0
geplaatst: 22 mei 2017, 15:05 uur
Er zijn albums die bij de eerste beluistering direct raak zijn. The Witch was er daar een van. Ondanks dat ik bij de eerste nummers van 'The Unforgettable Fire' tot 'Gloria' geslingerd werd, wat goed uitkwam want ik ben, slechts, exclusief een fan van de singles van U2, boeide de invulling van de nummers mij direct. Wat dan opvalt, is hoe divers de eerste nummers klinken, zonder aan coherentie in te boeten. Dat gevoel werd alleen maar groter bij de lange, bezwerende nummers die volgen. Waar saaiheid op de loer ligt, omzeilt Pumerosa al die klippen om glorieus met de buit in de haven aan te komen, waar een warm welkom wacht.
'The Priestess' is wat dat betreft een goede titel. Pumerosa doet er alles aan om bezwerend te klinken. Zij wil de luisteraar in trance brengen en de eigen belevingswereld in sleuren. Die wereld is nogal breed opgezet, met voor heel veel iets wil. Dance elementen mixen met 80s rock, terwijl pop gekruisd wordt met vuige geluiden. Pumerosa deinst niet direct terug voor een schokeffect.
Stapel daarop de verleidende, afstotende, zoete en afstandelijke stem van Isabel Munoz-Newsome en een mega kers is op de taart geplaatst. Haar stem is beslist van een bepalende waarde voor de klankkleur van The Witch.
Het is misschien allemaal niet even origineel. Ik kan invloeden blijven opnoemen. Goed is het wel.Het heeft nog niet de impact van The Black Angels' 'Death Song', maar is nu al een van mijn favoriete (debuut)platen van 2017. Dat kan slechter voor een beginnende bandje.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
'The Priestess' is wat dat betreft een goede titel. Pumerosa doet er alles aan om bezwerend te klinken. Zij wil de luisteraar in trance brengen en de eigen belevingswereld in sleuren. Die wereld is nogal breed opgezet, met voor heel veel iets wil. Dance elementen mixen met 80s rock, terwijl pop gekruisd wordt met vuige geluiden. Pumerosa deinst niet direct terug voor een schokeffect.
Stapel daarop de verleidende, afstotende, zoete en afstandelijke stem van Isabel Munoz-Newsome en een mega kers is op de taart geplaatst. Haar stem is beslist van een bepalende waarde voor de klankkleur van The Witch.
Het is misschien allemaal niet even origineel. Ik kan invloeden blijven opnoemen. Goed is het wel.Het heeft nog niet de impact van The Black Angels' 'Death Song', maar is nu al een van mijn favoriete (debuut)platen van 2017. Dat kan slechter voor een beginnende bandje.
Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.
1
Maartenn (crew)
geplaatst: 29 januari 2018, 11:05 uur
Een zeer pakkende debuutplaat.
Ik heb Pumarosa voor het eerst gezien op het London Calling festival. Ik kwam daar samen met Germ voor Kurt Vile, maar door logistieke tegenvallers, hebben we heel Kurt Vile die avond niet gezien. Wel Bully en dus dit Pumarosa.
Wat ik me er nog van kan herinneren, was dat ik erg onder de indruk was van deze band. Hun performance was indrukwekkend. Duister, zwepende beats, de breekbare zang van Isabel Munoz-Newsome als middelpunt. Helaas had de merchstand geen EP'tjes meer op voorraad van Pumarosa. Ik was kennelijk niet de enige die die avond onder de indruk was.
Door het uitblijven van een fysieke release in mijn kast, was ik de band wat uit het oog verloren. Spotify zorgde echter voor een herintroductie. Sindsdien draai ik het album regelmatig, want Pumarosa heeft een plaat afgeleverd die zeer de moeite waard is. Met name de wat meer uitgesponnen nummers als The Witch, Priestess, Red en Snake zijn bijzonder sterk. Het zijn nummers met een mooie opbouw die steevast uitmondt in gecontroleerde chaos. Vooral de blazers aan het einde van Priestess zijn prachtig.
De kanttekening is echter wel dat de nummers die overblijven in mindere mate blijven plakken. Dat doet de vraag doen oprijzen wat Pumarosa nog meer in het vat heeft zitten, aangezien het nummer Priestess an sich ook al was gerecycled van een eerder uitgebrachte EP. De tijd zal het leren en tot die tijd blijf ik wel van deze plaat genieten. Ik hoop ze binnenkort weer eens live te zien. Ze zouden niet misstaan op Best Kept Secret!
4,0*
Ik heb Pumarosa voor het eerst gezien op het London Calling festival. Ik kwam daar samen met Germ voor Kurt Vile, maar door logistieke tegenvallers, hebben we heel Kurt Vile die avond niet gezien. Wel Bully en dus dit Pumarosa.
Wat ik me er nog van kan herinneren, was dat ik erg onder de indruk was van deze band. Hun performance was indrukwekkend. Duister, zwepende beats, de breekbare zang van Isabel Munoz-Newsome als middelpunt. Helaas had de merchstand geen EP'tjes meer op voorraad van Pumarosa. Ik was kennelijk niet de enige die die avond onder de indruk was.
Door het uitblijven van een fysieke release in mijn kast, was ik de band wat uit het oog verloren. Spotify zorgde echter voor een herintroductie. Sindsdien draai ik het album regelmatig, want Pumarosa heeft een plaat afgeleverd die zeer de moeite waard is. Met name de wat meer uitgesponnen nummers als The Witch, Priestess, Red en Snake zijn bijzonder sterk. Het zijn nummers met een mooie opbouw die steevast uitmondt in gecontroleerde chaos. Vooral de blazers aan het einde van Priestess zijn prachtig.
De kanttekening is echter wel dat de nummers die overblijven in mindere mate blijven plakken. Dat doet de vraag doen oprijzen wat Pumarosa nog meer in het vat heeft zitten, aangezien het nummer Priestess an sich ook al was gerecycled van een eerder uitgebrachte EP. De tijd zal het leren en tot die tijd blijf ik wel van deze plaat genieten. Ik hoop ze binnenkort weer eens live te zien. Ze zouden niet misstaan op Best Kept Secret!
4,0*
* denotes required fields.
* denotes required fields.