Spidergawd - Spidergawd IV (2017)

Een nieuwe release van Spidergawd aan het begin van het jaar lijkt een zekerheidje te worden. We hebben er een maandje langer op moeten wachten dan gebruikelijk, maar sinds dit weekend draait de nieuwste worp van dit Noorse stoner/hardrock-collectief zijn rondjes op mijn draaitafel.

Ten opzichte van album III is er één personeeswisseling doorgevoerd in de band. Hallvard Gaardløs vervangt Bent Sæther, die de band wegens drukte met zijn andere band Motorpsycho heeft moeten verlaten. Veel invloed op de sound van Spidergawd heeft het niet. IV is het logische vervolg op III en laat wederom een vuige combinatie van stoner, hardrock en rock & roll horen die aangezet met de baritonsaxofoon van Snustad net even wat vetter klinkt. De heavy rock/metal invloeden zijn op sommige nummers iets duidelijker aanwezig dan in het verleden. Zo doet LouCille af en toe denken aan W.A.S.P. ten tijde van The Headless Childeren terwijl Heaven Comes Tomorrow in het eerste deel sterk refereert aan Motörhead en later weer aan Thin Lizzy. Met The Inevitable staat er ook weer een lange psychedelische track op de plaat.

De nieuwe Spidergawd is een feest der herkenning maar bevat genoeg verfrissende ingrediënten ten opzichte van eerdere platen. Ook het artwork is, net als alle eerdere releases, weer prachtig en komt prachtig tot z'n recht op de vinylhoes. Mijn versie is de limited edition op goudkleurig vinyl en het bandlogo op de PVC-beschermhoes in plaats van op de LP-hoes, wat het artwork nog meer echt aan doet.

Beoordeling: ****

Dit is alweer het vierde album (no shit, Sherlock) van de helden uit noorden in 4 jaar.
Wat opzicht al prestatie is omdat op elk album het niveau zeer hoog ligt.
Elke keer als ik er achter kom dat er weer een nieuwe album uitkomt, ben ik bang dat dit keer het album gaat zijn wat ik iets minder vind. Gelukkig is dat nog niet gebeurt.

Ze houden ook bij dit album ook vast aan hun vaste formule, stevige mix van stoner rock/ hardrock/ rock and roll met een bariton sax op de achtergrond om alles net wat een dik, vuil en vet geluid te geven. Wat hun enig sinds een uniek geluid geeft.
Ook al heb ik het idee dat de bariton sax bij elk album steeds iets meer in achtergrondgeluid verdwijnt, maar hij is wel (gelukkig) hoorbaar aanwezig.

Spidergawd is niet de band die bij elke album het wiel opnieuw uitvind.
Ze gaan door waarmee zo goed zijn en halen daarbij duidelijk hun inspiratie uit rock helden van het ‘verleden’ zoals Thin Lizzy, Motörhead en Queens of the stone age. Daar niks mis zolang je het maar goed doet en damm it dat doen ze goed en nog lekker ook.

Ze doen dat met goede hooks, lekker breaks en erg fijne gitaarsolo’s die niet gaan vervelen ook al zit bij The Inevitable/What Must Come To Pass met iets te veel rek om de spanning vast te houden maar net voor dat je aandacht verliest knallen ze het einde erin. Dat maakt het voor mij toch 1 van de beste nummers van het album want op elke album staat weer een lang nummer en in die nummers laten ze het best zien wat ze allemaal kunnen.

Ik heb het idee dat op dit album het productieniveau wat allemaal hoger ligt. De zanger komt net meer voren en alles klinkt wat meer gepolijste. Zonder het vuile geluid te verliezen dit komt vooral naar voren in de nummers Heaven Comes Tomorrow en Stranglehold waarbij de zanger er echt vol voorgaat.
Kortom weer een album bij dagelijks reis een stuk sneller van gaat (je gaat ook wat meer boetes in de brievenbus vinden) en waarbij je recht op spring om lucht gitaarsolo na te doen en schreeuwt fuck yeah you are the night
4****

p.s mocht je enige sinds deze muziek waarderen check deze vooral live, want ze zijn geweldige liveband die zeker moeite waard zijn.