Garland Jeffreys - 14 Steps to Harlem (2017)

Een van de allereerste artiesten, die ik dankzij muziekkrant Oor rond 1974 oppikte was Garland Jeffreys met zijn gelijknamige debuutalbum, wat gevolgd werd door het eerste hoogpunt in zijn carrière, Ghostwriter, nog steeds een van mijn favoriete albums van hem. Een van de andere hoogtepunten vormt Escape Artist, met artwork van Oorcoryfee uit die tijd, Anton Corbijn.

Daarna volgden nog met wisselend succes diverse releases, na Wildlife Dictionary in 1997 bleef het angstvallig lang stil rond deze beminnelijke man. Na veertien jaar kwam hij echter ijzersterk terug met het alom geprezen The King of in Between, een toepasselijke titel verwijzend naar zijn Afro-Amerikaanse, Portoricaanse en Europese voorouders.

Twee jaar later gevolgd door Truth Serum, wat minstens zo goed was. Het bleek echter geen garantie, dat de platenlabels in de rij stonden voor een eventueel vervolgalbum.

Zijn nieuwste album 14 Steps to Harlem kwam dankzij donaties tot stand. Vooraf had ik een goed voorgevoel, dat het weer een uitstekend album zou worden en gelukkig komen mijn verwachtingen uit. Sterker nog, zijn nieuwe cd kan gerekend worden tot zijn allerbeste werk.

Deze keer opvallend weinig songs met een echte boodschap, het beperkt zich deze keer tot Color Boy Said en I’m a Dreamer. Garland kijkt deze keer voornamelijk terug, waaronder in de titelsong, wat vooral een ode aan zijn vader is. Zijn vader was niet alleen een harde werker, maar zorgde ook dat zijn zoon op de juiste wijze opgroeide.

Ook heerlijk nostalgisch is Reggae on Broadway, waarin hij herinneringen ophaalt aan Joe Strummer van The Clash en Linton Kwesi Johnson, die overigens meewerkte aan Escape Artist. In de geweldige opener When You Call My Name hoor je direct dat Garland nog steeds goed bij stem is en nog steeds de hoge noten haalt.

Zoals gebruikelijk bedient hij zich van uiteenlopende genres, in Schoolyard Blues, worden we getrakteerd op spetterende, rammelende blues. Uiteraard is dit een terugblik op zijn schooltijd. Eigenlijk kan de cover van Waiting for the Man ook zo gezien worden, want Lou Reed kende hij sinds zijn studietijd. Er is ook nog een verrassende cover van Help te vinden, opgesierd met een fraaie accordeon.

Een van de mooiste songs vormt het duet in Time Goes Away met zijn lieftallige, jonge dochter Savannah. Zij heeft duidelijk goede muzikale genen meegekregen en staat al heel lang regelmatig met haar vader op de planken. We gaan nog veel van haar horen, daar kunt u zeker van zijn. Overigens telt Garland hier duidelijk zijn zegeningen en is hij zich terdege bewust dat je van alles wat je meemaakt volop moet genieten, want het zou zomaar eens snel over kunnen zijn.

Ook zijn er enkele liefdesliedjes te vinden, het eerder genoemde When You Call My Name, het nog mooiere Venus en Spanish Heart, inclusief een warme accordeonbijdrage. De mooiste song wordt echter bewaard tot het slot, het breekbare en kippenvel bezorgende Luna Park Love Theme, overigens een van Garland’s persoonlijke favorieten. Laurie Anderson, tot aan zijn dood in 2013 de vrouw van Lou Reed, bespeelt hier op subtiele wijze de viool.

14 Steps to Harlem is het derde, ijzersterke album op rij na zijn glorieuze comeback in 2011. Gelukkig is hij op 24 juni live te zien op Night at The Park Festival in Den Haag. Geloof me, Garland Jeffreys is still alive and kicking.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Garland Jeffreys - 14 Steps To Harlem - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Garland Jeffreys kende ik lange tijd alleen maar van de twee redelijk succesvolle singles die hij in de jaren 70 (Matador) en jaren 90 (Hail Hail Rock & Roll) uitbracht.

Inmiddels ken ik de Amerikaanse singer-songwriter van een prachtig oeuvre, dat in eerste instantie in de jaren 70, 80 en 90 een aantal hele mooie platen heeft opgeleverd (met Ghost Writer uit 1977 als mijn persoonlijke favoriet).

Het oeuvre van de singer-songwriter uit New York stopte lange tijd in 1997, maar sinds Garland Jeffreys in 2011 begon aan zijn tweede jeugd presteert hij gelukkig weer op de toppen van zijn kunnen en is hij misschien nog wel productiever dan in zijn jonge jaren.

Na The King Of In Between uit 2011 en Truth Serum uit 2013, is 14 Steps To Harlem al weer het derde album uit de tweede jeugd van Garland Jeffreys. Het is wederom een hele sterke plaat, die laat horen dat de inmiddels 72 jaar oude muzikant nog lang niet versleten is.

14 Steps To Harlem volgt in grote lijnen vrijwel hetzelfde recept als alle vorige platen van de Amerikaan. De muziek van Garland Jeffreys is verankerd in de rock ’n roll uit de jaren 50, maar sleept er vervolgens van alles bij.

De muzikant uit New York is niet vies van soul en blues, maar verloochent ook zijn deels Puerto Ricaanse wortels niet. Wanneer invloeden uit de rhythm & blues domineren schuurt ook 14 Steps To Harlem weer dicht tegen de platen van Van Morrison aan, maar Garland Jeffreys zaagt ook op zijn nieuwe plaat weer nadrukkelijk aan de stoelpoten van de Rolling Stones, raakt af en toe aan de muziek van Springsteen en Southside Johnny, doet wel wat denken aan de geweldige platen van Ian Hunter en heeft, zoals altijd, ook een zonnig klinkend reggae deuntje in de aanbieding.

Ook 14 Steps To Harlem is daarom weer een heerlijke muzikale smeltkroes met invloeden uit uiteenlopende genres, maar de songs van Garland Jeffreys vallen ook op door al het gevoel dat de Amerikaan in zijn vocalen legt en door de bijzondere verhalen die hij vertelt.

In het verleden waarin dit vaak verhalen waarin misstanden in de Amerikaanse samenleving (en met name racisme) meedogenloos aan de kaak werden gesteld. Op zijn nieuwe plaat blikt Garland Jeffreys vooral terug op zijn leven in New York, op zijn bijzondere muzikale carrière en op alle collega muzikanten die ons inmiddels ontvallen zijn, waaronder Lou Reed, wiens Waiting For The Man een fraaie vertolking krijgt (de beste van de wat overbodige covers op de plaat).

Hopelijk kan Garland Jeffreys nog een tijdje mee, want ook 14 Steps To Heaven is weer een plaat die makkelijk overtuigt met tijdloze popsongs vol emotie en urgentie en een instrumentatie vol vakmanschap, die zowel in de wat stevigere songs als in de sfeervolle ballads goed tot zijn recht komt.

Garland Jeffreys is zeker niet de enige ouwe rot die nog uitstekende platen maakt, maar vergeleken met de meeste van zijn leeftijdsgenoten is hij nog verrassend goed bij stem. Het geeft 14 Steps To Harlem hopelijk het zetje in de rug dat nodig is om deze plaat de aandacht te geven die de muziek van Garland Jeffreys zo verdient, want ook 14 Steps To Heaven is weer een grootse plaat. Erwin Zijleman