White Ward - Futility Report (2017)

Er komen niet zo vaak debuutplaten uit die al zo compleet en eigen klinken als die van het Oekraïense White Ward. De band is behoorlijk hoogdravend over zijn muziek in de promotieteksten, iets dat bij mij voor enige argwaan zorgt, omdat ik vaak merk dat die verwachtingen zelden worden ingelost. Je debuutplaat een metalversie van Perdition City van Ulver noemen vind ik toch behoorlijk gewaagd, aangezien die plaat zeer hoog wordt aangeschreven en qua sfeerzetting tot het allerbeste behoort dat er te vinden is.

Dan is het toch verdomd lekker dat die zelfverzekerdheid ook daadwerkelijk gerechtvaardigd is. Futility Report is een ijzersterke experimentele blackmetalplaat geworden. De band zit aan de post-kant van het blackmetalspectrum en brengt dan ook alles met een flinke moderne touch, bij vlagen zelfs ontzettend opzwepend met drumpartijen die heel groovegericht zijn. Dit wordt prachtig gecombineerd met fantastische saxofoonpartijen die zeer smaakvol zijn ingezet en een stevige algemene jazzinvloed. Ook speelt de band veel met electronic, vooral in de afsluitende fase van het laatste nummer. De gehele plaat heeft een onderhuidse stadse sfeer en daarmee is het zeker een verwant van Perdition City, geen woord over gelogen.

White Ward mag heel erg trots zijn op deze plaat. Futility Report is vooral een plaat voor blackmetalluisteraars die geen enkel probleem hebben met experimentatie. Voor fans van bands als Deafheaven, Heretoir, Ulver en Enslaved.

Al even uit, maar nu pas aan het ontdekken.

Het voor mij geheel onbekende White Ward brengt hier een wel héél gedurfde en experimentele blackmetal ten gehore. Bij de eerste luisterbeurt haakte ik bij opener Deviant Shapes al meteen af bij de eerste saxofoon tonen. Toch bleek deze plaat zijn weerhaken al in mijn gehoorwegen te hebben verankerd, want de volgende dag de plaat toch weer opgezet. En nu, na een week of wat echt verslaafd aan Futility Report en misschien wel voer voor mijn jaarlijstje!

Normaal niks voor mij, maar dit album verdient meer aandacht, dus komt allen tezamen andnino, AOVV, niels94, Dr.Pat, Icon E, bennerd, Razoreater, Misterfool en vul je donkere voor kerst met dit geweldige album!

Bedankt voor de tag. Dit album bevat emotionele, verrassende en meeslepende Black Metal met een glansrol voor de saxofoon. Ook een rustiger nummer als Rain as Cure is nochtans zeer indrukwekkend.

Ik heb deze al 'ns beluisterd dit jaar, maar dat was in de zomer. Ik ga 'm nu, met ietwat guurder weer op de achtergrond, nog eens beluisteren. Bedankt voor de tag, the crook!

Thanks voor de tag, deze kende ik nog niet. Heb hem 2x doorgedraaid en ben aangenaam verrast. Het is een interessante plaat waar de jazz/sax input zeker prominent aanwezig is. Of ik dat over de gehele linie fijn vind, dat moet de tijd leren. De Black passages zijn sowieso interessant genoeg (zeker waar de jazz invloeden er doorheen zitten) om deze plaat zeker nog een aantal keer te beluisteren.
Intrigerende plaat aangezien men hier iets gewaagds doet, wat sowieso goed is uitgevoerd.

Ook van mijn kant dank voor de tag. Black metal (of andere metalvormen) combineren met een saxofoon is weleens vaker gedaan, maar het opvallende is juist hoeveel ruimte er is voor kalme, warme, jazzy saxofoonklanken, terwijl de band er op andere momenten toch behoorlijk tegenaan gaat. En dat die combinatie werkt.

Hmm, weet nog niet helemaal wat ik er mee aan moet. Soms zitten er wat rare keuzes in die ik niet helemaal vind passen. Bijvoorbeeld het vreselijke lounge-achtige intro van - volgens mij was het - Homecoming of de plaats van, het gelukkige wel sterke, Rain as Cure (zowel tribuut aan Morphine als soundtrack voor Twin Peaks anyone?) op het album. Daartegen staan lekker brute passages zoals het ultiem melodische einde van Homecoming (die song heeft wmb echt twee gezichten) en het in-your-face inzetten van Black Silent Piers na het Black Lodge-intermezzo. Daarnaast vind ik het jungle/drums 'n bass-element in de afsluiter vrij uniek en goed gevonden alsook toegepast.

Ook over het gebruik van de sax ben ik nog niet helemaal uit. Qua geluid (bijzonder smooth) komt het eigenlijk zo uit een late 70's rnb song gelopen en zo nu en dan past dat heerlijk (zoals in Black Silent Piers), maar soms mag het ook wel eens wat meer uit de toon vallen en wat meer scheuren en schuren. Ik mis wat knars. Enerzijds heb je ruige black metal, maar anderzijds wordt het wel zo netjes mogelijk geproduceerd/gespeeld met rustig groovende ritmesectie en conjunct saxofoonspel.

Dit heeft bij mij nog wat tijd nodig om te groeien (hoop ik). Ik waardeer in ieder geval de musiceerdrang van de band (en ze kunnen ook prima spelen; als de volgende stap een plaat á la Bohren wordt zou dat mij niet verbazen) en dat het buiten de reeds bewandelde paadjes treed in het genre (terwijl er toch echt al heet wat unieke plaatjes gemaakt zijn uit de black metal hoek). Mijn kritiekpunten kunnen wat dat betreft zowel positief als negatief belicht worden. Ik neig al wel aardig naar het positieve. Hopelijk krijgen ze goede reacties op deze plaat en gaan ze op de volgende plaat helemaal van het paadje.