmonica maakt mijn verwachtingen groot.
Helaas.
Jaren later zou het echter wel spannende muziek opleveren.
Getuige The Lonesome Jubilee.
Hier worden folkelementen zinvol toe gepast.
De singles Paper in Fire en Cherry Bomb weten wel te raken.

Thundering Hearts is teveel ZZ Top.
Alleen kenden die meer accoorden.
Ook bij de backing vocals zit de rem er op.

China Girl is voornamelijk grappig.
Vanwege de zin I Won’t Break You.
Ik moet de hele tijd denken aan een porseleinen poppetje.
Dat stevig in te grote werkershanden gehouden wordt.

Close Enough (For Rock & Roll)?
Veel te ver er vanaf.
Braaf uitgevoerd.

Vervolgens eindigen met Weakest Moment is duidelijk zelfspot.
Het album begon enigszins vlambaar.
Het kaarsje zou echter al snel doven.
Al hoort de afsluiter zeker bij de betere nummers.

Toch kan ik de verzamelaar The Best That I Could Do 1978 – 1988 wel aanraden.
In de loop van jaren heeft hij prima singles voort gebracht.
Al kunnen de eerste studio albums mij in het totaal minder boeien.
Scarecrow en het genoemde The Lonesome Jubilee zijn zeker de moeite waard.