Mike Tramp - Maybe Tomorrow (2017)

Mike Tramp is de ex-zanger van de rockband White Lion, waarmee hij in Nederland in 1990, 1 top 40 hit wist te scoren met “CRY FOR FREEDOM”. In Amerika waren ze succesvoller, met 2 top 10 hits in 1988 en dat was ook meteen de succesvolste periode van White Lion. In 1992 gingen ze uit elkaar, om in 1999 weer te herenigen, echter zonder groot succes. Leidend in de sound van White Lion was het was hese stemgeluid van de Deense zanger Mike Tramp. De uit Kopenhagen afkomstige Michael Trempeneau verhuisde begin jaren ’80 naar New York van waaruit hij zijn carrière opbouwde. Het 10e solo album van Mike Tramp is er eentje die zweeft tussen pop en rock. Prachtige melodieën, schitterend gezongen en af en toe is er plaats voor een bezinning. “MAYBE TOMORROW” is opgenomen in zijn geboorteplaats Kopenhagen en is een klein briljantje met bijna 51 minuten kwalitatief hoogstaande AOR/melodic rock.

Wat een zwak album is dit toch. Heb het al een tijdje en bedacht met dat ik het al zo lang niet gehoord had, dat ik niet meer wist hoe het klonk. Nou weet ik in ieder geval waarom het zo lang geleden was, het is hele slappe, zeikerige poprockmuziek, zonder enige spanning in de nummers waardoor het zo snel verveelde dat ik het na 5 nummer voor gezien heb gehouden.

Tramp heeft best aardige albums op zijn naam staan met respectievelijk White Lion en het wat ruigere Freak of Nature. Op sologebied sloeg Mike echter een andere weg in. De bakens werden verzet richting het AOR genre, maar dan wel de toegankelijke variant met een popachtig karakter. Dat heeft echter niet geresulteerd in echt goede platen. Bij zijn vorige bands was hij nog wel eens te betrappen op fijne riffs, een creatieve invalshoek of enkele afwisselende composities. Zijn solo escapades zijn vaak saai te noemen, gespeend van enig avontuur of simpelweg wat vuur, man's zemelige stem tilt het songmateriaal ook al niet naar een hoger niveau. Kortom, de AOR liefhebber die graag op safe speelt en het niet zo heeft op geluidserupties, gitaarsolo's en riffs per strekkende meter kan hiermee misschien wel uit de voeten. Voor mij is deze middle of the road muziek simpelweg te saai en ontbreken de rafelige randjes volledig. Een onvoldoende derhalve.