The Brandos - The Light of Day (1994)

Moet je de "Tour-version" van The Light Of Day eens luisteren. Daar staat een prachtige akoestische versie van "We are no man" op.

Een van de hoogtepunten van de jaren negentig. Hun mix van blues, rock en folk was uniek en hier in optima forma te beluisteren.

Ik kan niet aan de indruk ontkomen dat hier een doorlopend verhaal wordt verteld. Van de strijd om het bestaan in het zweet des aanschijns (The light of day) tot de gang naar de galg in Paddy on the Turnpike & the hanging tree als je het niet goed treft in het leven (...to take away the sins of you and me). Moet je het levenspad alleen door (turn away: a man's beter of when he's on his own)? Of vindt je zielsverwanten op je weg (love of my life) en mag je hopen dat je vrede vindt in wat het leven je bracht en brengt: Hard times come again no more....

Denkelijk toch wel hun beste plaat deze. Ja, ik weet, velen kiezen voor dat magische debuut maar deze vind ik net, beter, steviger eigenlijk ook wel en qua songs ijzersterk. Invloeden van Fogerty en CCR zijn never ver weg neen, dezelfde vijver qua songs. Al hoor je ook met regelmaat de rootskant boven komen. En Ierse invloeden ook al. Dat alles samen in een zeer smakende stew yes, voor mij puur genieten. En ja, waarom ze never groter zijn geworden, werkelijk no idea. Lees her en der de U2 vermelding, nou, die mogen nog niet de veters strikken van Kincaid als mastermind. En ja, weet wat ik schrijf en heb nog geen borrel gehad. Gelukkig redelijk op vinyl te verkrijgen via, ik meen, Blue Rose uit, ik meen, Duitsland. Verplichte aanschaf dus.

Haha, MM-quote van dit jaar. En het mooie is dat je het nog meent ook.

Sure as hell!!!!!

Ja Tramps like us; Natuurlijk is de sterrenstatus van U2 niet helemaal onverdiend, waar de totale underdogstatus van The Brandos dat 'verontwaardigingwekkend' wel is - het leven is niet eerlijk, ook niet voor kunstenaars.
Ik zag ze in 2018 nog vlak na elkaar; de eerste in Ziggo (ca. 17.000 man/vrouw) en de tweede in Alkmaar-Victorie-Kleine Zaal (<170 man/vrouw): U2 een collectief en een muzikale grootmacht versus the Brandos, gecentreerd rond het brein Dave Kincaid, keihard werkend voor een niet eens geheel gevulde zaal van een paar honderd man. Maar als ik moet kiezen voor een oeuvre zou ik die van The Brandos kiezen. U2 vertrok als positieve variant van de New wave, waar The Brandos feitelijk dieper wortelen in de tradities. Waar Bono zich opwerpt als een mentale wereldleider, droomt Dave Kincaid met minder pretentie van een beter bestaan in "the light of day"."

Wat staan er toch weinig berichten bij dit bandje op deze site. Hoewel er geen sterrenstatus in het verschiet lag, was dit collectief onder leiding van zanger/gitarist David Kincaid nog enige tijd op de radar. In ons land, maar zeker in Duitsland bouwde men een redelijk fan schare op.
Die tijd ligt al in een ver verleden, wat niet wegneemt dat de muziek op een bepaalde manier ontwapenend is. Grote geheimen kent ook deze plaat niet.
De heren gaan recht op hun doel af en dat werkt, vuige blues rock met hier en daar wat folk elementen.
Kincaid heeft een stem waar je mij wakker voor mag maken; schuurpapieren stembanden heeft de beste man, ergens in dezelfde regionen waar John Fogerty ook in bivakkeerde.
De muziek heeft ook wel raakvlakken met CCR, men zou ook enkele nummers coveren van deze legendarische band.
Prijsnummers zijn de titelsong en het slepende The Hangin' Tree, sfeervol maar toch ook rechtdoorzee.
Zou de jeugd van tegenwoordig nog wel eens in aanraking komen met dergelijke platen...misschien moet men toch de platen/cd kast van paps en mams eens uitpluizen.