Rahsaan Roland Kirk - Prepare Thyself to Deal with a Miracle (1973)

Een aftraprecensie zou niet misstaan denk ik. Vandaar dat ik zelf maar het voortouw neem in deze. De rest volgt dan aan het eind van de week of maanden later (zoals ik mezelf ken in dit topic).

Prepare Thyself to Deal with a Miracle is een spannend staaltje 'Black Classical Music' (zoals Rahsaans definitie van jazzmuziek luidt). Saxophone Concerto moet volgens mij het mirakel voorstellen, nu moet ik eerlijk bekennen dat de eerste drie nummers me meer bekoren. Maar het feit dat de Kirkmeister de volle 21 minuten soleert zonder adem te halen, is op zich al een wonder. Ik zou graag eens getuige zijn geweest van zijn 'circular breathing', maar helaas ben ik dertig jaar te laat geboren. Misschien dat sommigen van jullie (de benjamins van het JAvdW-topic) dat zelfde gevoel hebben. Jullie platenkast zegt me in elk geval dat ik gelijk heb.

Aber gut, het Concerto is opgedeeld in drie delen (te weten 01 Saxophone Miracle 02 One Breath Beyond 03 Dance of Revolution). Het swingt, bopt en is vooral multimelodiaal (als dat een woord is). Al die melodielijntjes door elkaar heen is typisch Kirk en spreekt me op de een of andere manier erg aan. De plaat heeft sowieso al een Aladdin-achtige uitstraling met al die gekke geluidjes die je tussendoor hoort: brekend glas, sirenes, kreunende Dee Dee Bridgewaters.

Tis lang niet zo'n miraculeuze recensie als die van Heemskerktollie eerder vandaag, maar misschien dat ik hetzelfde kan betekenen voor Rahsaan Roland Kirk als Tollie voor Ayler.

Ik vind het een mooi stukje. En ik moet zeggen dat de eerste indruk heel goed is...! (Track 1 en een stukje van 2 beluisterd.)

Hehe, nee, dat noemen ze nou contrapunt. Overigens een geweldige keus voor het jazzalbum van de week.

frankmulder houdt van contrapunt

Gelukkig hebben we altijd Paalhaas nog, de man van de contra-expertise

Dat wat je aan het begin van Seasons hoort, vond ik gewoon klinken als een blokfluit (waar elders wordt gezegd dat het een neusfluit is). Inmiddels is het mysterie opgelost: het is het allebei. Op http://www.youtube.com/watch?v=5WZIm2Yvmtc kan je zien dat hij een blokfluit heeft genomen, en daar een koppelstukje aan heeft gemaakt om hem met z'n neus te kunnen bespelen. Creatieve vent, die Kirk.

We hebben al 4 vieren staan, en ik doe er nog een 4* bij. De muziek vind ik namelijk erg leuk; hij gaat alle kanten op, maar in plaats van stuurloos vind ik het juist mooi 'verkennend' overkomen. Heel bijzonder ook hoe hij meerdere instrumenten tegelijk weet te bespelen.

Wat RRK zelf betreft stoort het me hoe hij met drugs omging. Op bovengenoemde video kan je zien hoe het pontificaal coke snuift op het podium, en het zelfs uitdeelt aan het publiek. Ik weet dat een hoop muzikanten drugs gebruiken, maar dit vind ik toch wat ver gaan.

De muziek van Kirk is speels. Ik ben niet zo'n fan van dit soort amusements of swingmuziek. Ik had eigelijk Cannonball Adderley-achtige jazz verwacht.
Celestial Bliss is anders wel een fijn nummer. Het heeft een lekker broeierig geluid.

Jazz versmelten met klassiek en daar nog wat etnische elementen overheen strooien, het is een nobel streven. Dat wil echter niet zeggen dat de eerste de beste muzikant er ook wat mee kan, alle goede bedoelingen ten spijt. Ook Rahsaan Roland Kirk lijkt (in de eerste 3 nummers althans) verstrikt te raken in een transparante mengelmoes van luchtige geluiden, zonder ook maar een moment meeslepend te worden. Hij wil tegelijk alle richtingen uit, en struikelt onverbiddelijk.

Maar, er is beterschap in zicht! Het hoogtepunt wordt immers gevormd door het verbazingwekkende 'Saxophone Concerto' dat een ontspannen, jazzy sfeer ademt en toch ontzettend inventief klinkt - een soort moderne 'Rhapsody in Blue', als u wilt. Losse ideeën-flarden worden moeiteloos aaneen gekoppeld tot een meeslepend, coherent werk - een ode aan de alt-sax in al zijn facetten.

Op die manier valt het album uiteen in 2 helften, waarvan vooral de B-zijde mij kan boeien. Later meer...

Ja, hier kan ik zeker wel wat mee. Dit album is toch wel het jazz wat ik wel leuk vind. Het was even wennen, en ja er moesten wat luisterbeurten overheen, maar per luisterbeurt begin ik dit steeds meer te waarderen.

Ik ben ook wel tevreden met dit album. Het losse, losgeslagene, ook al door anderen genoemd spreekt mij erg aan. Ik las van drugsgebruik en ook dat lijk je te kunen horen. Alles bij elkaar ook een plaat die alleen maar in die tijd gemaakt kan zijn zo lijkt het.

Niet alles is even mooi vind ik. Het fluitnummer (Seasons) vind ik na 2 keer horen al best saai. Daarentegen is voor mij het Saxophone Concerto nauwelijks te superlatief te beschrijven. Misschien is het hier en daar wat rommelig, technisch zeker niet perfect, maar op de een of andere manier is dit mooier dan perfectie. Hoe hier speelsheid, variatie en emotie samenkomt tot muziek heb ik nog maar weinig gehoord. En de solo gaat ook gelukkig ook gewoon dóór als er een volgende fase begint. Een nummer dat ik nog vaak zal draaien.

Mooie quote, sq.

Begrijp het ook niet wat er is gebeurd, ik kon m zelfs nog weghalen terwijl het een bericht van gisteren was.

Niet mijn ding deze plaat, het meeste klinkt me te bedacht, de strijkers op een paar nummers voegen voor mij ook niets toe (behalve een beetje irritatie).
Saxophone Concerto vind ik het beste nummer, hier wordt tenminste echt vanuit het hart gespeeld, als de hele plaat in deze stijl was had hij 4 sterren gekregen.

Deze moest ik nog inhalen in het kader van JAVDW en het werd een kort rondje. Ik heb eerder werk van de beste man gehoord en ja hij is technisch een wonder met al dat gefluit en geblaas, maar deze jongen is deze keer niet gekomen dan wat er door heen zappen om vervolgens licht geïrriteerd het spul weer uit te zetten.