Craig Finn - We All Want the Same Things (2017)

Mooi album van the Frontman van The Hold Steady. Vergelijkingen met Springsteen worden bijna standaard gemaakt als het over Craig Finn gaat. Ook hij bezit het grote talent om complete verhalen in een paar minuten muziek te stoppen, als in een film vliegen de verschillende personages je om de oren. Met een paar zinnen weet hij je in een verhaal mee te zuigen, waarvan je de voorgeschiedening met een beetje fantasie zelf bij kunt bedenken. In dat licht vind ik "God in Chicago" een meesterlijk hoogtepunt.
Los van de lyrics, ook de muziek is prima in orde (uiteraard hoor je soms ook een hold-steady geluid doorkomen). Voor ieder wat wils!

Holy Shit, wat een plaat. Op de platen van The Hold Steady stonden altijd wel een paar sterke songs die boven de rest uitsteken maar op deze soloplaat staan alleen maar sterke songs. Finn klinkt als een verkouden Springsteen, is geen zangtalent en maakt net hierdoor meer indruk en wint aan geloofwaardigheid. Zijn teksten zijn doordrongen van het alledaagse leven in Amerika. Hij maakt prachtige miniaturen die inzoomen op de kleine kanten van mensen die rake klappen van het leven hebben gekregen maar toch dapper verder ploeteren. Muzikaal wordt hij prachtig ondersteund door melodieuze gitaren, blazers die de song nog wat hoger optillen zoals in Tangletown en backing vocals die zoals in het mooie Birds Trapped in Airports (Schitterende titel ook) heerlijk lijken weg te zweven. In God in Chicago doet hij het met sobere instrumentatie en maakt hij ineens een song die dichtbij perfectie komt in al zijn eenvoud.