Gerry & The Pacemakers - The Best Of (2005)

Een dubbel-CD met maar liefst veertig nummers is misschien wat veel voor een singlesbandje waarvan de gloriedagen al na twee jaar praktisch voorbij waren, maar Gerry & the Pacemakers zijn dan ook niet zómaar een bandje: ze waren tot Frankie Goes To Hollywood de enige groep waarvan de eerste drie singles de Engelse hitlijsten aanvoerden, ze werden een tijdje gezien als de tweede band van Liverpool, ze hadden in Gerry Marsden een zeer populaire frontman die na de Pacemakers nog een behoorlijke carrière had als musicalster en televisiepersoonlijkheid, ze schreven zelf redelijk wat nummers van hun repertoire (bijna de helft op deze compilatie, voornamelijk door Marsden-solo), en met hun versie van You'll never walk alone leverden ze een nummer af dat nog altijd wordt gezongen op Anfield Road.
        Genoeg redenen dus voor een uitgebreide terugblik. Deze dubbel-CD bevat hun 10 hits en hitjes, inclusief uiteraard dat beroemde eerste trio, maar ook met Marsdens Ferry cross the Mersey (het titelnummer van de gelijknamige film uit 1965 met naast de Pacemakers onder andere Cilla Black) en het prachtige Don't let the sun catch you crying, een trieste compositie van de hele band die werkelijk perfect is voor Marsdens vriendelijke en onbevangen stem (en die wat mij betreft het hoogtepunt van deze verzameling vormt). Maar ook onder het overige materiaal bevinden zich genoeg up-tempo-poppy of melancholische nummers die het vlotte en lichte "beat"-geluid van dit kwartet volledig tot z'n recht laten komen.
        Helaas bevat deze (overigens prima klinkende) compilatie ook diverse rock & roll-klassiekers uit de jaren 50 en 60 die de meeste bands indertijd gebruikten om het repertoire van hun korte optredens of idem elpees tot acceptabele lengte aan te vullen; Gerry & the Pacemakers waren daarop geen uitzondering, maar ik heb er persoonlijk geen behoefte aan om Jambalaya, Whole lotta shakin' goin' on, Hallelujah I love her so en andere krakers van Chuck Berry, Little Richard en zelfs Porgy and Bess (jazeker, Summertime) op inferieure wijze herkauwd te horen. (Hoewel deze cover van Larry Williams' Slow down best lekker rockt.)
        Maar goed, ik houd mijn score toch hoog, want als ik die flauwe en vaak enigszins plichtmatig aandoende covers uit mijn CD-programmering schrap, blijven er toch een heleboel zeer aanstekelijke liedjes over die de onschuld van de popmuziek uit die tijd op perfecte wijze weerspiegelen, gebracht door een man wiens brede grijns op mij uiterst aanstekelijk werkt.